Read Lakorn

เมียหลวง 15  
 อร อินทร์อาละวาดกับอนิรุทธิ์ผ่านทางโทรศัพท์เพราะเข้าใจว่า เขาพาผู้หญิงอื่นมาที่คอนโด เธอต่อว่าเขาอย่างรุนแรง อนิรุทธิ์ชักหน่ายจึงตัดบทด้วยการวางสาย อรอินทร์กรี๊ดลั่นแล้วร้องไห้โฮ บัวกับวรนารีได้ยินเสียงอรอินทร์ร้องก็ขึ้นมาดู อรอินทร์โผเข้ากอดวรนารีฟ้องว่า
 "นา พี่รุทธิ์กำลังมีผู้หญิงใหม่ เขาจะทิ้งฉันแล้ว เขาไม่ให้ฉันไปหา เย็นนี้เขาบอกว่าเขาอยากมีเวลาเป็นส่วนตัว"
 " โธ่เอ๊ย ทำไมแกถึงได้เพ้อเจ้อคิดบ้าคิดบอไปไกลได้ขนาดนี้ มันก็ถูกของ เขานะไม่ว่าใครก็ต้องการเวลาเป็นส่วนตัวบ้างทั้งนั้น จะมาตัวติดกัน ฉันรักเธอ เธอรักฉัน เราจะไม่พรากจากกันตลอดเวลาได้ยังไง"
 วรนารีออกความเห็น แต่อรอินทร์ก็อดระแวงไม่ได้จึงฟูมฟายต่อ วรนารีชักอ่อนใจ บัวเปรยว่า
 " เป็นธรรมดาค่ะ แย่งเขามาก็ต้องระแวงว่าจะถูกคนอื่นมาแย่งไป เขาถึงได้ว่ากงกรรมกงเกวียนมันต้องเวียนตามกัน" อรอินทร์หันมาเล่นงานบัวแล้วไล่ตะเพิดให้ออกไป
 "ก็ไม่อยากอยู่เหมือนกันค่ะ หนวกหู" บัวเปิดประตูเดินออกไป
 " แกเห็นฤทธิ์นังบัวมันไหม เห็นฤทธิ์มันหรือยัง มันคอยกวนประสาทให้ฉันบ้า เอางี้ ฉันจะไล่มันออก แล้วแกมาเป็นพี่เลี้ยงหนูนิ่มแทนมัน" อรอินทร์ฟุ้งซ่าน
 "มีสติหน่อย เรียกสติกลับมาหน่อย ไม่อย่างนั้นก็พูดกันไม่รู้เรื่อง" วรนารีดึงอรอินทร์เข้ามากอด
 ยุทธการ โทรบอกอนิรุธิ์ว่า เขาไปพบวิกันดามาแล้วแต่ดูไม่ออกว่า เธอจะไปเยี่ยมอนิรุทธิ์หรือเปล่า และด้วยความหวังดีเขาจึงจะไปอยู่เป็นเพื่อนอนิรุทธิ์เอง อนิรุทธิ์รีบปฏิเสธพลางบ่นกับตัวเองว่า
 "ไอ้คนที่ อยากให้มาก็เล่นตัว ส่วนไอ้คนที่ไม่อยากให้มาก็จะมา เซ็ง"
 อรอินทร์เดินวนไปเวียนมาคิดหนักอยู่ในห้อง แล้วหันมาบอกกับวรนารีว่า จะไปที่คอนโดของอนิรุทธิ์ วรนารีรีบขู่
 "แกอยากจะแตกหักกับเขาก็เชิญ" อรอินทร์ทิ้งตัวลงนั่งถามว่า จะให้เธอทำไง
 "ก็ออกไปรับลูกจากโรงเรียน พาไปกินไอศกรีมแล้วก็กลับบ้าน ดูแลลูกไปตามประสา" วรนารีแนะนำ
 แต่ อรอินทร์ไม่อยากทำ แล้วนพวรรณก็โทรมาแจ้งข่าวว่านุดีกลับมาทำงาน อรอินทร์แทบเต้นรีบชวนวรนารีไปที่คอนโดอนิรุทธิ์เพราะเข้าใจว่าอนิรุทธิ์พา นุดีไปอยู่ที่นั่น
 วิกันดาพานุดีกลับมาที่บ้านและบอกกับลูกๆ ว่า เธอจะพาไปเยี่ยมคุณพ่อ แล้วชวนนวลไปด้วยกัน นุดีรีบออกตัวว่า ขออยู่เฝ้าบ้านกับเตื้อง และเมื่อวิกันดาพาเด็กๆ กับนวลออกไปแล้ว เธอก็โทรบอกยุทธการ ยุทธการรีบส่งข่าวให้อนิรุทธิ์ทราบ
 อรอินทร์ซุ้มดูอยู่แถวหน้าคอนโดกับวรนารี เธอถึงกับตะลึงเมื่อเห็นวิกันดาพานวลกับเด็กๆ มาหาอนิรุทธิ์
 "มาส่งปิ่นโตถึงที่ แถมยังเอานั่งปิ่นโตเถาเล็กนั่นมาด้วย" อรอินทร์มองขวางๆ แล้วทำท่าจะขึ้นไปลุยวิกันดา วรนารีรีบเตือน
 " เฮ้ย แล้วทำไมแกถึงต้องไปด่าต่อหน้าพี่รุทธิ์ รู้ก็ทั้งรู้ว่าเขายกย่องเมียเขาออกป่านนั้น ถ้าอยากด่าก็ด่าลับหลังซิ อย่าเอาแต่สะใจแล้วกลับมานั่งร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตาย ไป! กลับได้แล้ว" วรนารีลากอรอินทร์ออกไป
 วิกันดาพาลูกๆ เข้ามาเยี่ยมอนิรุทธิ์ในห้อง แต่พอรู้ว่าโดนอนิรุทธิ์หลอก เธอก็เดินหนีออกมา อนิรุทธิ์รีบมาดึงตัวไว้อ้างว่า ที่ทำแบบนี้ก็เพราะ อยากรู้ว่าวิกันดายังเป็นห่วงยังมีเยื่อใยกับเขาอยู่หรือเปล่า วิกันดาตอบทันทีว่า
 "เปล่าค่ะ"
 "ใจก็แข็ง ปากก็แข็ง แต่ไม่เป็นไร ผมรู้แล้วว่าคุณเป็นห่วงผม กลับเข้าไปข้างในกันเถอะ"
 อนิรุทธิ์จับแขนวิกันดาพาเข้าห้อง เพราะคนเริ่มมอง วิกันดาจำใจเดินตามด้วยไม่อยากเป็นเป้าสายตา
 นุ่น กับโหน่งวิ่งเล่นปาหมอนใส่กันแถมยังรื้อข้าวของในห้องกระจัดกระจาย นวลร้องห้ามแต่เด็กๆ ไม่ฟัง วิกันดาเดินเข้ามาเห็นก็ดุลูกๆ อนิรุทธิ์ออกรับแทนบอกว่า ไม่เป็นไร
 "คุณแม่ขา คุณพ่อใส่เสื้อผ้าของผู้หญิงด้วย พี่นวลเปิดตู้เสื้อผ้าให้คุณแม่ดูซิคะ" นุ่นสั่ง นวลขยับตัวแต่พอเห็นอนิรุทธิ์มองเขม็ง ก็ชะงัก
 "พี่นวลไม่เปิด เราเปิดกันเองก็ได้"โหน่งชวนนุ่นวิ่งไปเปิดตู้เสื้อผ้าซึ่งแง้มๆ ไว้ให้เปิดออก เห็นเสื้อผ้าของอรอินทร์ในนั้น วิกันดามองเลยไปที่โต๊ะเครื่องแป้งก็เห็นมีแปรงผม น้ำหอมและเครื่องสำอางผู้หญิงวางอยู่ อนิรุทธิ์มองตามสายตาวิด้วยสีหน้าปกติเอ่ยว่า "อรเขาเห็นผมอยู่คนเดียว ก็เลยมาอยู่เป็นเพื่อน"
 นวลมองวิกันดาลุ้นให้อาละวาด แต่วิกันดากลับนิ่ง แล้วชวนลูกๆ กลับบ้าน
 "อย่าเพิ่งกลับนะวิ เพิ่งมาได้เดี๋ยวเดียวเอง โหน่ง นุ่นยังไม่อยากกลับใช่ ไหมลูก"
 อนิรุทธิ์หาพวก นุ่นกับโหน่งรีบอ้อนให้วิกันดาอยู่ต่อ นวลช่วยลุ้นเพราะอยากอยู่ใกล้ชิดอนิรุทธิ์
 "ถ้ายังไม่อยากกลับก็อยู่กับพี่นวลไปก่อน เดี๋ยวค่ำๆ แม่จะมารับ" วิกันดาสรุปแล้วเดินออกไป
 วิ กันดามาปรับทุกข์กับฉวีเพ็ญและอนงค์นารถ สองสาวนึกระอาในความเจ้าชู้ของอนิรุทธิ์ แล้วลองหยั่งเชิงว่า วิกันดาจะยอมใจอ่อนบ้างหรือยัง  แต่วิกันดาตอบว่า
 "เฉยๆ ไม่อ่อนแล้วก็ไม่แข็ง"
 "ดีแล้วที่ไม่หึง จะได้ไม่ต้องทุกข์ใจ" อนงค์นารถว่า
 "ผู้หญิงที่ไม่หึง ไม่ใช่ว่าดี เพราะมันหมายถึงหัวใจตายด้านหมดแล้ว หมดความรักไม่เหลือแม้กระทั่งเยื่อใย"
 วิกันดาเอนหลังพิงพนัก แล้วก็สะดุ้งเพราะได้ยินเสียงสีหนาทเรียกให้ฉวีเพ็ญไปรับใช้ ฉวีเพ็ญรีบวิ่งออกไป อนงค์นารถมองตามบ่นว่า
 "ยัยเพ็ญนี่ก็วุ่นอยู่กับสามีทั้งชาติ"
 เด็กๆ เล่นกับอนิรุทธิ์จนหมดแรงจึงหลับไปอย่างง่ายดาย อนิรุทธิ์ค่อยๆ ขยับตัวลงมาจากเตียง นวลรีบเข้ามาหา อนิรุทธิ์ถามนวลถึงเรื่องที่เธอเอาน้ำไปฉีดอรอินทร์ นวลยอมรับผิดบอกว่า เธอหมั่นไส้
 "หมั่นไส้ก็หมั่นไส้ แต่จะไปลงไม้ลงมือกับเขาไม่ได้" อนิรุทธิ์ดุ
 นวลก้มหน้านิ่ง อนิรุทธิ์ส่งเงินให้นวล นวลรีบคลานเข้าไปกราบที่ตักน้ำตาคลอ แล้วอนิรุทธฺก็สั่งต่อว่า
 "ออกไปเก็บล้างของ ฉันจะอยู่กับน้องๆเอง"
 "ค่ะ" นวลจำใจออกไป
 วิกันดาชวนอนงค์นารถกลับ เพราะเห็นว่าฉวีเพ็ญต้องไปดูแลสามีแล้ว ฉวีเพ็ญพาทั้งคู่มาลาสีหนาท
 สีหนาทฟ้องสองสาวว่า พักนี้ฉวีเพ็ญชักจะฟุ้งซ่านชอบนึกว่าเขาเอาเปรียบเธอ
 "เขาก็ฟุ้งถูกนะคะ" อนงค์นารถรีบบอก วิกันดาปรามอนงค์นารถ
 "คุณวิกับคุณนารถก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันหรือครับ"
 "ค่ะ" อนงค์นารถตอบรับ สีหนาทกับฉวีเพ็ญสะดุ้ง แล้วสีหนาทก็หันมาทางวิกันดา
 "คุณวิ ในฐานะที่คุณฉลาดที่สุดในพวกคุณทั้งสามคน คุณคิดยังไง"
 " ถ้าจะถามวิ วิไม่คิดว่าเป็นการเอาเปรียบ แต่อยากเรียกว่าเป็นความรักมากกว่า ความรักคือการให้และการเสียสละ เพ็ญเขาทำให้คุณสีหนาทก็เพราะว่าเขารักคุณ แล้วคุณสีหนาทล่ะคะ เคยถามตัวเองบ้างหรือเปล่า รักเพ็ญได้ถึงครึ่งของที่ เพ็ญรักคุณไหม"
 วิกันดาพูดกินใจ ฉวีเพ็ญน้ำตาซึมขอบอกขอบใจวิกันดายกใหญ่ สีหนาทเหมือนจะคิดได้รีบขอบคุณวิกันดาเช่นกัน
 "ค่ะ อ้อ ยังมีอีกค่ะ เลิฟ อิส ทู ชาร์ ความรักคือการแบ่งปันด้วยนะคะ"
 "สุดยอดเลยวิ วันหลังนิมนต์ไปสอนท่านมหาพลเวทย์ของฉันด้วยนะจ้ะ" อนงค์นารถว่า
 วิ กันดากลับมารับลูกๆ ที่คอนโด แต่เด็กๆ หลับหมดแล้ว อนิรุทธิ์เห็นลูกกำลังหลับสบายก็ไม่อยากปลุกจึงออกไอเดียว่า ให้เด็กๆ ค้างกับเขาที่นี้แล้วพรุ่งนี้จะรีบไปส่งแต่เช้า วิกันดาจึงให้นวลอยู่ช่วยอนิรุทธิ์ดูแลพวกเด็กๆ ด้วย แต่อนิรุทธิ์ไม่ยอมอ้างว่าอยากอยู่กับลูกตามลำพัง
 "ก็ได้ค่ะ" วิกันดาเดินออกไป
 อนิรุทธิ์ร้องเรียกถามว่า "เมื่อไหร่คุณจะยกโทษให้ผม"
 แต่วิกันดาไม่มีคำตอบให้ เธอเดินออกไปเงียบๆ อนิรุทธิ์มองตามด้วยสีหน้าแววตาเจ็บปวด
000000000000000000000
 เช้าวันต่อมาหลังจากจัดการเรื่องเด็กๆ เสร็จแล้วอนิรุทธิ์ก็ออกไปทำงาน และได้รู้ข่าวดีจากยุทธการว่า วิกันดาไปรับนุดีกลับมาแล้ว
 "ก็ดีแล้ว เธอจะได้มีกำลังใจทำงาน แล้วตอนนี้ เขาพักที่ไหนล่ะ" อนิรุทธฺชวนคุย
 " อยู่ที่บ้านอาจารย์ไงครับ ด็อกเตอร์วิกันดาพาไปอยู่ด้วย แต่นุดีเกรงใจพยายามจะหาที่พักใหม่" ยุทธการตอบ อนิรุทธิ์ชะงักสีหน้าครุ่นคิด
 นุดีเล่นน้ำกับพวกเด็กๆ ในสระ วิกันดาเดินลงมาดูด้วยสายตาเอ็นดูอยู่พักหนึ่งแล้วกลับขึ้นไปทำงานต่อ นวลมองซ้ายมองขวาเห็นปลอดคนเข้ามาต่อว่านุดี
 "อยากจะเข้าร่วมกระบวนการเมียน้อยกับเขาเหมือนกันหรือ" นุดีเบือนหน้ามองแว่บหนึ่งตอบว่า
 "ฉันต้องการอยู่อย่างสงบนะนวล"
 " เอ๊ย อยู่บ้านนี้สงบตายละ รู้หรือเปล่าว่าคุณผู้ชายน่ะย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว ตกข่าวละซี้ ถึงได้มา" นวลพูดไม่ทันจบ เสียงแตรรถก็ดังขึ้น นวลหงุดหงิดบ่นว่า
 "ใครมาอีกล่ะ" นุดีจึงหันไปเรียกนุ่นกับโหน่งให้ขึ้นจากน้ำเพื่อเตรียมตัวทำการบ้าน เด็กๆ เดินเข้ามาอย่างว่าง่าย
 อร อินทร์กับวรนารีเดินเข้ามาในห้องรับแขก แล้วก็ชะงักเมื่อเห็นนุดีจูงเด็กๆ เข้ามาเพื่อจะขึ้นข้างบน แล้วตามมาด้วยที่เตรียมหาเรื่องเต็มที่ อรอินทร์จ้องนุดีเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
 "เด็กๆ อายุต่ำกว่า 13 ปีขึ้นไปข้างบนก่อนดีไหมคะ เพราะอาจมีคำพูด ท่าทางหรือพฤติกรรมอันไม่เหมาะสม ไปค่ะ ขึ้นไป"
 วรนารี ไล่นุ่นกับโหน่ง สองพี่น้องเดินขึ้นไป นุดีขยับตามแต่อรอินทร์คว้าผมที่รวบไว้ของนุดีกระชากมาจนนุดีเซถลาร้องลั่น นุ่นกับโหน่งเข้ามาช่วยนุดีก็โดนอรอินทร์ตวาด
 "ขึ้นไป แล้วก็ไม่ต้องสะเออะไปฟ้องแม่แกด้วยนะ" เด็กๆ สะดุ้งรีบขึ้นไปด้วยความตกใจกลัว
 "แกนั่นแหละ นังตัวดี ตัวแม่เลย" นวลเปิดฉาก แต่อรอินทร์ไม่สน เธอไล่นวลออกเพราะวันนี้เป้าหมายเธอคือนุดี แต่นวลก็สวนว่า
 "ฉันอยากมีเรื่องกับแกด้วย มีอะไรไหม"
 "อ๋อ ได้ เข้ามาเลย" อรอินทร์หันไปทางนวล
 นุดีรีบถือโอกาสจะเลี่ยงไปแต่นวลขัดขาไว้บอกว่ายังไปไม่ได้
 "รอให้ฉันตบนังเบอร์ 3 นี่ก่อน แล้วค่อยจัดการกับแกนังเบอร์ 4 เข้ามา"
 นวล ควักมือเรียกอรอินทร์ อรอินทร์ผลักนวลล้มลงและโถมเข้าใส่ นุดีที่ยืนตะลึงก็พลอยโดนลูกหลงไปด้วย เตื้องวิ่งเข้ามาห้ามแต่ไม่มีใครฟัง แถมยังโดนอรอินทร์ตบเข้าให้ เธอจึงขึ้นไปตามวิกันดา
 วิกันดาลงมาที่ห้อง รับแขกก็เห็นทั้งหมดตบกันชุลมุนวุ่นวาย เธอร้องห้ามแต่ก็ไม่มีใครฟังจึงกดโทรศัพท์ไปที่ 191 ทั้งหมดหยุดชะงัก อรอินทร์หันมาวีนว่าวิกันดาเป็นต้นเหตุ แต่นวลออกรับแทนและทำท่าจะตบกันอีกรอบ วิกันดาสั่งให้นวลกลับห้อง
 "ถ้านวลไป มันก็รุมด่าคุณผู้หญิงน่ะซีคะ นังหน้าจืดนี่ก็ช่วยไม่ได้" นวลหันมามองนุดี
 "ฉันบอกให้ไป" วิกันดาเสียงเข้ม นวลรับคำจ๋อยๆ แล้วเดินออกไป วิกันดาหันมามองนุดีสั่งให้ขึ้นห้องไปอีกคน นุดีรับทำตามอย่างว่าง่าย
 "ทีนี้ก็เหลือแต่ตัวแม่อย่างเรา คุณพี่จะเอายังไงคะ" อรอินทร์เอ่ยถาม
 "ฉันขอเชิญให้ออกไปจากบ้านฉัน" วิกันดาตอบ
 แต่อรอินทร์กลับเดินมานั่งบอกว่า เธอจะไม่ไปจนกว่าจะพูดกันให้รู้เรื่อง วรนารรีบสนับสนุน
 "ใช่ค่ะ จะเอายังไงก็ว่ากันไปเลย"
 "ที่ฉันบอกก็คือเวลานี้รุทธิ์ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ฉะนั้น ถ้าจะมาหึงหวงกันละก็ ต้องไปที่คอนโดของเขาโน่น ห้ามมาที่นี่"
 วิ กันดายื่นคำขาด แต่อรอินทร์ก็อ้างถึงเรื่องที่เธอเห็นวิกันดาพาลูกๆ กับนวลไปหาอนิรุทธิ์ที่คอนโด วิกันดาอธิบายว่า อนิรุทธิ์ให้คนมาบอกว่าไม่สบายเธอจึงพาลูกไปเยี่ยม
 "อุ๊ยตาย คุณพี่ผู้แสนซื่อ ถูกพี่รุทธิ์หรอกไม่รู้กี่ครั้งก็ยังเชื่อซ้ำซาก พี่รุทธิ์น่ะเขาอยากให้คุณพี่เห็นเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ของอรในห้องของ เขาไงคะ ถึงได้หลอกให้ไปดู แล้วคุณพี่ก็ไปดูจริงๆ อีแบบนี้ไม่มีคำจำกัดความไหนจะเหมาะกับคุณพี่มากไปกว่า โง่ซ้ำซาก" อรอินทร์เย้ย
 "เสียแรงเป็นถึงด็อกเตอร์เชียวนะอร ด็อกเตอร์อะไร โง้ โง่ โง่เขลาคร่ำครึยังกับไดโนเสาร์เต่าล้านปี" วรนารีช่วยย้ำ
 " ถ้าฉันเป็นไดโนเสาร์เต่าล้านปี ก็โอ.เค.นะคะ เพราะยังดูมีสง่าราศรีดีกว่าพวกพยาธิปากขอ วันๆ ไม่ทำอะไรนอกจากเที่ยวตระเวนขอสามีชาวบ้านเขา พอเขาไม่ให้ก็ใช้วิธีแย่งเอาดื้อ" วิกันดาตอกกลับ
 อรอินทร์ผุดลุกท้าตบกับวิกันดา วิกันตาตอบกลับนิ่งๆว่า
 " ฉันจะเคยบอกกับรุทธิ์ว่าถ้าฉันต่ำกว่านี้นิดเดียว ฉันจะตบคุณให้คว่ำต่อหน้าต่อตาผู้คนจำนวนมากๆ แล้วจิกหัวขึ้นมาประจานความหน้าด้านไร้ยางอายของคุณ แต่มือไม่ได้มีไว้ตบ แต่ถ้าคุณอรอยากจะตบจริงๆ ละก็ ฉันจะไปตามมือตบมาให้นวลไงรู้รสมือกันแล้วไม่ใช่หรือ"
 "นี่คุณพี่จัดอรให้อยู่ระดับเดียวกับนังนวลหรือ"
 " คนเราที่มีความคิดเหมือนกัน เอะอะก็จะตบ จะตบ ถ้าไม่จัดให้อยู่ในระดับเดียวกัน แล้วจะให้จัดยังไง ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรนอกจากมาหาเรื่องก็เชิญกลับไปได้แล้ว" วิกันดาตัดบท
 " ไม่ต้องไล่.อรก็ต้องกลับอยู่ดี เพราะคืนนี้อรต้องไปค้างกับพี่รุทธิ์ เห็นหรือยังคะว่า ทำไมผู้ชายเขาถึงต้องเชิญผู้หญิงระดับคุณพี่ขึ้นไปบนหิ้ง แล้วเอาผู้หญิงต่ำๆ อยากอรไว้บนเตียง ไป นา"
 อรอินทร์เรียกคู่หู วรนารีลุกขึ้นแล้วยื่นหน้ามาถามวิกันดา "อยู่บนหิ้งว้าเหว่ไหมคะ คุณพี่ขา"
 " ตายแล้ว นา แกอย่ามาพูดล่วงเกินคุณพี่เมียหลวงของฉันนะยะ ดูซิ คนอะไรก็ไม่รู้ ทำได้อยู่หน้าเดียว ดีใจก็หน้าเนี้ย เสียใจก็ไอ้หน้าเนี้ย" อรอินทร์หัวเราะ
 "สามีมีเมียน้อยก็หน้าเนี้ยเหมือนกันค่ะ" วิกันดาตอบ
 วรนารีสะกิดอรอินทร์ทำพยักเพยิดซุบซิบกันแล้วหันมาลาวิกันดา วิกันดามองตามทั้งคู่สีหน้าเหนื่อยล้าเต็มที่
 วิกันดาเดินขึ้นมาดูนุดีที่เตื้องกับเด็กๆ ช่วยกันทายาหม่องให้ เธอขอโทษนุดีที่ต้องมาเจ็บตัวด้วย
 "อุ๊ย คุณไม่ได้ผิดอะไรนี่คะ คนอื่นต่างหากที่มาหาเรื่องหนู"
 นัยน์ตานุดีมีแววเจ็บแค้น นุ่นกับโหน่งรีบฟ้องวิกันดาว่าอรอินทร์ใจร้ายเหมือนยักษ์
 "เวลาคุณอาอรโกรธแล้วไม่สวยเลย"
 "เพราะคุณแม่ไม่โกรธไง คุณแม่ถึงสวยโหน่งรักคุณแม่"
 สองพี่น้องเข้ามากอดอ้อนวิกันดา นุดีมองแล้วก็พลอยมีความสุขไปด้วย
 ท่าน ผู้หญิงเพิ่งจะทราบเรื่องว่า วิกันดาแยกกันอยู่กับอนิรุทธิ์แล้วจึงเรียกเธอเข้ามาคุยด้วย และเต็มใจเป็นที่ปรึกษาให้ วิกันดายกมือไหว้ขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ แล้วท่านผู้หญิงก็ชวนเธออกไปทานอาหารกลางวันด้วยกันเพราะมีแขกพิเศษมาจาก ญี่ปุ่น
 และในระหว่างที่นั่งทานอาหารอยู่นั้นวรนารีกับเพื่อนนางแบบก็ มาพบเข้า เธอเกิดไอเดียจึงรีบไปยุอรอินทร์ให้ไปฟ้องอนิรุทธิ์พร้อมสร้างเรื่องใส่ไฟ ว่าท่านผู้หญิงกำลังทำตัวเป็นแม่สื่อให้วิกันดาหวังให้วิกันดากับอนิรุทธิ์ แตกหักกัน
 อนิรุทธิ์ชักลังเลเมื่อได้ฟังเรื่องราวจากอรอินทร์ เขาจึงไปพบวิกันดาที่บ้านเพื่อสอบถามและหวังจะได้ฟังคำอธิบาย แต่วิกันดาเดาได้ว่าต้องเป็นฝีมืออรอินทร์แน่ เธอจึงสวนกลับอนิรุทธิ์
 " ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องรายงานคุณ งานของฉันต้องพบปะผู้คนเยอะแยะ และใครเป็นคนคาบไปบอกคุณ คนๆ นั้นก็ควรจะดูให้ดีด้วย ฉันขี้เกียจอธิบาย"
 "อ๋อ เขาไม่ใช่นักสืบนี่ จะได้สะกดรอยตามคุณไปทุกที่ แต่ถ้าไม่บอกก็ไม่เป็นไร เพราะผมไม่สน"
 "ดีค่ะ" วิกันดาว่า
 " คุณมันจอมวางแผน คุณจะให้ผมยอมหย่าให้" อนิรุทธิ์ต่อว่า และไม่ทันเห็นนวลที่เดินขึ้นไปดูพวกเด็กๆ วิกันดาหันมาตอบ "เวลานั้นมันต้องมาถึงเข้าสักวัน"
 "ผมไม่หย่า และก็ไม่มีวันหย่า ผมทรมานคุณ คุณทรมานผม สนุกพิลึก เมื่อวานคุณไปกับใคร"
 "ไปถามคนที่เขามาบอกคุณซิ"
 "คุณจะเอาชนะผม"
 "คุณสำคัญขนาดไหน ฉันถึงจะต้องเอาชนะ"
 "สำคัญหรือไม่สำคัญ คุณก็เป็นเมียผม วิ ตราบใดที่คุณยังเป็นเมียผม คุณไม่ควรทำตัวแบบนี้"
 "ฉันจะทำ คุณไม่พอใจก็หย่ากันเลย ไปเดี๋ยวนี้ก็ได้" วิกันดาท้า
 "ไม่กลัวหรือว่าหย่าแล้วจะไม่เสียใจทีหลัง" อนิรุทธิ์กล่อม แต่วิกันดาไม่สน
 อนิรุทธิ์อ้างต่อ "มีผู้หญิงหลายคนที่ปากแข็งเหมือนคุณ แต่พอหย่าเข้าจริงๆ ก็เสียอกเสียใจและเสียดายที่ไม่ควรท้าทาย"
 " ความเสียอกเสียใจและเสียดาย จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อของที่เราเสียไปเป็นของที่มีคุณค่าสามีก็เหมือนกัน ถ้าเราไม่มีค่าสำหรับเขาแล้ว ถึงจะอยู่หรือไม่อยู่กับเขามันก็เท่านั้น รุทธิ์ หากเราไม่สามารถประคับประคองชีวิตคู่ให้ยืนยาวต่อไปได้ ก็หย่ากันเถอะค่ะ อย่าทรมานกันต่อไปเลย"
 "บอกมาก่อนว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร" อนิรุทธิ์พาลต่อ
 วิ กันตาสบตากับอนิรุทธิ์เอ่ยว่า "คุณอนิรุทธิ์เท่าที่ผ่านมา คุณจะมีผู้หญิงสักกี่คนและผู้หญิงเหล่านั้นจะมาราวีฉันสักกี่ครั้ง ฉันก็จำทนมาตลอด เพราะเห็นแก่หน้าตาในสังคม เห็นแก่ลูกเห็นแก่วงศ์ตระกูลที่จะตกเป็นขี้ปากของชาวบ้าน และท้ายที่สุด ฉันกลัวคำว่า แม่ม่าย ตอนนี้ ขณะนี้ ความกลัวทั้งหมดของฉันมันหายไปหมดแล้ว หายไปเพราะความทุกข์ทรมาน และความเจ็บปวดที่คุณเฝ้ายัดเยียดให้ฉันมากขึ้นทุกวัน คุณทำบาปกับฉันมากเหลือเกิน ถ้าคุณยังพอจะมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่บ้าง มีความเป็นมนุษย์อยู่บ้างละก็กรุณาหย่าให้ฉันเถอะค่ะ"
 วิกันดาน้ำตาคลอแล้วค่อยๆ ไหลออกมา อนิรุทธิ์ดึงวิกันดามากอดด้วยความสะเทือนใจ
 "ผมทำร้ายคุณมากขนาดนั้นเชียวหรือ ผมไม่รู้ตัวเองเลย ไม่รู้จริงๆ ขอโทษนะวิ คุณจะให้ผมทำอะไรผมก็ยอม"
 " มันสายเกินไปแล้วค่ะ แก้วใบนี้ไม่ใช่แค่ร้าว แต่มันแตกละเอียดยับเยิน ไม่มีชิ้นดีมานานเกินไป เชื่อฉันเถอะว่าคุณเศร้าได้ไม่นานหรอก เดี๋ยวพอออกจากบ้านไป คุณอาจจะรู้สึกเป็นอิสระ และโล่งใจที่หย่ากันเสียได้" วิกันดาผละออกมา
 "คุณใจแข็งเหลือเกินวิ คุณพร้อมเมื่อไหร่ล่ะ" อนิรุทธิ์กล้ำกลืน วิกันตาตอบว่า เร็วที่สุด
 "งั้นเป็นวันจันทร์นี้ก็แล้วกัน ผมจะโทรมานัดเวลาอีกที"
 อนิรุทธิ์ หันหลังเดินออกไป ไหล่คู้หมดสง่าราศรี วิกันมองตามน้ำตาไหล แล้วรีบเดินขึ้นห้อง สวนกับนวลที่จูงเด็กๆ ลงมา สองพี่น้องร้องถามวิกันดาว่าเป็นอะไรเพราะเห็นร้องไห้ แต่วิกันดาไม่ตอบเธอรีบเข้าห้องปิดประตู นุ่นกับโหน่งจะตามไปดูแต่นวลห้ามไว้
 "อย่าเพิ่งเลยนะคะ คุณแม่ไม่สบายใจ ท่านคงไม่อยากให้ใครไปรบกวน ลงไปข้างล่างกับพี่นวลดีกว่า เดี๋ยวเล่นทำขนมครกไข่กัน"
 นวลจูงเด็กๆ ลงไป แต่ก็อดห่วงวิกันดาไม่ได้ เธอแอบมาบ่นกับเตื้องว่า
 " คุณผ้หญิงกับคุณผู้ชายต้องทะเลาะกันแน่ๆ ฉันเห็นคุณผู้หญิงร้องไห้วิ่งเข้าห้อง เฮ้อ ยัยคุณนุดีก็ดันออกไปแต่เช้า ไม่งั้นจะให้เข้าไปดูคุณผู้หญิงหน่อย" นวลถอนใจ
 เตื้องฟังแล้วก็ถึงกับกินข้าวไม่ลง ทิ้งนั่งถอนใจตามนวลไปอีกคน
 วิกันดาโทรหาอนงค์นารถด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดีนัก ทำให้อนงค์นารถที่กำลังจะออกไปดูเฟอร์นิเจอร์เป็นห่วงจึงเปลี่ยนขับรถมาที่บ้านวิกันดา
 "คุณนารถ เตื้องกำลังภาวนาขอให้ใครมาสักคน"
 เตื้อ งทั้งดีใจและโล่งใจรีบพาอนงค์นารถไปหาวิกันดาที่ห้อง แล้วอนงค์นารถก็ถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อวิกันดาบอกว่า อนิรุทธิ์ยอมหย่ากับเธอแล้ว
 "เป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้วละนารถ แยกแล้วไม่ยอมหย่า มันก็เหมือนคาราซัง ต่อไปนี้ชีวิตใครก็ชีวิตมัน เขาจะไปมีผู้หญิงอีกสักกี่ร้อยคนกี่พันคนเราก็ไม่เดือดร้อน เขาก็ไม่เดือดร้อน"
 "แล้ว ตัวเองมีทนายหรือยัง เพราะต้องแบ่งทรัพย์สิน" อนงค์นารถนึกห่วง
 "คงไม่จำเป็นหรอก เราเชื่อในความเป็นสุภาพบุรุษของเขา แล้วตัวเราเองก็ไม่เอาเปรียบใคร"
 "อย่าลืมอรอินทร์เสียล่ะ ลำพังคุณรุทธิ์คงไม่เท่าไร่ แต่อรอินทร์น่ะซิ"
 " ถึงยังไง เราก็มั่นใจว่า รุทธิ์เขารักลูก เขาอาจจะบกพร่องในความเป็นสามี แต่เขาเป็นพ่อที่ดีที่สุดคนหนึ่ง ขอบใจนารถที่เป็นห่วง ขอบใจมาก"
 "เพื่อนเขามีไว้ทำไม" อนงค์นารถกอดวิกันดา
 วิ กันดาลงมาส่งอนงค์นารถที่หน้าบ้านก็พบยุทธการกับนุดีที่เพิ่งกลับมาจากทำบุญ เพราะนุดีบนว่าถ้าไม่ต้องแต่งงานเธอจะทำบุญ อนงค์นารถชวนยุทธการออกไปพร้อมกัน ยุทธการจึงไหว้ลาวิกันดาแล้วเดินตามอนงค์นารถไปที่รถ ส่วนนุดีก็ตามวิกันดาเข้าบ้าน เธอเห็นสีหน้าวิกันดาไม่ดีนักจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง วิกันดาอ้างว่า ปวดหัวนิดหน่อยแล้วขอให้นุดีช่วยดูนุ่นกับโหน่งด้วย เพราะจะขึ้นไปทำงานต่อ นุดีรับคำแต่ก็อดห่วงไม่จึงตามไปส่งที่ห้องและเห็นวิกันดายืนโงนเงนเหมือนจะ เป็นลมจึงเข้าประคองแล้วพาไปนอน
 "ฉันไม่เป็นไร ได้นอนสักพักก็คงหาย นุดีจะไปทำอะไรก็ไปเถอะ" วิกันหันหลังให้
 "ค่ะ ถ้าคุณเป็นอะไรก็เรียกหนูนะคะ" นุดีมองวิกันดาอย่างเป็นห่วงแล้วค่อยเดินออกไป
00000000000000000000
 เช้า วันจันทร์ วิกันดามาส่งนุดีที่สำนักงานแล้วไล่ให้เธอลงไปก่อน เพราะมีธุระต้องไปทำต่อ นุดีนึกสังหรณ์ใจจะขอตามวิกันดาไปด้วย แต่วิกันดาไม่ยอม เธอจึงจะโทรบอกอนิรุทธิ์ แต่วิกันดาก็บอกว่าเธอต้องไปพบอนิรุทธิ์อยู่แล้ว ทำให้นุดียิ่งสงสัยจึงโทรหายุทธการ เพราะอยากรู้ว่าวิกันดากับอนิรุทธิ์
ไปไหนกันแน่ แต่ยุทธการก็ไม่ทราบเหมือนกัน
 หลังจากเซ็นต์ใบหย่าเรียบร้อยแล้ว อนิรุทธ์ก็ชวนวิกันดาไปดื่มกาแฟด้วยกันเพื่อเป็นการส่งท้ายชีวิตคู่ แล้วเขาก็ถามเธอว่า
 "อยากรู้ไหมว่า เวลานี้ผมรู้สึกยังไง"
 "ไม่เลย ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว" วิกันดารีบบอก
 " แต่ผมอยากบอก ผมเสียดายคุณใจแทบขาด มนุษย์เรานี่ก็แปลก สิ่งใดที่คิดว่าเป็นของเรา ก็มักจะปล่อยปละละเลย เพราะนึกว่าเป็นของตาย แต่พอสิ่งนั้นหลุดมือไปแล้ว ก็กลับมานั่งคร่ำครวญหวนไห้เสียดายมัน คุณคิดอย่างนั้นไหม" อนิรุทธิ์ขมขื่น
 "ไม่มีความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้นค่ะ รุทธิ์ นับจากนี้ไป ขอให้เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน หากมีปัญหาอะไรก็ปรึกษากันได้"
 "เรื่องผู้ชายคนใหม่ของคุณน่ะซิ" อนิรุทธิ์พาล แต่พอเห็นวิกันดาเงียบก็พยายามใหม่
 "เราจะนัดพบกันอีกได้ไหม"
 "ไม่ค่ะ เราหย่ากันแล้ว แต่ถ้าคุณคิดถึงลูก ก็ไปเยี่ยมได้ทุกเวลา"
 "แล้วถ้าผมคิดถึงแม่ของลูก"
 "อย่าพูดอะไรที่เป็นไปไม่ได้ซิรุทธิ์ รีบทานให้เสร็จ ฉันต้องไปทำงาน" วิกันดาสั่ง อนิรุทธิ์ถอนใจ
 วิกันดากลับเข้ามาในห้องทำงานเธอบอกกับนุดีว่า "พี่หย่ากับอนิรุทธิ์แล้ว" นุดีตะลึงร้องถามว่า ทำไม
 "ความจริง ควรจะหย่ามาก่อนหน้านี้ตั้งนานแล้ว"
 "หมายความว่า คุณจะปล่อยให้คุณอรอินทร์แย่งด็อกเตอร์อนิรุทธิ์ได้สำเร็จ"
 "นุดีจะให้พี่ทนไปตลอดชีวิตหรือ ในเมื่อทุกคนก็เห็นว่า เขาเลิกกับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้"
 " เขาไม่ยอมเลิกกับด็อกเตอร์อนิรุทธิ์ต่างหากคะ แล้ว ถ้า ถ้าด็อกเตอร์อนิรุทธิ์ไปจดทะเบียนกับเขาล่ะคะ" นุดีเป็นห่วง วิกันดาส่ายหน้าบอกว่าไม่เกี่ยวกับเธอ
 "คุณคะ หนูอยากช่วยคุณ อยากแบ่งเบาความทุกข์ของคุณบ้าง หนูรู้ว่าคุณต้องเจ็บช้ำน้ำใจอย่างแสนสาหัส หนูไม่เคยลืมพระคุณของคุณที่ได้ช่วยให้หนูหลุดออกมาจากที่นั่น อย่างน้อย หนูก็มีโอกาสได้เป็นตัวของตัวเอง จะดีหรือชั่ว มันก็เป็นการตัดสินใจของหนู" นุดีน้ำตาคลอ
 "นุดี ไม่ต้องตอบแทนอะไรพี่หรอก เพียงแต่หนูเป็นเด็กดีแล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเท่านั้นพี่ก็พอใจแล้ว ไปทำงานได้แล้ว" วิกันดาแตะแขนนุดี นุดีรับคำเดินกลับไปที่โต๊ะ
 นพวรรณ พอจะเดาได้ว่า วิกันดาต้องหย่ากับอนิรุทธิ์แล้วแน่ จึงรีบโทรแจ้งอรอินทร์ อรอินทร์กรี๊ดลั่นอย่างมีความสุขแล้วลงไปหาวรนารีที่กำลังหัดทำกับข้าวอยู่ กับบัวในครัว
 "นา ฉันดีใจที่สุดเลย ดีใจที่สุดในโลกแกรู้หรือเปล่าว่าพี่รุทธิ์เขาหย่าแล้ว"
 อร อินทร์กอดวรนารีแน่น วรนารีร้องกรี๊ดดีใจกับเพื่อน บัวส่ายหน้าถามว่า"ผัวเมียเขาหย่ากันเพราะคุณ คุณยังดีใจโดยไม่คิดละอายต่อบาปบ้างเลยหรือคะ"
 "ละอายทำไมคะ นับจากนี้ไป พี่รุทธิ์ก็จะเป็นของอรคนเดียว วู้ วู้ไปฉลองดีกว่า ปล่อยคนธัมมะธัมโมให้เขาพุทโธ สังโฆไปคนเดียว" อรอินทร์ลากวรนารีออกไป บัวถอนใจ
 อนิรุทธิ์โทรเรียกให้นุดีลงไปพบอ้างว่าเป็นห่วงวิกันดาอยากให้ นุดีช่วยดูแลเธอด้วย นุดีรีบรับปากแล้วถามอนิรุทธิ์ว่าทำไมถึงต้องหย่ากันด้วย
 "เพราะเป็นความต้องการของเจ้านายเธอน่ะซิ" อนิรุทธิ์ตอบ แล้วพูดย้ำกับนุดีว่า
 " เธออยู่กับเขาน่ะดีแล้ว ถ้าเขามีปัญหาหรือเป็นอะไรก็บอกฉันด้วย ฉันอยากรู้เรื่องของเขาผ่านเธอฉันเป็นห่วงเขา แล้วไม่ต้องบอกใครทั้งนั้นว่าฉันมาหา"
 "ค่ะ" นุดีรับคำแล้วเปิดประตูรถออกไป แต่ก็นึกได้จึงหันมาเตรียมถาม
 "ฉันรู้เบอร์ของเธอจากยุทธการ" อนิรุทธิ์รู้ว่านุดีจถามอะไร นุดีหายข้องใจจึงรีบออกไป
 นุดีเดินตามวิกันดาเข้ามาในบ้าน วิกันสั่งให้นุดีช่วยดูแลพวกเด็กๆ ด้วย เพราะอยากอยู่คนเดียวสักพักนุดีรับคำแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
 จน กระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น วิกันดาก็ไม่ยอมลงมาทานอาหาร นุดีจึงไปเคาะประตูเรียก วิกันดาที่เผลอหลับไปลุกมาเปิดประตูให้และปฏิเสธที่จะทาน  เธอถามถึงพวกเด็กและฝากให้นุดีช่วยดูด้วย นุดีรับคำแล้วเดินลงไปพานุ่นกับโหน่งขึ้นห้อง
 วิกันดาที่นอนนิ่งอยู่บน เตียงลุกขึ้นมานั่งกุมท้องเพราะจู่ๆ ก็ปวดท้องขึ้นมากระทันหัน เธอน้ำตาไหลด้วยความเจ็บปวดบวกกับความว้าเหว่เต็มหัวใจ จึงค่อยๆ กระเสือกกระสนไปที่ประตู พอดีกับที่นวลเดินขึ้นมาดูวิกันดาพอดี
 "คุณผู้หญิง คุณผู้หญิงเป็นอะไรคะ" นวลตกใจรีบประคองวิกันดาพาไปนอนที่เตียง
 วิ กันดาบอกว่าเธอปวดทิ้งมาก นวลจึงวิ่งลงไปหายาธาตุมาให้วิกันดา นุดีเดินออกมาจากห้องเด็กๆ เห็นนวลวิ่งวุ่นก็เอ่ยถามว่า เกิดอะไรขึ้น นวลหันมาตอบห้วนๆ ว่า วิกันดาไม่สบาย นุดีจึงเข้าไปดูในห้องแล้วชวนวิกันดาไปหาหมอ
 "อาการแบบนี้คุณป้าเคย เป็นเวลาทะเลาะกับคุณลุงเพราะจับได้ว่าคุณลุงนอกใจ ครั้งหนึ่งท่านเคยปวดขนาดจะเป็นลมเลยค่ะ" นุดีว่า แล้วหันไปบอกนวลที่เอายามาให้ว่า
 "พี่นวลช่วยบอกให้นายพา เอารถออกได้ไหมคะ นุดีจะพาท่านไปโรงพยาบาล"
 "ต้องพาไปโรงพยาบาลเลยหรือ" นวลตกใจ
 "ค่ะ คุณพอเดินไหวไหมคะ" นุดีถาม วิกันดาพยักหน้ารับ นุดีกับนวลช่วยกันประคองวิกันดาลงไป
 หลังจากหมอตรวจอาการและฉีดยาให้วิกันดาแล้ว ก็อนุญาตให้เธอกลับมาพักที่บ้านได้ วิกันดาจึงฝากใบลาให้นุดีไปที่ทำงาน
 "คุณดีขึ้นแล้วหรือคะ"นุดียังเป็นห่วง
 "จ้ะ ฉีดยาแล้วดีขึ้นเยอะ แต่ยังเพลียๆอยู่ นุดีบอกว่า คุณป้าเคยเป็นหรือ" วิกันดาชวนคุย
 "ค่ะ เขาว่าคนเราเวลาคิดมาก หรือมีความทุกข์หนัก มันจะกระทบกระเทือนถึงระบบย่อยอาหารค่ะ"
 "อาจเป็นได้ เพราะไม่เคยเป็นขนาดนี้เลย นุดีไปทำงานเถอะจ้ะ" วิกันดาว่า
 "ค่ะ" นุดีเดินออกไป วิกันดาทรุดตัวลงนอนด้วยความอ่อนเพลีย
 นพ วรรณเห็นนุดีเดินขึ้นมาทำงานคนเดียวก็ถามหา วิกันดา แต่พอรู้ว่าเธอไม่สบายก็หันมาสบตากับพรรคพวกเป็นนัยๆ แต่นุดีไม่ทันสังเกต จนกระทั่งเดินเข้าไปในห้องทำงานจึงรู้ว่า อรอินทร์กับวรนารี มานั่งรออยู่ อรอินทร์ถามหาวิกันดา แต่พอรู้ว่าป่วยก็รีบถามต่อว่า ใกล้ตายหรือยัง นุดีเงยหน้ามองอย่างไม่พอใจถามว่า
 "พวกคุณต้องการอะไร"
 "มีปาก เสียง แกได้ยินไหมนา นังหนูผีนี่มีปากเสียง ยังไม่รู้ตัวอีกว่าแกมันเป็นตัวซวย เข้ามาไม่เท่าไหร่ ผัวเมียเขาต้องหย่ากัน แล้วยังไม่สำนึก สะเออะไปอยู่บ้านเขาอีก" อรอินทร์หันมาลูกคู่ วรนารีช่วยรับ
 "อร อย่าไปว่าเขาอย่างนั้น น้องหนูผีเขามีแผน ทำไมเขาจะไม่รู้ตัว ไม่งั้นจะกล้าเข้าไปอยู่ในบ้านคุณพี่วิกันดาผู้น่าสงสารเรอะ นี่พอแพร่ความซวยให้เมียเขาตายเสร็จ แผนชิ้นต่อไปคือ แย่งผัวเขาไง้ซึ่งก็เป็นผัวของแกด้วย"
 "มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ฉันไม่ใช่ด็อกเตอร์วิกันดาของแก นังหนูผี จำใส่หัวทื่อๆ ของแกเอาไว้"
 "ฉันไปทำอะไรให้พวกคุณ ถึงได้คอยตามรังควานกันขนาดนี้"
 "อุ๊ย น้องหนูผีเขาเรียกตัวเองว่าฉันแล้ว แสดงว่าโกรธจัด มีแรงกว่านี้อีกไหมเนี่ย"
 "ในโลกนี้ยังมีอะไรอีกหลายอย่างให้ทำนอกจากคอยตามหึงหวงผู้ชายนะคะ"
 นุดีพูดจบก็โดนอรอินทร์ตบสั่งสอน แล้วนางมารทั้งสองก็ชวนกันออกไป นุดีนั่งร้องไห้ด้วยความเจ็บช้ำน้ำใจ
 นุ ดีโทรให้ยุทธการมาพบและปรับทุกข์เรื่องที่เกิดขึ้น เธอบอกกับยุทธการว่าจะย้ายออกจากบ้านวิกันดาเพราะไม่อยากให้วิกันดาเดือด ร้อนและบางทีเธออาจต้องลุกขึ้นสู้บ้าง
 "นุดีจะสู้ยังไง" ยุทธการสะดุ้ง นุดรีบยิ้มกบเกลื่อน ยุทธการชักกังวลรีบขอร้อง
 "สัญญานะนุดี ถ้าคิดจะทำอะไรต้องบอกผมก่อน ทำไมวันนี้นุดีดูแปลกๆ"
 "ไม่มีอะไรหรอก ยุทธคิดไปเอง ขอบใจนะจ๊ะที่อุตส่าห์มาให้คำปรึกษา"
 " นุดี ความรู้สึกของผมไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ผมดีใจที่นุดีนึกถึงผมเป็นคนแรกเมื่อเกิดเรื่องเดือดร้อนและก็ขอให้เป็น อย่างนี้ตลอดไป นุดีรักผมอย่างคนรักไม่ได้ แค่รักอย่างเพื่อน ผมก็พอใจแล้ว" ยุทธการพูดจากใจ นุดีน้ำตารื้นจับมือยุทธบีบอย่างตื้นตันใจ
 เค็น โทรมาหานุดีด้วยความคิดถึงและเมื่อรู้ว่า วิกันดาไม่สบายก็จะชวนเจนจบไปเยี่ยมในตอนเย็น จึงไม่ทันได้เห็นความร้ายกาจของอรอินท์กับวรนารีที่ตามมาเย้ยวิกันดาถึงบ้าน
 "สวัสดีอีกครั้งค่ะ คุณพี่ พอรู้ข่าวว่าคุณพี่ไม่สบาย อรเลยรีบมาเยี่ยม"
 "อรเขาเป็นห่วงคุณพี่มากค่ะ ตอนขับรถมาก็บ่นตลอดเวลาว่า ตายหรือยัง ตายหรือยัง เขากลัวจะมาไม่ทันดูใจค่ะ" วรนารีรับมุก
 "คุณผู้หญิงขา นวลขออนุญาตตบแขกของคุณผู้หญิงหน่อยได้ไหมคะ"
 นวลขยับตัว วิกันดารีบห้ามแล้วไล่ให้อรอินทร์กับวรนารีออกไป
 "โถ อรเพิ่งมาถึงนะคะ ใจคอจะไล่กลับแล้ว ทีนังนุดีละก็ให้มันขนเสื้อผ้าเข้ามาอยู่ด้วยทั้งๆ ที่มันเป็นตัวซวย" อรอินทร์อ้างต่อ
 นวล รีบเถียงแทน แต่ก็โดนวิกันดาดุแล้วใช้ให้ให้นวลไปหยิบโทรศัพท์มาเพราะเธอจะโทรตามอนิรุ ทธิ์ให้มารับอรอินทร์กลับไป อรอินทร์ชะงักบอกกับวิกันดาว่า
 "กลับก็ได้ แต่อย่าลืมเปิดดูของเยี่ยมของอรนะคะ"
 "เอากลับไปด้วย ฉันไม่ต้องการ"
 "โอ.เค ไม่อยากได้ก็ไม่อยากได้ อรลาละค่ะ ขอให้ตายเร็วๆ นะคะ คุณพี่ขา"
 อร อินทร์กับวรนารีหัวเราะคิกคักแล้วเดินออกไป แต่เมื่อมาถึงหน้าบ้านอรอินทร์ก็มองซ้ายมองขาวเห็นว่าปลอดคนแน่จึงเอากล่อง ของขวัญวางไว้ แล้วชวนวรนารีขึ้นรถขับออกไป
จบตอน  15

เมียหลวง 16  
 นวล หวังจะตบส่งท้ายอรอินทร์กับวรนารีจึงขอวิกันดาตามออกมาดูทั้งคู่ แต่ก็ไม่ทันเพราะสองสาวออกรถไปแล้ว นวลหันหลังกลับก็พบของเยี่ยมที่อรอินทร์จงใจทิ้งไว้ จึงเปิดดูเห็นการ์ดเขียนข้อความว่า "ขอให้ไปสู่สุคติ" และมีซีดี มรณานุสติ อยู่ด้วย นวลโกรธมาจึงโทรไปฟ้องอนิรุทธิ์พร้อมตอกไข่ใส่สี
 อนิรุทธิ์นึก โกรธอรอินทร์จึงโทรหาและเมื่อรู้ว่า เธอรอเขาอยู่ที่คอนโดก็สั่งให้กลับบ้านไปดูแลหนูนิ่ม แต่อรอินทร์ไม่ยอม เธออ้างโน่นนี่สารพัด อนิรุทธิ์นึกรำคาญจึงตัดบทว่า เอาไว้ค่อยคุยกันเย็นนี้แล้ววางสายจากนั้นเขาก็ส่งข้อความนัดให้นุดีมาทาน อาหารกลางวันด้วยกัน อ้างว่าอยากรู้ข่าววิกันดา
 นุดีอยากออกไปทานข้าว กับอนิรุทธิ์ จึงโกหกยุทธการที่โทรมาชวนไปทานอาหารกลางวันว่า เธอต้องกลับไปทานข้าวกับวิกันดา และอ้างต่อว่าตอนเย็นก็ยังไม่ว่างพบยุทธการเพราะต้องไปเรียนกับเค็น
 "โอ.เค. นุดีพอมีเวลาเมื่อไหร่ บอกผมด้วยก็แล้วกัน ผมไม่ว่าอะไรหรอก เราเป็นเพื่อนกันนี่นา" ยุทธการทิ้งท้ายเศร้าๆ ก่อนวางสาย
 นุ ดีถอนใจ แล้วรีบออกไปพบอนิรุทธิ์ ด้วยท่าทางเหมือนเด็กนักเรียนที่แอบหนีโรงเรียน อนิรุทธิ์อมยิ้มกับท่าทางของนุดีแล้วออกรถพาเธอไปที่ร้านอาหารหรู
 "ตามสบายนะ ถือว่าฉันตอบแทนที่ช่วยดูแลวิให้" อนิรุทธิ์บอกเมื่อบริกรยื่นเมนูอาหารให้
 นุ ดีพึมพำขอบคุณเบาๆ แล้วสั่งอาหาร และในระหว่างที่นั่งทานอาหารอยู่ด้วยกัน อนิรุธิ์ก็ตักอาหารให้นุดีโดยไม่มีท่าทางรุ่มร่ามให้เห็น สีหน้าแววตาของเขาดูโยนชวนให้ลุ่มหลงทำให้นุดียิ่งประทับใจ
 นพวรรณแอบ เห็นนุดีมีรถเบ็นซ์มาส่งแต่ไม่รู้ว่าเป็นอนิรุทธิ์ ก็ว่ากระทบ ทำนองว่านุดีมีเสี่ยเลี้ยง นุดีสะดุ้งเฮือกด้วยมีพิรุธในใจแล้วรีบหนีเข้าห้องด้วยความกลัดกลุ้ม
 ยุทธการปรึกษากับอนิรุทธิ์เรื่องนุดีที่กำลังหาที่อยู่ใหม่ เพราะไม่อยากให้วิกันดาเดือดร้อน อนิรุทธิ์รับฟังแล้วเปรยว่า
 " นุดีเคยอยู่คนเดียว ที่นั่นเป็นบ้านใหญ่มีคนหลายคน เขาอาจจะรู้สึกไม่เป็นอิสระไม่รู้ซิ เรื่องอย่างนี้มันต้องสุดแล้วแต่เขา ฉันไม่มีความเห็น" อนิรุทธ์เดินเลยไปแล้วโทรตัดพ้อนุดี
 "ไม่เห็นบอกเลยว่า อยากจะย้ายออกไปอยู่คนเดียว"
 นุดีตกใจไม่คิดว่ายุทธการจะบอกเรื่องนี้กับอนิรุทธิ์ อนิรุทธิ์อาสาจะจัดการเรื่องที่พักให้นุดีเอง นุดีร้องห้าม
 อนิรุทธิ์ รีบสรุป "อีกไม่กี่วันคงรู้เรื่อง ไม่ต้องเกรงใจ ทำงานไปให้สบาย ทุกอย่างไว้เป็นธุระของฉันเอง" อนิรุทธิ์วางสาย นุดีอ้าปากจะพูดแต่ไม่ทัน
 อนิรุทธิ์ กลับมาถึงคอนโดในตอนเย็น อรอินทร์รีบนำสละลอยแก้วมาเอาใจ แต่อนิรุทธิ์ไม่สน เขาถามอรอินทร์ว่าวันนี้ไปทำอะไรที่บ้านวิกันดา อรอินทร์ขยับมุมปากเหมือนจะเยาะถามว่า วิกันดาฟ้องหรือ
 "วิเขาอยู่ไกลจากคำนั้นมากนัก" อนิรุทธิ์ไม่พอใจ อรอินทร์ฉุนจึงพาลต่อ
 "แน่ซิคะ ใครเขาจะดีอย่างคุณพี่วิกันดาได้ล่ะ ใจพระขนาดยอมให้สามีเอาพี่เลี้ยงลูกเป็นเมีย แถมนี่ยังกำลังจะทูนถวายเด็กในออฟฟิศอีก"
 "อรนี่พูดไม่รู้เรื่อง นุดีเขาไม่อยากยุ่งกับใคร"
 "นอกจากพี่รุทธิ์คนเดียวใช่ไหมล่ะคะ" อรอินทร์ต่อให้
 "เริ่มพูดไม่รู้เรื่องกันอีกแล้ว เพราะอย่างนี้พี่ถึงไม่อยากพูดกับอร"
 อนิรุทธิ์ เดินหนีเข้าห้อง อรอินทร์รีบตามแล้วเปิดฉากต่อว่า เพราะไม่ชอบที่อนิรุทธิ์หันหลังให้ อนิรุทธิ์ขบกรามแน่น พยายามระงับอารมณ์ แต่อรอินทร์ก็ยังไม่หยุด เธอโทษว่า นุดีเป็นต้นเหตุทำให้วิกันดาขอหย่ากับอนิรุทธิ์
 อนิรุทธิ์สวนว่า เป็นเพราะอรอินทร์ต่างหาก แต่อรอินทร์โต้กลับ
 " พี่รุทธิ์ไม่เคยโทษตัวเอง โทษแต่คนอื่น ถามหน่อย พี่รุทธ์เคยคิดถึงความผิดของตัวเองบ้างไหม อย่างน้อยเวลานี้ก็มีผู้หญิงถึงสองคนที่หัวใจสลายเพราะพี่รุทธิ์"
 "ถ้า ผู้หญิงหนึ่งในนั้นหมายถึงวิละก็ อรนั่นแหละที่ทำร้ายเขา พี่ก็เป็นของพี่อย่างนี้มาตั้งนานแล้ว วิเขาก็ไม่เคยถือสาเป็นจริงเป็นจัง แต่พออรเข้ามา"
 "พี่รุทธิ์โทษอร"
 "ใช่ อย่างเช่นวันนี้ ใครกันที่ไปรังควานเขาจนถึงบ้าน เอาซีดีไปแช่งเขา"
 "ของอย่างนี้มันตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอก ถ้าอรเป็นหญิงร้าย พี่รุทธ์ก็เป็นชายเลว" อรอินทร์หลุดออกมา
 อนิรุทธ์นิ่งอึ้ง สีหน้าแววตาแสดงความเจ็บปวด อรอินทร์ตกใจรีบเข้ามากอดพร้อมกับคำขอโทษ
 "อย่าโกรธอรเลยนะคะ อรผิดไปแล้ว อรน้อยใจ อรหวงพี่รุทธ์ ถึงได้พูดบ้าๆ อย่างนั้นออกไป พี่รุทธ์อย่าโกรธอรเลยนะคะ"
 อรอินทร์พูดไปร้องไห้ไป แต่อนิรุทธิ์ยังเฉยเมย เขาสั่งให้อรอินทร์กลับไป
 "พี่รุทธ์เกลียดอร" อรอินทร์สะอึกสะอื้น
 "ตอนนี้พี่ยังไม่ได้เกลียด แต่ถ้ายังพูดไม่รู้เรื่อง มันก็ไม่แน่เหมือนกัน"
 "ได้ค่ะได้ อรจะกลับไปก่อน แล้วพี่รุทธิ์อย่าโกรธ อย่าเกลียด อรนะคะ อรจะกลับเดี๋ยวนี้เลย อรไปนะคะ แล้วพี่รุทธิ์ต้องรักอรนะคะ"
 อรอินทร์ลนลานออกไปอย่างน่าสงสาร เธอร้องไห้เหมือนจะขาดใจเพราะกลัวจะสูญเสียอนิรุทธิ์ไปจริงๆ
 ตั้งแต่ นุดีไปทานข้าวกับอนิรุทธิ์ เธอก็มีท่าทีแปลกๆ จนคนรอบข้างนึกสงสัย เริ่มจากเค็นที่ต้องโทรมาตามนุดีไปเรียนหลังเลิกงาน นุดีตกใจสารภาพว่า เธอลืมแล้วรับปากว่าพรุ่งนี้จะไปเรียน
 ส่วนวิกันดาก็นึกแปลกใจที่นุดี ถึงกับสะดุ้ง เมื่อเธอถามว่า ตอนกลางวันไปทานข้าวกับใคร นุดีอึกอักโกหกว่า ไปทานคนเดียวและไปทานที่ร้านเดิม แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องถามวิกันดาว่า พรุ่งนี้จะไปทำงานหรือเปล่า
 "ไปซิ ไม่อยากหยุดหลายวัน" วิกันดาตอบ
 นุดีนิ่งอึ้งไม่รู้จะคุยอะไรจึงขอตัวกลับห้อง วิกันดามองตาม
 นุ ดีกลับมาถึงห้องก็ยินเสียงโทรศัพท์ดัง เธอรีบกดรับเพราะเป็นเบอร์ของอนิรุทธิ์ อนิรุทธิ์ถามถึงอาการป่วยของวิกันดา และฝากให้นุดีช่วยดูแลวิกันดาด้วยพร้อมทิ้งท้ายว่า "ฝันดีนะ นุดี" ทำให้นุดีถึงกับยิ้มค้าง
 วรนารีออกมายืนชะเง้อรออรอินทร์ด้วยความเป็น ห่วง แต่พอเห็นเพื่อนเดินน้ำตาท่วมลงมาจากรถก็รีบพาเข้าห้อง อรอินทร์ที่กำลังคั่งแค้นฟ้องวรนารีว่า เป็นเพราะนุดีทำให้อนิรุทธิ์เกลียดเธอ วรนารีรีบเตือนสติให้อรอินทร์ใจเย็น อย่าเพิ่งเอะอะโวยวาย เพราะมั่นใจว่าอนิรุทธิ์ยังรักอรอินทร์อยู่
 "ฉันจะพยายามนา ฉันจะพยายาม" อรอินทร์ว่า
 " ดีมากจ้ะ ดีมาก งั้นไปล้างหน้าล้างตาอาบน้ำก่อนดีไหม เดี๋ยวจะได้เข้านอน ตื่นเช้าขึ้นมาจะได้สดชื่นแจ่มใส" วรนารีพาอรอินทร์ไปเข้าห้องน้ำ
 นพ วรรณเห็นวิกันดาเดินเข้ามาในสำนักงานพร้อมนุดี ก็แกล้งเย้าว่า เมื่อวานนี้มีเสี่ยมารับนุดีไปทานข้าว นุดีสะดุ้ง วิกันดานึกแปลกใจกับท่าทางของนุดีแล้วหันไปยิ้มให้นพวรรณ ก่อนเดินเข้าห้อง
 นุดีรีบตามแล้วลอบมองวิกัน เพราะกลัวว่าเธอจะถามว่าไปทานข้าวกับใคร แต่วิกันดาก็ไม่พูดอะไร เธอลอบมองท่าทีของนุดีเช่นกัน จนกระทั่งท่านผู้หญิงโทรมาตามให้ไปพบในห้องทำงาน วิกันดาจึงลุกออกไป นุดีมองตามวิกันดาด้วยสีหน้าท่าทางที่ไม่ค่อยสบายใจนัก
 ท่านผู้หญิงถาม วิกันดาถึงเรื่องอนิรุทธิ์ วิกันดาตอบตามจริงว่า เธอหย่ากับเขาแล้ว ท่านผู้หญิงพยักรับรู้ไม่มีท่าทีแปลกใจแล้วเอ่ยว่า
 "ดิฉันก็นึกอยู่เหมือนกันว่า คุณวิกันดาคงไม่ปล่อยให้คาราคาซังนาน ถ้าคุณอยากจะพักต่ออีก 2-3 วันก็ได้นะ"
 "ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันไม่อยากเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับงาน"
 "ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะคะ ดิฉันขอเป็นกำลังใจให้อีกคน" ท่านผู้หญิงยิ้มอ่อนโยน
 วิ กันดายกมือไหว้ขอบคุณ ท่านผู้หญิงถามวิกันดาเรื่องนุดีเพราะยังคงเป็นห่วง แต่พอรู้ว่าอยู่สบายดีก็เบาใจขึ้น ท่านเอ่ยชมวิกันดาที่ช่วยเหลือนุดีมาตลอด
 "โชคดีที่เด็กคนนี้มาเจอคุณ คุณเองก็ได้บุญด้วย สร้างกุศลไว้เยอะๆ น่ะดีแล้วบุญกุศลจะได้ตอบแทนให้มีแต่ความสุขสบายใจ" วิกันดายิ้มรับ
 นุ ดีลำบากใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเธอตัดสินใจโทรหาอนิรุทธิ์ บอกเรื่องที่มีคนเห็นเธอขึ้นรถไปกับเขาและฟ้องวิกันดา แต่อนิรุทธิ์กลับหัวเราะตอบกลับว่า
 "ไม่ว่าวิจะรู้หรือไม่รู้ เขาก็ว่าอะไรไม่ได้ เพราะเขากับฉันหย่ากันแล้ว และเขาเป็นคนขอหย่าเอง ฉันเป็นอิสระ เธอก็เป็นอิสระใครจะทำไม ไม่ต้องคิดมาก ทำตัวให้เป็นปกติ แล้วเย็นนี้ฉันจะไปรับ"
 "ไม่ได้ค่ะ หนูต้องไปเรียนภาษาญี่ปุ่น" นุดีรีบบอก
 "งั้นฉันจะไปรับที่บ้านเค็น เท่านี้ละ" อนิรุทธิ์วางสายตาเป็นประกายอย่างจะสะใจ เขาบอกกับตัวเองว่า
 "คุณก็ว่าผมไม่ได้ วิ เพราะคุณเป็นคนขอหย่ากับผมเอง"
 ส่วนนุดีก็ได้แต่ถอนใจด้วยความกลัดกลุ้มแล้วเธอก็โทรหาอนิรุทธิ์อีกครั้งขอร้องว่า
 "เราไม่ควรติดต่อกันอีกค่ะ" แต่อนิรุทิ์ไม่ยอม แล้ววิกันดาก็เข้าพอดี นุดีถึงกับสะดุ้ง มือไม้สั่นจนโทรศัพท์เกือบหลุดจากมือ
 "วันนี้ขวัญอ่อนจริง" วิกันดาล้อ
 อนิรุทธิ์ได้ยินเสียงวิกันดาก็ยิ้มสะใจกำชับนุดีว่า เย็นนี้พบกับ นุดีรีบรับปากแล้ววางสายเพราะกลัววิกันดารู้
 " เย็นนี้จะไปเรียนกับเค็นหรือเปล่า พี่จะไปส่ง แล้วจะคอยรับกลับด้วย พี่ไม่ได้พบกับเค็นมาหลายวัน เห็นเขาว่า มีเรื่องอยากจะคุยกับพี่" วิกันดาชวนนุดี
 นุดีสะดุ้งรีบหาขออ้างไม่ให้วิกันดาไป จนวิกันดาแปลกใจ แต่ก็ไม่แสดงอะไร นุดีลอบผ่อนลมหายใจ แต่ก็ไม่พ้นสายตาของวิกันดา
000000000000000
 เค็น เมื่อรู้ว่าวิกันดาไม่ได้มาส่งนุดี ก็อาสาจะไปส่งเธอที่บ้านหลังเลิกเรียน แต่ก็โดนนุดีปฏิเสธเช่นกัน ส่วนทางด้านอรอินทร์ก็กำลังเตรียมกล้องวีดีโอเพื่อจะไปจับผิดอนิรุทธิ์
 วรนารี พยามจะห้ามแต่อรอินทร์ไม่ฟัง เธอมาซุ้มรออนิรุทธิ์ที่ออฟฟิศแล้วขับรถตามไปจนกระทั่งถึงบ้านเค็น และเห็นนุดีเดินมาขึ้นรถอนิรุทธิ์ อรอินทร์ข่มใจไม่ลงไปอาละวาด เธอหยิบกล้องมาบันทึกภาพไว้ จนกระทั่งรถของอนิรุทธิ์แล่นออกไป
 อรอินทร์ลดกล้องลงเอนตัวพิงพนักหลับตาลง ปล่อยน้ำตาไหลรินแล้วจึงสะอื้นฮักๆ
 เค็นโทรมาปรับทุกข์กับวิกันดาเรื่องนุดี เพราะดูเธอแปลกๆ ไปและไม่ค่อยมีสมาธิในการเรียนนัก
 "คุณวิกันดา ผมคงผิดหวัง ผมคิดว่า เพื่อนคนนั้นคงมีความสำคัญกับนุดีมาก" เค็นเศร้า
 "คุณเคยบอกกับนุดีหรือยังว่าคุณรักเขา" วิกันดาแนะนำ เค็นอ้างว่า เขายังไม่กล้า
 "คงต้องกล้าแล้วละค่ะ ไม่อย่างนั้นก็จะไม่รู้เสียทีว่าเขาคิดยังไงกับคุณ"
 "ขอบคุณมากครับ ผมจะลองดู" เค็นรับคำแล้ววางโทรศัพท์ลง
 อรอินทร์กลับมาถึงบ้านก็บอกกับวรนารีว่า อนิรุทธิ์ไปรับนุดีจริง วรนารีอึ้งรำพึงว่า วิกันดารู้หรือเปล่า
 "ยัยนั่นน่ะถ้าไม่โง่ ก็ต้องเป็นคนวางแผนทั้งหมด" อรอินทร์ว่า
 "พี่รุทธ์นี่เจ้าชู้จนเข้าเส้นจริงๆ ฉันว่าแกเลิกกับเขาเถอะ ไม่งั้นก็ต้องทุกข์ทรมานใจไม่มีวันจบสิ้น"
 "ไม่ ฉันไม่มีวันยอมหรอกนา ไม่ยอมแน่ๆ พี่รุทธ์จะมาทำเล่นๆ กับฉันไม่ได้"
 "แล้วไง ไม่ยอมแล้วก็มานั่งตรอมใจอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันกับเที่ยวได้สะกดรอยตามว่าเขาจะพากันไปที่ไหนบ้างงั้นเรอะ"
 วรนารีมองหน้าอรอินทร์ อรอินทร์ขบกรามแล้วเดินเข้าบ้านเงียบๆ
 อนิรุทธิ์พานุดีมาดูหนัง แต่พอเห็นนุดีเหลียวหน้าเหลียวหลังเพราะกลัวว่าจะมีคนรู้จักมาพบก็นึกเอ็นดูจึงปลอบว่า
 " ไม่ต้องกลัว อย่าลืมว่า ฉันหย่ากับวิแล้ว" แต่นุดีก็ยังไม่สบายใจ เธอบอกกับอนิรุทธิ์ต่อว่าต่อไปจะไม่มาดูหนังแบบนี้อีกแล้ว เพราะไม่อยากเดือดร้อนและไม่อยากให้ใครเดือดร้อนด้วย
 "ใครกันที่เดือด ร้อน วิเขาก็หย่ากับฉันแล้ว ชนิดที่ไม่ได้เหลือเยื่อใยเลยด้วย ส่วนเรื่องอร ฉันกำลังจะเลิกคบกับเขา เพราะยิ่งคบกันนานก็ยิ่งไปกันไม่ได้เลย นิสัยเราต่างกันสุดขั้วยังมีอะไรสงสัยอีกหรือเปล่า" อนิรุทธิ์มองนุดี นุดีก้มหน้าลง ด้วยความรู้สึกสับสน
 "ฉันหาคอนโดฯ ให้เธอได้แล้ว อยากไปดูเดี๋ยวนี้เลยไหม" อนิรุทธิ์ชวนต่อ แต่นุดีปฏิเสธ
 "โอ.เค. พรุ่งนี้เย็นฉันจะพาไปดู" อนิรุทธิ์ออกรถ ไม่สนใจเสียงห้ามของนุดี
 นุดีขอร้องให้อนิรุทธิ์ส่งเธอลงที่หน้าปากซอย เพราะกลัวว่าวิกันดาจะรู้ อนิรุทธิ์จอดรถแล้วหันมาถามนุดี
 "ทำไมต้องหลบๆ ซ่อนๆ ยังกับเป็นความผิดนักหนา"
 " สำหรับอาจารย์อาจจะไม่ผิด แต่สำหรับหนูมันผิดมากค่ะ ผิดทั้งคุณธรรมและศีลธรรม ด็อกเตอร์วิกันดามีพระคุณกับหนูมากเหลือเกิน ให้ทั้งความเมตตากรุณา คอยช่วยเหลือทุกเรื่องนุดีเสียงเครือ"
 "โอ.เค. ฉันยอมแพ้ ลงไปเถอะ" อนิรุทธิ์ว่า
 นุดีรีบลงจากรถเธอยกมือไหว้อนิรุทธิ์แล้วรีบเดินหนีก่อนที่น้ำตาจะหยดลงมา อนิรุทธิ์มองตามแล้วยิ้มอย่างพอใจ
 วิ กันดายังคงนั่งอ่านหนังสือรอนุดีด้วยความเป็นห่วง เธอได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้านจึงลุกไปดูที่หน้าต่างก็เห็นพากำลังเปิดประตู ให้นุดีเข้ามา ท่าทางเหมือนนุดีกำลังขอโทษที่กลับดึก เธอถอนใจโล่งอกแล้วเตรียมเข้านอน ส่วนนวลก็ดักรอเล่นงานนุดีอยู่ที่ห้องรับแขก แต่นุดีไม่ตอบโตด้วย เธอเดินหนีขึ้นห้องแล้วหยุดมองห้องวิกันดาทำท่าจะเคาะประตูแต่แล้วก็เปลี่ยน ใจเดินเลยไปที่ห้องพักตัวเอง
 นุดีรู้สึกอึดอัดที่วิกันดาไม่เอ่ยปากถามเลยว่าเมื่อคืนเธอไปไหน จึงเป็นฝ่ายถามวิกันดาเสียงเอง
 "คุณคะ คุณไม่ถามหรือคะว่า เมื่อคืนหนูไปไหนมา"
 "ไม่หรอก พี่รู้ว่า ถ้านุดีอยากบอก นุดีก็จะบอกเอง แล้วพี่ก็เชื่อว่านุดีไม่ได้ทำอะไรเสียหาย" วิกันดายิ้มให้ แล้วก้มหน้าทำงานต่อ
 นุดีรู้สึกโล่งใจขึ้น สักพักใหญ่ท่านผู้หญิงก็โทรมาตามให้นุดีไปพบเพราะแวววรรณแวะมาเยี่ยม นุดีนึกกลัวหันมาทางวิกันดา
 "ไม่ต้องกลัวหรอก ท่านผู้หญิงท่านอยู่ด้วย" วิกันดาว่า นุดีรับคำแล้วเดินจ๋อยออกไป วิกันดานึกเวทนา
 ที่ หน้าห้องนุดีได้พบอรอินทร์ เธอชะงักไปนิดหนึ่งแล้วรีบหลบสายตาเดินหนี อรอินทร์มองตามนุดีราวกับจะเผาให้มอดไหม้ แล้วเดินตรงเข้าห้องวิกันดา นพวรรณกับพวกไม่กล้าทักเพราะสีหน้าอรอินทร์ดูน่ากลัว
 "ฉันหย่ากับรุทธิ์แล้ว ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป ฉะนั้น คุณอรไม่ต้องมาที่นี่" วิกันดาเอ่ยเมื่ออรอินทร์เดินเข้ามา
 " อรเกรงว่า คุณพี่คงขว้างงูไม่พ้นคอค่ะ คุณพี่ลองดุเองซิค่ะ" อรอินทร์หยิบวิดีโอออกมาเปิดให้วิกันดาดู เห็นเป็นภาพตอนที่อนิรุทธิ์ไปรับนุดีที่บ้านเค็น
 วิกันดาดูจบก็ส่งคืนอรอินทร์ด้วยสีหน้าปกติแล้วบอกอรอินทร์ว่า "ฉันหย่ากับเขาแล้ว เขาย่อมมีสิทธิจะคบกับใครก็ได้"
 "แต่เขากำลังคบกับนุดี เด็กของคุณพี่พวกมันกำลังตบหน้าคุณพี่อยู่" อรอินทร์ใส่ไฟ
 "คุณอร เมื่อฉันหย่ากับอนิรุทธิ์ ก็หมายความว่าฉันขาดจากเขาโดยสิ้นเชิง ไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก"
 "เขายังเป็นพ่อของลูกคุณพี่"
 "ไม่แปลกหรอกค่ะ ต่อไปเขาอาจจะเป็นพ่อของลูกใครอีกก็ได้"
 " นี่คุณพี่จะบอกอรว่า คุณพี่ไม่แคร์เขาเลยหรือคะ อรไม่เชื่อหรอก คุณพี่ไม่ได้พูดออกมาจากใจจริง คุณพี่มีจิตใจอ่อนโยนอ่อนไหวกว่านั้น ขนาดอรที่แข็งกร้าวกว่าคุณพี่หลายเท่าก็ยังแคร์คนที่อรรัก"
 "อย่ามาพูด ถึงความรักที่นี่ เมื่อเธออยากได้ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์นัก ฉันก็ยกให้เธอไปแล้วไง เพราะฉะนั้นจงปล่อยฉันไว้ตามลำพัง อย่าได้มารื้อฟื้นอะไรให้ฉันฟังอีกเลย จะขอบใจมาก เราต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างไป เธอเป็นสุขก็ดีแล้ว ฉันดีใจด้วย"
 "เป็นสุขบ้าบออะไร คุณพี่ก็เห็นวิดีโอนั่นแล้ว เด็กของคุณพี่มันกำลังแย่งพี่รุทธิ์ไปจากอร"
 "นั่นมันเรื่องของเธอแล้วละ เธอต้องไปหาวิธีทางแก้ไขจัดการเอง"
 "มันเป็นแผนของคุณพี่ใช่ไหมที่จะยกพี่รุทธิ์ให้นังนุดี เพื่อให้อรเจ็บช้ำน้ำใจ"
 "เจ็บช้ำน้ำใจ เธอรู้จักคำนั้นเหมือนกันหรือเป็นยังไงล่ะ ทีนี้รู้ซึ้งแล้วใช่ไหม"
 " อรยอมรับว่าอรเจ็บปวด อรทุกข์ทรมานใจ แต่อรจะไม่ยอมอ่อนแอปล่อยเขาไปให้ใครง่ายๆ เหมือนคุณพี่ และอรก็ต้องทำได้แน่ ฝากบอกนังนุดีด้วยว่าอย่ามาแย่งของๆ อร ไม่งั้นมันตาย"
 อรอินทร์เดินออกไป วิกันดาถอนใจทั้งเหนื่อยหน่ายและกังวล
 "คุณป้าว่ายังไงบ้าง" วิกันดาทักเมื่อนุดีเดินเศร้าเข้ามาในห้อง
 " ท่านก็ว่าหนู ประชดหนูอย่างเดิมนั่นแหละค่ะ ท่านว่าหนูทำให้ท่านอับอายขายหน้าที่ไม่ยอมแต่งงานกับคุณสุนทรทั้งๆ ที่ท่านไปตกลงกับเขาไว้แล้ว" นุดีตอบ วิกันดาครุ่นคิดแล้วเอ่ยถามนุดีว่า
 "นิสัยใจคอคุณสุนทรเขาเป็นยังไง"
 "เขาก็ดูเป็นคนใจดีค่ะ แต่ท่าทางเชยๆ หนูคิดว่าหนูคงไม่มีความสุขถ้าแต่งงานกับเขา หนูไม่ได้รักเขา"
 "บางที คนที่เรารักอาจจะทำให้เราเป็นทุกข์ได้" วิกันดาพูดนิ่งๆ
 "คุณหมายถึง เอ้อ ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์ใช่ไหมคะ" นุดีมองวิกันดา
 " อนิรุทธิ์ไม่ชอบการผูกมัดเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ เขาเป็นคนรักตัวเองมากซึ่งก็ไม่ผิด ถ้าหากจะทำให้คนอื่นโดยเฉพาะเพศตรงข้ามเดือดร้อน ถ้าดูจากภายนอก เขาคือผู้ชายที่เพียบพร้อมทุกอย่าง เจ้าเสน่ห์เป็นที่ต้องตาต้องใจผู้หญิงทุกคน และนั่นทำให้เขาไม่มีวันหยุดที่ผู้หญิงคนไหน นุดีก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือ"
 วิกันดาพูดเรื่อยๆ คล้ายจะเตือนนุดี นุดีถึงกับสะดุ้ง วิกันดาจึงสอนต่อ
 " อะไรที่มันเพอร์เฟคเกินไปก็ไม่ดี คำพังเพยฝรั่งเขาถึงได้เตือนว่า อะไรที่เราเห็นสวยงามวูบวาบ อาจจะไม่ใช่ทองก็ได้" วิกันดาสบตานุดี นุดีหลบตาลง
 นุดีไม่ได้กลับบ้านพร้อมวิกันดา เธออ้างว่ามีงานค้างอยู่จึงจะทำต่อให้เสร็จ วิกันดาไม่ว่าอะไรจึงขอตัวกลับก่อน และพูดย้ำนุดีว่า อย่าลืมเรื่องที่คุยกันเมื่อเช้า ทำให้นุดีรู้สึกผิด แต่เมื่ออนิรุทธิ์ส่งข้อความมาตามว่า มารออยู่ที่เดิมแล้ว นุดีก็ถอนใจแล้วลงไปพบอนิรุทธิ์
 "จะพาไปดูคอนโดฯ" อนิรุทธิ์บอกกับนุดี
 "อาจารย์คะ หนูว่าแบบนี้มันไม่ถูกต้อง" นุดีว่า
 "แล้วใครเป็นคนตัดสินล่ะ" อนิรุทธิ์ขับรถออกไปทันที
 เจนจบมาหาวิกันดาที่บ้านและแสดงความเสียใจเรื่องที่เธอหย่ากับอนิรุทธิ์ วิกันดาตอบว่าเธอไม่นึกเสียใจเลยสักนิด
 "แต่สีหน้าและแววตาคุณมันตรงกันข้ามกับที่คุณพูดเลยนะ ผมก็ไม่นึกเหมือนกันว่า คุณจะตัดสินใจเร็วขนาดนี้" เจนจบพูดจากใจจริง
 " ฉันคิดว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะยื้อกันไว้อีกต่อไปแล้วค่ะ การแยกกันอยู่โดยไม่หย่ามันก็เหมือนยังมีอะไรค้างคาอยู่ในใจถ้าหย่ากันเสีย ให้รู้แล้วรู้รอด รุทธิ์เองก็จะได้มีอิสระที่จะใช้ชีวิตของเขาเต็มที่ ไม่ต้องมาคอยทะเลาะกัน"
 "คุณเองก็จะได้สบายใจที่ไม่ต้องทนดูเขาพาผู้หญิงคนโน้นคนนี้โฉบไปโฉบมา"
 "ใช่ค่ะ ถ้าจะเจ็บก็เจ็บไปเลยทีเดียวดีกว่า" วิกันดายอมรับ เจนจบมองวิด้วยแววตาอ่อนโยน
 อนิรุทธิ์ พานุดีมาดูคอนโดที่เขาเตรียมไว้ให้ แต่นุดีปฏิเสธเพราะมันหรูเกินไปสำหรับเธอ อนิรุทธิ์อาสาจะออกค่าใช้จ่ายให้เอง แต่นุดีไม่ยอม เพราะกลัวถูกตราหน้าว่าเป็นพวกเสี่ยเลี้ยงและไม่อยากให้วิกันดาเสียใจเธอบอ กอนิรุทธิ์ว่า จะกลับไปอยู่ที่คอนโดเดิม เพราะติดต่อเจ้าของไว้แล้ว  อนิรุทธิ์ฟังแล้วก็อึ้ง นุดีรีบถามว่าเขาโกรธเธอหรือ อนิรุทธิ์ส่ายหน้าอธิบายว่า
 "เปล่า ที่นิ่งไปก็เพราะกำลังแปลกใจว่า ในสังคมที่กระแสวัตถุนิยมรุนแรงขนาดนี้ ยังมีคนคิดอย่างเธอเหลืออยู่ด้วยหรือ อายุก็ไม่ใช่ว่ามากมายอะไร"
 เจน จบเหลือบมองดูนาฬิกาแล้วเปรยกับวิกันดาว่า นุดียังไม่กลับมาเลย วิกันพยักหน้ารับ เจนจบรีบรุกต่อเพราะเค็นมาปรับทุกข์ให้ฟังว่า ระยะหลังนี้นุดีมีท่าทางแปลกๆ เหมือนมีความลับ ไม่รู้ว่าจะเกี่ยวกับอนิรุทธิ์หรือเปล่า วิกันดาถอนใจตอบว่า
 "ดิฉันภาวนาขออย่าให้เป็นอย่างนั้นค่ะ"
 "ถ้าเขาทำอย่างนั้นจริงๆ ขอโทษนะครับ เขาก็เลวที่สุดแล้ว" เจนจบส่ายหน้า แล้วขอตัวกลับ
 "ขอบคุณมากค่ะ ที่มาอยู่เป็นเพื่อน บางทีฉันก็ไม่รู้จะพูดกับใคร" วิกันดาว่า
 เจน จบถามถึงอนงค์นารถกับฉวีเพ็ญ "เวลาอย่างนี้น่าจะเป็นเวลาของครอบครัวเขาค่ะ ยิ่งเพ็ญด้วยละก็เขาต้องคอยดูแลสามีของเขา ส่วนนารถมีสัมมนาที่ภูเก็ตโน่น" วิกันดาเดินออกมาส่งเจนจบที่รถ
 "จะว่าอะไรไหม ถ้าผมจะมาบ่อยๆ" เจนจบหันมามอง
 "ไม่ว่าค่ะ บ้านนี้ต้อนรับเพื่อนทุกคนอยู่แล้ว" วิกันดาตอบนิ่งๆ เจนจบชะงักกับคำว่า"เพื่อน"
 เจน จบขับรถออกมาถึงกลางซอยก็เห็นรถของอนิรุทธิ์แล่นสวนเข้าไป แต่อนิรุทิ์กำลังคุยกับนุดีอยู่จึงไม่ทันเห็นรถเจนจบ เจนจบจอดรถเข้าข้างทางแล้วโทรบอกวิกันดา
 "คุณวิ ผมเห็นรถด็อกเตอร์อนิรุทธ์เข้ามาในซอย ไม่แน่ใจว่า เขาจะไปหาคุณหรือว่าพาใครไปส่งที่บ้าน"
 "ขอบคุณค่ะ น่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่าค่ะ" วิกันดาตอบกลับเพราะได้ยินเสียงกริ่งประตูบ้าน
 "ไอ้บ้า ไอ้ทุเรศ" เจนจบขบกรามแน่น
 อร อินทร์มานั่งรออนิรุทธิ์อยู่หน้าคอนโดตั้งแต่เย็น และเมื่อรถอนิรุทธิ์แล่นเข้ามาจอด เธอก็รีบเข้าไปต่อว่า แต่อนิรุทธิ์ไม่สน เขาไล่ให้อรอินทร์กลับไป มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้
 "งั้นก็เลือกเอา จะคุยที่นี่คืนนี้ หรือว่าจะคุยพรุ่งนี้ที่ออฟฟิศพี่รุทธ์"
 อรอินทร์เสียงดังใส่ อนิรุทธ์หงุดหงิดเต็มที่เดินหนีเข้าคอนโดฯ อรอินทร์ตามติด
 "มีอะไรก็รีบพูดมา พี่ง่วงแล้ว" อนิรุทธิ์เอ่ยเมื่อเข้ามาในห้อง
 "อ้อ พอจะพูดกับอรทำง่วง แต่กับนังนุดีพูดดึกเท่าไหร่เท่ากัน" อรอินทร์พาล
 อนิรุทธิ์ตวาดว่า นุดีไม่เกี่ยวด้วย อรอินทร์น้อยใจหาเรื่องต่อ "ไม่เกี่ยวยังไงในเมื่อมันกำลังจะแย่งผัวอร"
 "ไม่มีใครเป็นเจ้าของพี่ จำเอาไว้"
 "ไม่จำ อรนี่แหละเป็นเจ้าของพี่รุทธิ์แทนด็อกเตอร์วิกันดา"
 "อร วันก่อนเราก็คุยกันรู้เรื่องแล้ว นี่ยังจะมาหาเรื่องอะไรอีก"
 "อรไม่ได้หาเรื่องพี่รุทธิ์นั่นแหละเป็นคนหา ถ้าพี่รุทธิ์ไม่มัวแต่พานังนุดีเข้าโรงแรม เราก็คงไม่ต้องมาทะเลาะกันบ่อยๆ อย่างนี้"
 " พี่ไม่เคยพานุดีเข้าโรงแรม อย่านึกว่า คนอื่นเขาจะเหมือนตัวเองไปหมดซิ นุดีเขาเป็นคนดีสมชื่อ ขนาดพี่จะเช่าคอนโดฯ หรูๆ ให้ เขายังไม่ยอมรับ"
 "พี่รุทธ์ พี่หลงมันถึงขนาดจะเช่าคอนโดฯ ให้มันอยู่แล้วหรือคะ ก็ทำไมไม่พามันมาอยู่ที่นี่ด้วยเสียเลยล่ะ"
 "ก็อยากทำอย่างนั้นเหมือนกัน แต่เขาไม่ยอม"
 " กรี๊ด พี่รุทธิ์เหยียบย่ำหัวใจอร พี่รุทธิ์ไม่รู้หรือว่าพี่ทำให้อรเจ็บปวดแค่ไหนไหนเคยบอกว่ารักอร ไหนเคยบอกว่าอรทำให้พี่รุทธิ์มีความสุขมากที่สุด ภาคภูมิใจมากที่สุด พี่รุทธิ์ลืมหมดแล้วหรือคะ"
 "อรจะเอาอะไรกับคำพูดของผู้ชาย แต่ถ้าอรทำตัวแบบวิ เราก็อาจจะคบกันต่อไปได้"
 "ขนาดแม่พระอย่างคุณพี่ยังทนไม่ได้ ต้องหย่ากับพี่รุทธิ์ แล้วอรจะทนได้ยังไง"
 "ถ้าทนไม่ได้ก็เลิกคบ ก็มีอยู่แค่นั้น อรเป็นคนพูดเองไม่ใช่หรือว่า เราจะไม่ผูกมัดกัน"
 "ก็ตอนนั้นพี่รุทธิ์มีคุณพี่ แต่ตอนนี้หย่ากันแล้ว"
 "แล้วใครล่ะเป็นต้นเหตุ"
 " พี่รุทธ์ ทำไมเป็นอย่างนี้ ทำไมพี่รุทธิ์เป็นอย่างนี้ อรทนไม่ได้ อรไม่ไหวแล้วจริงๆ" อรอินทร์เอามือกดท้องด้วยความเจ็บปวดแล้วลงไปนอนคร่ำครวญ
 นุดีตัดสินใจเข้ามากราบขอโทษวิกันดาพร้อมสารภาพเรื่องอนิรุทธิ์ทั้งน้ำตา วิกันดาถอนใจเอ่ยว่า
 " พี่เป็นคนนอก ไม่รู้จริงๆ ว่านุดีไปติดบ่วงแร้วนั่นได้ยังไง อย่าหาว่าพี่ละลาบละล้วงเลยนะ แต่พี่เห็นว่านุดีไม่เหมือนอรอินทร์ เธอกับเขาห่าง ไกลกันลิบลับ เกมอย่างนี้ไม่เหมาะกับนุดี"
 "หนูไม่เคยคิดว่ามันเป็นเกมเลยค่ะ" นุดีตอบ
 "หมายความว่า เธอรักด็อกเตอร์อนิรุทธิ์" วิกันดาถามโดนใจ แต่พอเห็นนุดีอึ้งก็พูดต่อ
 "ไม่ต้องกลัว พี่ไม่ใช่ศัตรูของนุดีไม่เคยมีเจตนาร้ายแม้แต่นิดเดียว ที่ถามก็เพราะอยากรู้จริงๆ พี่งงแล้วก็แปลกใจจนพูดไม่ถูก"
 "หนูไม่ชอบอรอินทร์ หนูเกลียดที่เขาทำกับคุณ เกลียดมากจนหนูคิดว่าจะต้องทำให้เขาเต้นให้ได้"
 " โธ่เอ๊ยนุดี เธอไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นเลย ไม่รู้หรือว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย เพียงจะแลกกับการทำให้อรอินทร์เต้นด้วยความหึง เมื่อเธอคิดว่า เวลานี้อนิรุทธิ์เป็นอิสระแล้วไม่มีพันธะอะไรกับใคร ถึงแม้เธอตั้งใจจะแก้แค้นอรอินทร์จนเกิดพลาดพลั้งไปบ้างก็ไม่เสี่ยงอะไร นักหนา ถ้าทำให้เขายอมจดทะเบียนสมรสกับเธอได้"
 "ไม่จริงค่ะ หนูไม่เคยคิดอย่างนั้น หนูรู้ว่านอกจากคุณแล้ว ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์จะไม่มีวันแต่งงานหรือจดทะเบียนกับใคร หนูยอมรับว่าด็อกเตอร์อนิรุทธิ์เป็นผู้ชายในฝันของหนูทุกประการแต่หนูก็ไม่ ได้คิดเลยเถิดจะทรยศคุณขนาดนั้น"
 "นุดี พี่ก็ไม่เคยคิดว่าหนูจะเนรคุณเหมือนกัน พี่กับอนิรุทธิ์ขาดจากกันไปแล้ว ไม่ว่าเธอกับเขาจะคบหากันมันก็ไม่แปลกอะไร แค่เปลี่ยนจากอรอินทร์เป็นนุดีเท่านั้น ถึงยังไงก็ไม่ใช่พี่อยู่วันยังค่ำ"
 "แต่หนูอยากให้คุณกลับไปคืนดีกับด็อกเตอร์อนิรุทธิ์"
 "เราไม่ได้ โกรธกันนะนุดี แต่จะให้กลับไปอยู่ด้วยกันอย่างสามีภรรยาอีกครั้งนั้นมันเป็นไปไม่ได้แล้ว พี่เบื่อความทรมานซ้ำๆ ซากๆ เบื่อที่จะเจ็บแล้วเจ็บอีก สู้ให้มันเจ็บปางตายเสียเลยทีเดียวยังจะดีกว่าเจ็บซ้ำเจ็บซากอย่างนั้นจริง ไหม ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปทำงาน" วิกันดาตัดบท นุดีน้ำตารื้นกอดวิกันดา
00000000000000
 เช้าวันใหม่ นุดีมาขอลางานกับวิกันดา วิกันดาอนุญาตเพราะอยากให้เธอได้พัก และเมื่อไปถึงที่ทำงาน นพวรรณก็รายงานว่า อรอินทร์มารอพบอยู่ในห้อง วิกันดาพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าห้อง เธอเห็นอรอินทร์นั่งร้องไห้ไหล่คู้ท่าทางเหมือนคนทุกข์หนัก อรอินทร์เงยหน้ามองวิกันดาฟ้องว่า
 "เมื่อคืนอรทะเลาะกับพี่รุทธิ์อีก แล้ว นอนไม่หลับทั้งคืน ปวดท้องจนเกร็งไปหมดเพราะนังนุดีอีกนั่นแหละ มันไปไหนคะ อรต้องการตกลงกับมันค่ะ"
 "วันนี้นุดีลาหยุด ฉันว่าคุณกับเขาต่างคนต่างอยู่ดีกว่า" วิกันดาแนะนำ
 แต่อรอินทร์กลับพาลใส่หาว่าวิกันดาเข้าข้างนุดีเพราะต้องการแก้แค้นเธอ วิกันดาส่ายหน้าบอกว่า ใครทำกรรมอะไรไว้ก็ต้องชดใช้กรรม
 "คุณพี่อยากด่าอรก็เชิญค่ะ ด่าให้เจ็บยิ่งกว่านี้ก็ได้"
 "เรื่องอะไรที่ฉันต้องด่าคุณ ฉันต้องด่าตัวเองต่างหากที่แข็งแรงไม่พอ ปล่อยให้คนอื่นมาแย่งของๆ ตัวไปต่อหน้าต่อตา"
 "อรไม่ได้แย่งนะคะ อรไม่ได้อะไรจากเขาเลย นอกจากกินด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน แล้วก็นอนด้วยกันแค่นั้น"
 "อ้าว แล้วคุณอรจะเอาอะไรอีกล่ะ คนเราก็มีอยู่เท่านั้นไม่ใช่หรือคะ"
 "ใช่ค่ะ แค่เท่านั้นของอรก็ไม่ได้เป็นเรื่องเป็นราวอะไร มันสนุกแค่ตอนแรกๆ แต่ตอนนี้ไม่สนุกแล้ว เพราะเขาไม่เคยคิดจะรับผิดชอบ"
 "ไหนคุณเคยบอกว่า ไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบ"
 " มีด้วยหรือคะที่ผู้หญิงไม่ต้องการให้ผู้ชายรับ ผิดชอบ โดยเฉพาะผู้ชายที่ตัวเองรักมากเหลือเกิน ถึงยังไงอรก็ยังยืนยันว่าอรรักพี่รุทธิ์ รักมากและไม่สามารถจะทนดูเขาตกเป็นของใครได้นอกจากคุณพี่" อรอินทร์ร้องไห้อีกรอบ
 วิกันดาแค่นหัวเราะตอบกลับว่า "เขาไม่ได้เป็นของฉันหรอก แต่จะเป็นของใครก็เรื่องของเขา ฉันไม่เกี่ยวแล้วก็ไม่ได้คิดจะใช้นุดีเป็นเครื่องมือด้วย ขอบอกกับคุณตรงนี้เป็นครั้งสุดท้ายเลยว่า  ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์กับฉันสิ้นชาติวาสนากันแล้ว ถ้าจะมีคิดถึงก็แค่ในฐานะเพื่อนร่วมโลกเท่านั้น ใครอยากจะแย่งชิงก็ตามสบาย"
 อนงค์นารถกับฉวีเพ็ญหัวเราะร่วนเมื่อได้ฟังวิกันดาเล่าเรื่องอรอินทร์ที่มานั่งคร่ำครวญปรับทุกข์ แล้วช่วยกันออกความเห็น
 " ใครจะไปคิดว่า ในที่สุดเมียน้อยจะต้องมานั่งคร่ำครวญปรับทุกข์กับเมียหลวง คำพังเพยเขาว่า เมียสองต้องห้าม เมียสามตามตำรา นี่คุณรุทธิ์จะมีเมียสาม ทำไมมันถึงได้วุ่นวายนะ สงสัยคำพังเพยนี่เชื่อไม่ได้แล้ว"
 "อย่าเอาเราเข้าไปปน เพราะเราหลุดพ้นออกมาแล้ว" วิกันดารีบบอก
 "ยัยนุดีนั่นก็ไม่น่านะ คิดยังไง้ถึงไปเล่นกับไฟ เดี๋ยวก็ต้องมานั่งปรับทุกข์กับวิอีก" อนงค์นารถนึกถึงนุดี
 ฉวีเพ็ญรีบตอบแทน "ทีนี้ วิของเราก็ต้องกลายมาเป็นที่ปรึกษา ของบรรดาเมียเล็กเมียน้อยของอดีตสามี
ตลกว่ะ เป็นเราละก็จะไล่ตะเพิ่ดไปให้หมด"
 วิกันดาอมยิ้มแล้วก็ชะงัก เมื่อสีหนาทผูกผ้ากันเปื้อนเดินออกมาพร้อมน้ำและขนม
 " มาแล้วครับ ปั้นขลิบไส้ปลาอุดมไปด้วยโปรตีน แล้วนี่น้ำส้มอุดมไปด้วยวิตามินซี คุณวิกับคุณนารถอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันนะครับ วันนี้เมนูพิเศษคือยำตะไคร้"
 "พอแล้วค่ะ ไม่ต้องสาธยายมาก ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดล้างรถได้แล้ว" ฉวีเพ็ญดุ
 สีหนาทรับคำแล้วเดินไปเปลี่ยนชุดเตรียมล้างรถ อนงค์นารถตาค้างร้องถามฉวีเพ็ญว่าทำได้ไง
 "โอ๊ย ไม่ต้องทำ ก็ที่วิพูดวันนั้นไง คุณสีนะรู้สึกกินใจมาก ตั้งแต่นั้นมาก็เลยเปลี่ยนเป็นคนละคน" ฉวีเพ็ญเฉลย อนงค์นารถครุ่นคิด
 อนงค์นารถกลับมาถึงบ้านก็ให้ป้าจันไปเชิญพลเวทย์ลงมาพบและคุยถึงเรื่องสีหนาทที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนให้ฟัง
 "เขาเปลี่ยนมากลายเป็นคนรักเมีย ถนอมเมียได้อย่างไม่น่าเชื่อ ทำอาหารคาวหวานให้เมียกินช่วยทำงานบ้านทุกอย่าง"
 อนงค์นารถพูดไม่ทันจบ พลเวทย์ก็แทรกว่า "นั่นคือโสกียสุข ผมได้หลุดพ้นมาแล้ว"
 " รู้ไหมว่าฉันคิดยังไง ฉันคิดว่าคุณเป็นคนเห็นแก่ตัว คิดแต่จะเอาตัวรอดไปนิพพานคนเดียวไม่เคยหันมามองเมียตัวเองเลยว่าสุขทุกข์ ยังไง"
 อนงค์นารถตัดพ้อ พลเวทย์สอนต่อว่า สุขหรือทุกข์นั่นอยู่ที่ใจ
 "โอ๊ย!" อนงค์นารถชักฉุน
 "ใจเย็นๆ ครับ ใช้สติ มีสติ พอสติมาปัญญาเกิด แล้วคุณก็จะไม่ต้องแสดงกิริยาอันไม่น่าดู"
 "คุณพลเวทย์ ฉันขอแนะนำให้คุณไปบวชให้รู้แล้วรู้รอด อย่ามาทำเป็นครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้"
 อนงค์นารถเดินไปโกรธๆ พลเวทย์พึมพำตามหลัง "โกรธคือโง่ โมโหคือบ้านะครับ" อนงค์นารถได้ยินก็ทำท่าจะกรี๊ด
 พลเวทย์ส่ายหน่ายบอกต่อว่า "เกินจะเยียวยา"
 และ ในขณะที่อนงค์นารถกำลังโกรธพลเวทย์อยู่นั้น ฉวีเพ็ญก็กำลังนั่งให้สีหนาทนวดต้นคอให้อยู่ และเธอก็บอกกับสีหนาทว่า จะจับคู่ใหม่ให้วิกันดา
 "เพ็ญรู้ว่าคุณเจนจบเขาชอบวิ พ่อม่ายกับแม่ม่ายมาเจอกัน ลูกเธอเป็นลูกฉัน ลูกฉันเป็นลูกเธอแถมเผลอๆ จะมีลูกเราอีก นั่นน่าจะเป็นครอบครัวใหญ่ที่อบอุ่นพิลึก" ฉวีเพ็ญคุยฟุ้ง
 เจน จบแวะมาหาเค็นที่บ้าน เขาเห็นว่าเค็นสีหน้าไม่ดีนักจึงชวนคุยเรื่องนุดี จึงทำให้เค็นเศร้าหนักเข้าไปอีก เจนจบนึกเห็นใจจึงเปรยว่า
 "เค็น ผมรู้ว่าคุณชอบนุดี แต่ก็อยากจะให้ทำใจเผื่อๆ ไว้บ้าง"
 " คุณกำลังจะบอกว่า" เค็นพูดค้าง เจนจบพยักหน้าบอกว่า นุดีชอบคนอื่นอยู่ เค็นอึ้งไปนิด ถามต่อว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร เจนจบรู้จักใช่ไหม เจนพยักหน้าช้าๆ เค็นสีหน้าครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า
 "ผมว่าผมรู้แล้ว ความจริงผมสงสัยมาตั้งนานแล้ว วันที่อรอินทร์เขามาอาละวาดที่นี่"
 "ผู้ชายคนนั้นน่ากลัวมากสำหรับนุดี" เจนจบนึกห่วง
 "ก็ไม่แน่ เขาอาจจะรักนุดีจริงๆ ก็ได้" เค็นได้แต่หวัง
 " ว่าจะมาชวนคุณไปบ้านคุณวิพรุ่งนี้ ไปกินข้าวกันที่นั่น บางทีถ้าเราช่วยกันให้เหตุผล นุดีอาจจะฟังบ้าง" เจนจบชวน แต่เค็นตอบว่า ยังไม่แน่ใจ แล้วขอตัวเข้าห้องเพราะมีเรื่องต้องคิดหนัก
 นุดีเข้ามากราบที่ตักวิกันดาบอกว่า จะมาลาเพราะได้ที่อยู่ใหม่แล้ว วิกันดาถามถึงเหตุผลที่ต้องย้ายออกไป
 " หนูเกรงใจค่ะ หนูทำผิดต่อคุณหลายอย่าง แต่หนูไม่ได้ไปอยู่กับด็อกเตอร์อนิรุทธิ์ ท่านไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้ทั้งสิ้น หนูสาบานได้" นุดีน้ำตารื้น
 "ไม่ต้องสาบานหรอก พี่เชื่อเธอ" วิกันดายิ้มอ่อนโยน
 "ขอบคุณมากค่ะ บางทีได้ไปอยู่ตามลำพังอย่างนั้น หนูอาจจะคิดอะไรออกบ้าง" นุดีน้ำตาไหล
 วิกันดาวางมือบนศีรษะนุดีอย่างเมตตา
 เช้า วันต่อมา ยุทธการมาดักรอนุดีที่หน้าบ้านวิกันดาแต่เช้า แต่พบวิกันดาเดินออกมาเพียงลำพัง เขารีบถามหานุดี วิกันดาตอบว่า นุดีย้ายกลับไปอยู่ที่คอนโดเดิมแล้ว ยุทธการนึกแปลกใจจึงรีบตามไปดู แต่นุดีก็ไม่อยู่ที่นั่นเพราะห้องเดิมของเธอมีคนมาเช่าต่อแล้ว ยุทธการจึงไปถามผู้จัดการคอนโดและได้รับคำตอบว่า
 "ตั้งแต่ย้ายออกไป คุณนุดียังไม่ได้ติดต่อมาเลยค่ะ"
 "เอ๊ะ ก็เห็นบอกว่าจะมาอยู่ที่นี่ ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก"
 ยุทธการเดินออกมาด้วยสีหน้าครุ่นคิด เขากลับไปที่บ้านวิกันดาอีกครั้ง และถามหานุดีกับพาที่วิ่งมาเปิดประตูให้ แต่คำตอบที่ได้ก็คือ
 "คุณนุดีขนข้าวของออกไปประมาณ 2 ชั่วโมงแล้วครับ" ยุทธการยืนงง
จบตอน  16

เมียหลวง 17  
 ยุทธการ มาขอพบวิกันดาที่สำนักงาน เพราะไม่รู้ว่าจะไปตามนุดีที่ไหน วิกันดานิ่งคิดแล้วสั่งให้ยุทธการว่า ให้กลับไปก่อน และถ้าเธอติดต่อนุดีได้แล้วจะโทร.ไปบอก
 "คุณทราบหรือครับว่าจะติดต่อนุดีได้ที่ไหน" ยุทธการแอบหวัง
 "ก็ยังไม่แน่ใจ แต่จะพยายาม" วิกันดาแบ่งรับแบ่งสู้
 และ เมื่อยุทธการกลับไปแล้ว วิกันดาก็โทรหาอนิรุทธิ์เพื่อถามข่าวนุดี อนิรุทธิ์หัวเราะกลบเกลื่อนปฏิเสธว่า ไม่รู้แถมยังแนะนำให้วิกันดาลองถามยุทะการดู
 "ยุทธการเพิ่งกลับไป เขามาหาฉันเพราะไม่รู้ว่านุดีหายไปไหน"
 "คงไม่หายไปไหนมั้ง เดี๋ยวก็คงติดต่อมาเอง" อนิรุทธิ์อ้าง
 " อนิรุทธิ์ นับตั้งแต่แต่งงานกันมาจนถึงวันที่เราหย่ากัน คุณจะไปมีผู้หญิงสักกี่คน ฉันก็ไม่เคยเข้าไปก้าวก่ายเลยตราบใดที่ไม่ได้เข้ามาวุ่นวายกับฉัน แต่ครั้งนี้ฉันวิงวอนขอร้องคุณจริงๆ ถ้าหากคุณยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ฉันจะกราบคุณด้วยซ้ำ ปล่อยนุดีไว้คนหนึ่งเถอะค่ะ ทุกครั้งที่ฉันมองแก ฉันอดนึกถึงน้องนุ่นไม่ได้ อีกไม่กี่ปีน้องนุ่นก็จะเป็นสาวสะพรั่งเหมือนนุดี มันเป็นวัยที่เต็มไปด้วยความหวัง ความฝัน บริสุทธิ์และสะอาดที่สุด คุณอย่าทำลายมันเลยนะคะ เท่านี้ละค่ะ" วิกันดาปิดโทรศัพท์ อนิรุทธิ์ยืนอึ้ง
 อนิรุทธิ์เดินลงมาลานจอดรถก็พบกับยุทธการ เขาวิ่งมาปรับทุกข์เรื่องนุดีเพราะเป็นห่วงเธอมาก อนิรุทธิ์ปลอบใจว่า นุดีคงไม่เป็นอะไร
 "แล้วทำไมเขาถึงหายไปเฉยๆ ล่ะครับ" ยุทธการร้อนใจ
 อนิรุทธิ์พูดไม่ออก ยุทธการครุ่นคิดแล้วบอกกับอนิรุทธิ์ว่า
 "ผมรู้แล้ว ต้องเป็นคุณป้าเขาแน่ๆ คุณป้าต้องบังคับเอาตัวนุดีไปแต่งงาน ผมไปก่อนนะครับ อาจารย์"
 ยุทธการวิ่งออกไป อนิรุทธิ์มองตามเหมือนจะรู้สึกผิดและละอายใจเป็นครั้งแรก
 นุ ดีนอนซึมอยู่บนเตียง เธอทบทวนเรื่องราวที่เกิดเพราะไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจถูกหรือผิดกันแน่ ที่โทรขอความช่วยเหลือจากอนิรุทธิ์ แล้วอนิรุทธิ์ก็พาเธอมาพักที่คอนโดของเขาแต่คนละห้อง เสียงกริ่งประตูดังขึ้น นุดีสะดุ้งเฮือกลุกขึ้นไปดูที่ประตูอย่างหวาดๆ แต่เมื่อได้ยินเสียงอนิรุทธิ์เรียก เธอก็อุ่นใจรีบเปิดประตูให้ อนิรุทธิ์เดินเข้ามาพร้อมถุงใส่ผลไม้และอาหาร นุดีหยิบจานชามออกมาเทอาหาร แต่พอเห็นว่ามีแค่ของเธอก็ร้องถาม "ของอาจารย์ล่ะคะ"
 "เดี๋ยวต้องไปกินกับลูกค้า เธอทานเถอะ" อนิรุทธิ์ตอบ
 นุดีก้มหน้าตักข้าวต้มช้าๆ อนิรุทธิ์มองนุดีแล้วหลับตาลงนึกถึงคำพูดของวิกันดาขึ้นมา เขาค่อยๆ ลืมตาแล้วลุกขึ้นบอกกับนุดีว่า
 "ฉันต้องไปแล้ว จำไว้ว่าอย่าออกจากห้องเป็นอันขาด"
 "เย็นนี้ อาจารย์จะแวะมาไหมคะ" นุดีมองอนิรุทธิ์
 "ยังไม่รู้เหมือนกัน" อนิรุทธิ์หันมาตอบแล้วเดินออกไป นุดีมองตามด้วยสีหน้าน้อยใจ
 อนิรุทธิ์ เดินกลับไปพักที่ห้อง เขาเอนตัวลงนอนบนโซฟา สีหน้าเหมือนความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกำลังต่อสู้กันและในระหว่างที่อนิรุทธิ์ ยังคิดไม่ตกอยู่นั้น ยุทธการก็ไปพบแวววรรณเพื่อถามข่าวนุดี และคำตอบที่ได้ก็คือ
 "จะมีใคร้ นอกจากดร.อนิรุทธิ์ ฉันน่ะสงสัยมานานแล้วว่า สองผัวเมียนั่นคิดไม่ซื่อกับนุดี"
 ยุทธการ ประหลาดใจสุดๆ เขารีบลากลับ ส่วนแวววรรณก็ไปต่อว่าวิกันดาและสั่งให้เธอรับผิดชอบเพราะอนิรุทธิ์พานุดี หนีไป วิกันดาปฏิเสธว่าอนิรุทธิไม่ใช่สามีของเธอ เพราะหย่ากันแล้ว แวววรรณชะงัก รีบถามต่อ
 "แล้วคุณทราบไหมว่า เขาอยู่ที่ไหน"
 "ถ้าคุณหญิงต้องการจะพบละก็ เชิญที่ทำงานเขาดีกว่านะคะ ดิฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะอยากให้คนที่ไม่ค่อยคุ้นกันไปที่บ้านหรือเปล่า"
 ยุทธการมาหาอนิรุทธิ์ที่คอนโดและขออนุญาตสำรวจห้องพักของเขาเพื่อค้นหานุดี แต่ก็ไม่พบ เขายกมือไหว้ขอโทษอนิรุทธิ์พร้อมอธิบายว่า
 "ผมไปตามหาเขาที่บ้านคุณป้า คุณป้าสงสัยว่าจะอยู่กับอาจารย์ ผมก็เลยมาดู" ยุทธการทิ้งตัวลงนั่งหมดแรง
 "ฉันไม่ค่อยสบาย เลยกลับมากินยา แล้วนอนพัก" อนิรุทธิ์เดินมานั่งตรงข้าม
 "เขาหายไปจริงๆ ครับ อาจารย์ ไม่มีใครเห็นเขาเลยสักคน" ยุทธน้ำตารื้นขึ้นมา
 "เขาอาจจะอยากหลบหน้าทุกคนไปสักพักก็ได้ พอสบายใจแล้วคงจะกลับมาเอง"
 "ผมรู้แล้ว ยังเหลืออีกที่หนึ่ง ผมไปก่อนละครับ อาจารย์" ยุทธการไหว้ลาแล้วรีบร้อนออกไป
 อนิรุทธิ์ถอนใจยาวรู้สึกผิด เมื่อเห็นอาการเป็นห่วงของยุทธการ
 ยุทธการ ออกไปได้สักพัก แวววรรณก็โทรมาต่อว่าอนิรุทธิ์เรื่องนุดี เพราะได้เบอร์มือถือมาจากวิกันดา แต่อนิรุทธิ์ก็ไม่แคร์ เขาสวนกลับแวววรรณว่า
 "ผมไม่สนหรอกว่า คุณหญิงจะเป็นใคร ยิ่งใหญ่มาจากไหน แต่เท่าที่ทราบ คุณหญิงคงจะเป็นป้าที่ให้ความรักและความเมตตากับหลานสาว เสียจนแกทนไม่ไหว ต้องหนีออกจากบ้าน อ้อ แล้วถ้ายังสงสัยว่า นุดีจะมาอยู่กับผมละก็ให้ถามยุทธการดู เพราะเขาเพิ่งออกไปเดี๋ยวนี้เอง สวัสดีครับ" อนิรุทธิ์ปิดโทรศัพท์หงุดหงิด
 ยุทธการมาตะโกนเรียกนุดี ที่บ้านเค็นแต่ไม่มีใครอยู่ในบ้านเลย เขาทรุดตัวลงนั่งพิงรั้วอย่างหมดแรง แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นเดินออกไปจุดหมายก็คือบ้านวิกันดา
 "พี่ก็จนใจจริงๆ นะ ยุทธการ" วิกันดานึกเวทนายุทธการที่นั่งซึมเพราะเป็นห่วงนุดี
 "ระยะหลังๆ นี่นุดีเปลี่ยนไปมาก ก่อนหน้านี้เขามีเรื่องอะไรก็จะเล่าให้ผมฟังตลอด แต่เดี๋ยวนี้เขาเหมือนมีบางอย่างลึกๆ อยู่ข้างใน"
 ยุทธการปรับทุกข์แล้วทำท่าจะขอตัว เพราะเห็นรถอนิรุทธิ์แล่นเข้ามา
 " ดร.อนิรุทธิ์ เขาคงมาเยี่ยมลูก ยุทธการไม่ต้องกลับหรอก พี่รู้ว่าเธอไม่ค่อยสบายใจ อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันไหม" วิกันดาชวน แต่ยุทธการปฏิเสธเพราะคงทานอะไรไม่ลง
 "ใจเย็นๆ ยุทธการ บางทีนุดีเขาอาจหลบหน้าทุกคนไป เพื่อใช้เวลาทบทวนอะไรบางอย่าง ซึ่งถ้าเขาหาทางออกได้แล้ว ก็คงจะกลับมาเอง" วิกันดาปลอบ ยุทธการถอนใจเศร้า
 อนิรุทธิ์ รู้จากลูกๆ ว่าวิกันดามีแขกมาหาและคุยกันอยู่ที่ริมสระก็ระแวงว่าจะเป็นเจนจบจึงออกมาดู แต่พอเห็นว่าเป็นยุทธการก็เบาใจ เขาเข้าไปทักทาย วิกันดาจะเดินเลี่ยงอ้างว่า จะไปเตรียมอาหารเย็น
 "ไม่ต้องหรอกวิ ผมซื้อมาเยอะแยะ วันนี้ว่าจะขอทานข้าวด้วย"
 "ได้ไหมคะ คุณแม่ คุณพ่อทานด้วยได้ไหมคะ" นุ่นอ้อนวิกันดา
 "ได้อยู่แล้วละ ยัยนุ่น" โหน่งตอบแทน
 "งั้นผมขอตัวกลับเลยดีกว่า" ยุทธการยกมือไหว้ลา วิกันดาเดินออกไปส่งยุทธการที่หน้าบ้าน
 วิ กันดาเดินกลับเข้ามาก็เห็นอนิรุทธิ์หยิบรูปถ่าย 4 คนพ่อแม่ลูกขึ้นดู เธอขยับจะเดินเลี่ยง แต่อนิรุทธิ์เรียกไว้ขอร้องให้อยู่คุยกันก่อน วิกันดาอ้างว่าจะเข้าไปดูกับข้าว เพราะเย็นนี้จะมีเพื่อนมาทานด้วย
 "ใคร นายเจนจบละซี" อนิรุทธิ์ไม่พอใจ
 นุดียืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นรถวิ่งอยู่บนท้องถนน แล้วก็นึกถึงคำพูดของวิกันดาขึ้นมา
 " หรือเธอคิดว่า เวลานี้อนิรุทธิ์เป็นอิสระแล้ว ไม่มีพันธะอะไรกับใคร ถึงแม้เธอตั้งใจจะแก้แค้นอรอินทร์จนเกิดพลาดพลั้งไปบ้าง ก็ไม่เสี่ยงอะไรหนักหนา ถ้าทำให้เขายอมจดทะเบียนสมรสกับเธอได้" นุดีถอนใจเดินกลับมานั่ง เธอมองไปโดยรอบด้วยความรู้สึกว้าเหว่
0000000000000000000000000
 เจน จบพาเค็นมาทานอาหารเย็นที่บ้านวิกันดาตามที่นัดกันไว้ เขาแกล้งยั่วโมโหอนิรุทธิ์เพราะรู้ว่าหึงวิกันดา ส่วนอนิรุทธิ์ก็พยายามกันท่าไม่ให้เจนจบมีโอกาสทำคะแนน เค็นนึกขำทั้งคู่
 " แกงจืดลูกรอกนี่คุณวิทำหรือเปล่าครับ" เจนจบหันมาอ้อน วิกันดากำลังจะตอบ แต่อนิรุทธิ์ชิงตอบก่อนว่าเขาเป็นคนซื้อมาเอง เจนจบส่ายหน้า "ไม่อร่อยเลย ผมกินแล้วคอแห้ง คงใส่ผงชูรสเยอะ คราวก่อนที่คุณวิทำ ผมซดเสียเกลี้ยงชาม"
 อนิรุทธิ์กำช้อนแน่นด้วยความโกรธ เค็นอมยิ้ม วิกันดาเปลี่ยนเรื่องชวนให้เจนจบชิมฉู่ฉี่กุ้งที่เธอลองทำ
 " ว่าแล้ว ผมจำรสมือคุณวิได้ เชื่อไหมครับว่า อาหารบนโต๊ะนี่ ผมสามารถบอกได้เลยว่าอะไรบ้างที่คุณวิทำเอง อะไรบ้างที่คนอื่นซื้อมา" เจนจบเอาใจ เค็นถึงกับสำลัก
 "มากไปมั้ง" อนิรุทธิ์ขวาง เจนจบสบตาอนิรุทธิ์แบบกวนๆ ถามว่า อะไรมากไป
 "ก็ไอ้ที่คุณพูดน่ะซิ แล้วก็ขอโทษ ผมไม่ใช่คนอื่นสำหรับวิ ผมเป็นสามี"
 "อดีตครับ อดีตสามี" เจนจบรีบย้ำ อนิรุทธิ์ผุดลุกขึ้นทันทีถามเจนจบว่า จะเอายังไง
 " คุณอนิรุทธิ์" วิกันดาเรียก อนิรุทธิ์ทรุดตัวลงนั่งหงุดหงิด เจนสบตาอนิรุทธิ์ยิ้มๆ อนิรุทธิ์ฟ้องวิกันดาว่าไม่ชอบหน้าเจนจบ แต่วิกันดาออกรับแทนว่า เจนจบเป็นแขกของเธอกรุณาให้เกียรติด้วย
 "เพราะอย่างนี้ซิ อรเขาถึงทนไม่ได้ จนต้องหย่า" อนิรุทธิ์ว่า
 เจนจบทำเป็นปล่อยหัวเราะจนสำลักพรวดออกมา สวนกลับว่า
 "อรเหลือทนจนต้องหย่ากับผม งั้นอดีตภรรยาของคุณก็คงเหลือทนเหมือนกัน ถึงได้หย่ากับคุณ" อนิรุทธิ์โกรธจัด
 วิ กันดามองเจนจบเป็นเชิงขอร้อง เจนจบจึงยอมหยุด และขอโทษวิกันดาด้วยสีหน้าจริงจัง อนิรุทธิ์ทนไม่ไหวลุกเดินหนีออกไปพร้อมตะโกนสั่งพาให้เปิดประตูเพราะจะกลับ แล้ว นวลออกมาส่งอนิรุทธิ์ แล้วแอบถามว่าไม่นึกเสียดายวิกันดาหรือ
 "ระยะหลังๆ มานี่ คุณเจนจบกับคุณเค็นมาที่นี่บ่อยๆ นวลรู้ว่าคุณเจนจบชอบคุณผู้หญิง" นวลฟ้องต่อ
 "ใครจะชอบใครมันก็ไม่เกี่ยวกับฉัน" อนิรุทธิ์ขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว นวลมองตาม
 เจน จบขอโทษวิกันดาอีกครั้งที่ทำให้เกิดเรื่อง วิกันดายิ้มรับไม่ว่าอะไรแล้วหันมาคุยกับเค็นเรื่องนุดี เพราะรู้ว่าเขาเป็นห่วงนุดีมาก
 "ผมไม่หวังอะไรอีกแล้ว เพียงแค่นี้ก็รู้ว่า แม้แต่ความไว้วางใจ นุดีก็ยังไม่มีให้ผม" เค็นน้อยใจ
 "คิดเสียว่า นุดีไม่มีโชคต่างหากที่ไม่เลือกคุณ จะรับของหวานเลยไหมคะ" วิกันดาเปลี่ยนเรื่อง
 "ผมขอกาแฟดีกว่า" เค็นตอบ
 วิกันดาลุกออกไปชงกาแฟ เจนจบตามไปเพราะมีเรื่องคุยด้วย
 เจนจบสารภาพในใจกับวิกันดาหวังจะได้เริ่มต้นใหม่ด้วยกัน เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่เขาชื่นชมและบูชา
 " ขอบคุณมากค่ะ แต่ดิฉันอยากให้คุณเก็บความรู้สึกดีๆ ไว้ให้ผู้หญิงที่จะเข้ามาในชีวิตคุณในอนาคตมากกว่า สำหรับดิฉัน จะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของคุณเสมอ"
 วิกันดาสบตาเจนจบอย่าเปิดเผย เจนจบเศร้าเมื่อได้ฟังคำตอบ
 เจนจบกับเค็นเดินเศร้าเข้ามาในบ้าน แล้วเค็นก็ถามเจนจบว่าไปคุยอะไรกับวิกันดาตั้งนาน เจนยิ้มจ๋อยๆ ตอบว่า
 "ก็พยายามจะบอกว่าเรารู้สึกกับเขายังไง แต่เขาก็ให้ได้แค่ความเป็นเพื่อน"
 "ตกลง เราก็อกหักทั้ง 2 คน"
 "ของคุณอาจจะไม่แน่ แต่ของผมนี่แน่แล้ว" เจนจบถอนใจ
 " ขอบใจที่ยังให้กำลังใจ" เค็นเดินหนีเข้าห้อง แล้วนั่งเศร้านึกถึงนุดี ส่วนนุดีก็กำลังเศร้าไม่แพ้กัน เธอมาเคาะประตูเรียกอนิรุทธิ์แต่เขายังไม่กลับ จึงต้องเดินเศร้ากลับห้องตัวเอง
 อรอินทร์รู้จากนพวรรณว่านุดีหายตัวไป และแวววรรณก็คิดว่านุดีหนีไปกับอนิรุทธิ์ เธอจึงชวนวรนารีไปหาแวววรรณที่บ้านและช่วยกันกล่อมให้แวววรรณมาเป็นพวกเพื่อ ตามหานุดี และช่วยแยกนุดีจากอนิรุทธิ์ แวววรรณหลงกลยอมมือ ทั้งสามวางแผนว่า จะให้แวววรรณไปตามหานุดีตามบ้านเพื่อน แล้ววรนารีคอยสะกดรอยตามอนิรุทธิ์  ส่วนอรอินทร์ก็คอยเฝ้าที่คอนโด
 อนิรุทธิ์ กลับมาจากบ้านวิกันดาก็เข้าไปหานุดี และนั่งดูทีวีอยู่ในห้องของเธอ นุดีลอบมองอนิรุทธิ์อย่างใคร่ครวญครุ่นแล้วตัดสินใจเอ่ยออกมา
 "อาจารย์คะ มันจะเป็นอย่างนี้อีกนานเท่าไหร่คะ"
 "เป็นยังไง" อนิรุทธิ์หันมามอง
 "ก็ เอ้อ อาจารย์กับหนู หนูจะเป็นยังไงต่อไปคะ" นุดีหลบตา
 " ก็คงต้องเป็นอย่างนี้ไปจนกว่า ฉันจะหาที่ปลอดภัยกว่านี้ให้เธอได้ หรือไม่ก็จนกว่าเธอจะพบใครสักคนที่เขาพร้อมจะปกป้องดูแลเธออย่างแท้จริง"
 "ซึ่งไม่ใช่อาจารย์" นุดีน้ำตาร่วง
 "ซึ่งไม่ใช่ฉันอย่างแน่นอน" อนิรุทธิ์ย้ำชัด
 "แล้วอาจารย์พาหนูมาอยู่ที่นี่ทำไม อาจารย์ทำเหมือน ชอบหนู"
 "ฉันขอโทษที่ทำให้เธอเข้าใจผิดขนาดนั้น ฉันเห็นว่าเธอไม่มีที่ไป"
 " อาจารย์คิดแค่นั้นจริงๆ หรือคะ หรือว่าอาจารย์เกรงใจ ดร.วิกันดา ถ้าจะมาแต่งงานกับหนู ดร.วิกันดาเคยบอกกับหนูว่า ในเมื่อเธอหย่ากับอาจารย์แล้ว เธอไม่สนใจทั้งนั้นว่าอาจารย์จะแต่งงานจดทะเบียนสมรสใหม่กับใคร แม้กระทั่งหนู"
 นุดีน้ำตาไหลพราก อนิรุทธิ์อึ้งไปนิดแล้วเอ่ยว่า "ฟังนะนุดี ชาตินี้นอกจากวิแล้ว ฉันจะไม่แต่งงานจดทะเบียนกับใครทั้งสิ้น เธอยังเด็ก ยังมีอนาคตอีกยาวไกล วันหนึ่งข้างหน้าเธอจะได้พบกับผู้ชายที่ดีและคู่ควรกับเธอ ฉันไม่ใช่ผู้ชายที่ผู้หญิงคนไหนจะเอาชีวิตมาฝากไว้ด้วยหรอก ลองดูให้ดีซิ ทุกสิ่งที่เธอเห็นว่าสวยงามมันเป็นแค่เปลือกเท่านั้น"
 "ไม่จริงค่ะ" นุดีสะอื้น
 "จริง อย่าให้ฉันทำบาปกับเธอเลยนะ ฉันพร้อมจะส่งเสียเธอทุกอย่างไม่ว่าเธอจะเรียนต่อหรือทำอะไร ลองคิดดูดีๆ แล้วเธอจะเข้าใจ"
 อนิรุทธิ์ลุกขึ้นมองนุดีอย่างเวทนาแล้วเดินออกไป นุดีสะอื้นมองตาม
 อนิรุทธิ์ เปิดประตูออกมาก็พบอรอินทร์ยืนหน้าตาถมึงทึงรอเล่นงานอยู่ เธอต่อว่าอนิรุทธิ์แล้วบุกเข้าไปตบตีนุดีพร้อมด่าประจาน นุดีร้องไห้สะอึกสะอื้นทั้งเจ็บทั้งอาย อนิรุทธิ์รีบเข้ามาดึงอรอินทร์ไว้ อรอินทร์ดิ้นสุดฤทธิ์บอกว่าจะฆ่านุดีให้ได้
 "จะบ้าหรืออร อยู่ดีๆ จะไปฆ่าเขาได้ยังไง"
 อนิรุทธิ์ลากอรอินทร์ออกไป แล้วสั่งให้นุดีปิดประตู นุดีรีบถลาไปปิดประตูทันที แล้วทรุดตัวกอดเข่าร้องไห้
 อรอินทร์ก้มลงกัดแขนอนิรุทธิ์อย่างแรง อนิรุทธิ์สะดุ้งเฮือกปล่อยอรอินทร์ เธอรีบวิ่งกลับมาทุบประตูห้องนุดีโครมๆ
 "นังนุดี เปิดประตู นังหน้าด้าน บอกให้เปิด เปิด" อนิรุทธิ์รีบกลับมาคว้าตัวอรอินทร์ลากไปเพราะอายผู้คนที่ออกมามอง
 อนิรุทธิ์ กับวรนารีช่วยกันลากอรอินทร์ที่ยังไม่หมดฤทธิ์เข้ามาในบ้าน นิ่มที่เล่นตุ๊กตากับบัวอยู่หันมามองหนูน้อยถามบัวว่า คุณแม่เป็นอะไร
 "คุณแม่เต้นระบำนะค่ะ" บัวมองแบบปลงๆ
 "แกน่ะซิเต้นระบำ" อรอินทร์ตวาดใส่บัว ขยับจะมาเล่นงาน
 "อรไม่สงสารลูกหรือ" อนิรุทธิ์ปราม อรอินทร์สงบลงแล้วยอมตามอนิรุทธิ์กับวรนารีขึ้นห้องไปโดยดี
 "เกิดเรื่องอะไรขึ้นคะพี่รุทธิ์" วรนารีเอ่ยถามเมื่ออยู่กันตามลำพัง
 อรอินทร์ฟ้องว่าอนิรุทธิ์พานุดีไปกกอยู่ที่คอนโด แต่อนิรุทธิ์ปฏิเสธ อรอินทร์ท้าให้สาบาน
 "พี่ไม่ชอบสาบาน แต่ก็ยืนยันได้ว่าไม่จริง นาช่วยดูอรด้วยนะ พี่จะกลับแล้ว" อนิรุทธิ์ขยับจะเดินออก
 อรอินทร์วิ่งมาขวางพร้อมขู่ว่า "ถ้าจะกลับไปหามัน พี่รุทธิ์ต้องข้ามศพอรไปก่อน"
 อนิรุทธิ์ มีสีหน้ารำคาญเป็นอย่างยิ่ง วรนารีรีบเตือนอรอินทร์ แต่อรอินทร์ไม่สน เธอกอดขวางอนิรุทธิ์ไว้ไม่ยอมให้ไป แต่ในที่สุดก็ถูกอนิรุทธิ์เหวี่ยงล้มไปบนเตียง แล้วเดินออกไป อรอินทร์ร้องไห้โฮ หันมาถามวรนารีที่เข้ามาปลอบว่า
 "แกจะให้ฉันทำยังไงในเมื่อเห็นอยู่ตำตาว่า พี่รุทธิ์เอานังนุดีไปไว้ที่คอนโดฯ"
 "พี่รุทธิ์นี่ก็ชั่วจริงๆ เฮ้อ เอาอย่างนี้ โทร.บอกยัยคุณป้ามัน เดี๋ยวเขาก็ไปจัดการกันเอง" วรนารีแนะนำ
 เมื่อ แวววรรณรู้ว่านุดีพักอยู่คอนโดของอนิรุทธิ์ ก็มาบังคับให้กลับไปเชียงใหม่ด้วยกัน เพื่อจะจับใส่ตะกร้าล้างน้ำแล้วให้แต่งงานกับสุนทรล้างอาย นุดีร้องไห้ขอความเห็นใจเธอยืนยันว่า ไม่ได้มีอะไรกับอนิรุทธิ์จริงๆ แต่แวววรรณไม่รับฟัง เพราะไม่อยากเห็นหลานตกเป็นนางบำเรอของใคร
 "นี่มันอะไรกัน" อนิรุทธิ์เข้ามาถามเมื่อเห็นแววรรณโยนเสื้อผ้ามาให้นุดีซึ่งกำลังนั่งร้องไห้จัดกระเป๋า
 "ฉันจะมารับหลานฉันกลับบ้าน" แวววรรณตอบ
 "นุดี อยากกลับหรือเปล่า" อนิรุทธิ์มองมาที่นุดี นุดีรีบส่ายหน้า
 " งั้นไม่ต้องกลับเพราะนุดี มีสิทธิในฐานะเป็นมนุษย์คนหนึ่ง มีสิทธิในร่างกายของแกเองที่จะยกหรือไม่ยกให้ใครก็ได้ มีอิสระที่จะเลือกว่าจะอยู่หรือจะไม่อยู่ที่ไหนทำตามความต้องการของตัวเองนุ ดี" อนิรุทธิ์อ้าง
 "ความต้องการของตัวเองก็คือยอมเป็นเมียคุณใช่ไหมล่ะ" แวววรรณเยาะ
 "ผมบอกแล้วว่า ผมไม่ได้มีอะไรกับนุดี ถ้าคุณขืนกล่าวหาผมอีกครั้ง ผมจะแจ้งความฐานหมิ่นประมาท"
 " ในเมื่อแกเชื่อผู้ชายคนนี้ก็ตามใจ แต่ขอบอกเลยว่า แกจะไม่มีความสุขไปตลอดชีวิต ลองดู ดร.วิกันดาเจ้านายแกกับอรอินทร์เป็นตัวอย่างซิ มีใครมีความสุขบ้างไหม นอกจากไอ้ผู้ชายคนนี้"
 แวววรรณโกรธจัดเดินออกไป อนิรุทธิ์มองตามขบกรามแน่น ขณะที่นุดีได้แต่นั่งร้องไห้
 แวว วรรณโทรมาฟ้องอรอินทร์ว่าอนิรุทธิ์เข้ามาขัดขวางทำให้เอาตัวนุดีกลับไม่ได้ แต่เธอคิดว่าอีกไม่นานอนิรุทธิ์คงพานุดีไปหาที่ซ่อนตัวใหม่ จึงให้คนของเธอเฝ้าที่คอนโดไว้ อรอินทร์เห็นด้วยจึงขอเป็นคนออกค่าใช้จ่ายเรื่องนี้เอง
 "ถึงจะพาไปอีสักกี่ที่ อรก็จะตามรังควานให้มันทุกทีเลย อย่านึกว่าจะรอดพ้นสายตาอรไปได้"
 อรอินทร์แค้นใจ เธอเดินลงมาระบายให้วรนารีฟัง วรนารีถอนใจบ่นว่า
 " เฮ้อ ฉันคนหนึ่งละที่ขอบายผู้ชายอย่างพี่รุทธิ์ ต่อให้หล่อให้ตายก็ไม่เอา ถ้าผู้หญิงคนไหนไม่มีกรรมจริงๆ ก็คงไม่ตาบอดไปรักเข้าหรอก ขอโทษนะอร" วรนารีรู้ตัว
 อรอินทร์พยักหน้าเศร้าๆ"ไม่เป็นไร ฉันคงมีกรรมจริงๆ อย่างที่แกว่า"
 "ดร.วิกันดา เขาก็หลุดพ้นวงโคจรของ ดร.อนิรุทธิ์ไปแล้ว เมื่อไหร่แกจะดวงตาเห็นธรรม อย่างเขาบ้างล่ะ"
 "กว่าจะตัดใจได้ เราก็คงปางตายเหมือนกัน เอ้อ นา เดี๋ยวออกไปเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม ฉันจะไปเฝ้าพี่รุทธิ์" อรอินทร์ขอร้อง
 " โอ๊ย ไม่เอาหรอก แกก็เหมือนกัน จะไปทนทรมานเฝ้าเขาทำไม เขาจะพากันไปไหนก็ช่างเขา ฟังนะอรนึกถึงลูกเข้าไว้ พี่รุทธิ์น่ะประกาศแล้วว่าเขาไม่ใช่ของๆ ใครทั้งนั้น แม้แต่แก แต่หนูนิ่มน่ะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของแกนะ" วรนารีเตือนสติ
 อรอินทร์เอนหลังพิงพนัก ถอนหายใจเดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร
 นุดีตัดสินใจจะไปจากคอนโดของอนิรุทธิ์เพื่อยุติปัญหา เธอโทรบอกลาอนิรุทธิ์ อนิรุทธิ์เป็นห่วงจึงรีบมาพบ นุดีน้ำตารื้นบอกว่า
 "หนูไม่อยากให้อาจารย์เดือดร้อน อีกอย่าง หนูรู้ว่า เขาจะต้องพากันมากดดันหนูทุกวัน"
 อนิรุทธิ์ หนักใจถามนุดี คิดแล้วหรือยังว่าจะไปอยู่ที่ไหน นุดีส่ายหน้า อนิรุทธิ์นิ่งคิดแล้วตัดสินใจให้นุดีกลับไปอยู่กับวิกันดา นุดีรีบปฏิเสธเพราะละอายใจที่ผิดสัญญากับวิกันดา
 "ไม่มีที่ไหนปลอดภัย เท่าที่นั่น แล้ววิเขาก็ไม่โกรธเธอหรอก เขาเป็นคนมีเหตุผล ไปอยู่ที่นั่นดีที่สุด ไปเดี๋ยวนี้เลยดีกว่า" อนิรุทธิ์กล่อม นุดีเหลือบมองนาฬิกาอ้างว่า ดึกมากแล้ว
 "ถ้าไปพรุ่งนี้เช้า พวกนั้นอาจจะรู้ ไปจัดเสื้อผ้า" อนิรุทธิ์สั่ง นุดีรับคำแล้วรีบเข้าห้อง อนิรุทธิ์ถอนใจ
 คนของคุณหญิงแวววรรณสะกดรอยตามอนิรุทธิ์กับนุดีมาถึงบ้านวิกันดา แล้วโทรสายตรงถึงอรอินทร์ อรอินทร์รีบออกจากบ้านทันที
 ส่วน อนิรุทธิ์ก็โทรตามให้นวลมาเปิดประตูให้ นวลไม่พอใจที่เห็นนุดีมาด้วย จึงต่อว่า อนิรุทธิ์ปรามนวลไม่ให้เสียงดัง เพราะกลัววิกันดาตื่น แต่วิกันดายังไม่หลับจึงเปิดประตูออกมาดู
 "ขอโทษทีวิ ผมกำลังให้นวลจัดห้องให้นุดี" อนิรุทธิ์รีบเดินมาหา
 วิ กันดามองนุดีที่เดินยกมือไหว้อย่างขลาดๆ วิกันดาสั่งให้นวลไปเตรียมห้องให้นุดี แล้วเรียกนุดีกับอนิรุทธิ์เข้าไปคุยในห้องเพราะกลัวลูกตื่น
 "อรอินทร์กับป้าของนุดีสืบจนพบว่านุดีอยู่ที่ไหน แล้วตามมาหาเรื่อง ยัยป้านั่นก็จะเอานุดีกลับเชียงใหม่ให้ได้"
 อนิรุทธิ์บอกกับวิกันดา นุดีร้องไห้บอกว่า เธอไม่อยากไป
 " คุณหญิงแวววรรณก็ไปพบพี่ที่ทำงานเหมือนกัน ทางที่ดีไม่ว่าเธอจะอยากหรือไม่อยากกลับ ก็ควรพูดกับคุณป้าให้รู้เรื่อง เพราะถึงยังไงท่านก็เป็นผู้ปกครองมาตลอด" วิกันดาเบือนหน้า
 "หนูพยายามพูดแล้วค่ะ แต่ท่านไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น"
 "ผมอยากให้นุดีอยู่กับคุณสักพัก" อนิรุทธิ์ขอร้อง
 "เขาก็เคยมาอยู่แล้วนี่คะ ไม่กี่วันก็ออกไป ท่าทางคงไม่ชอบ" วิกันดาสวน
 "หนูผิดไปแล้วค่ะ หนูขอโทษ" นุดีก้มลงกราบ
 " อีกอย่าง ฉันก็เรียนคุณหญิงไปแล้วว่า ฉันไม่รู้ว่านุดีไปอยู่ที่ไหน แล้วอยู่ดีๆ ก็เกิดโผล่ขึ้นมาในบ้าน ท่านมิหาว่าฉันโกหกหรือคะ" วิกันดาอ้างต่อ
 "ก็คุณไม่ได้โกหก จะต้องกลัวอะไร อย่าใจไม้ไส้ระกำกับเด็กนักเลย นุดีไม่มีที่จะไปจริงๆ" อนิรุทธิ์ลืมตัว
 วิกันดาตวัดตามองอนิรุทธิ์อย่างไม่พอใจ อนิรุทธิ์รู้ตัวเสียงอ่อนลง
 " ผมขอโทษ แต่ที่ไหนก็ไม่ปลอดภัยเท่าที่นี่จริงๆ คุณเป็น เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม กรุณาช่วยผมสักครั้งเถอะนะ ถ้านุดีอยู่ที่นี่ ใครๆ ก็ไม่กล้า"
 "น้อยไปซิ ถามจริงๆ ว่ามีผู้หญิงกี่คนของคุณมาที่นี่ โดยเห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตอ ส่วนนุดีในเมื่อเรื่องมาจนป่านนี้แล้ว คุณนั่นแหละต้องรับผิดชอบ" อนิรุทธิ์กับนุดีชะงัก
 "คุณคิดว่าผมมีอะไรกับนุดีหรือ" อนิรุทธิ์เอ่ย
 "ฉันจะไปทราบได้ยังไงล่ะคะ" วิกันดาตอบ เสียงแตรรถบีบดังลั่นหน้าบ้าน อนิรุทธิ์กับนุดีตกใจ
 "รถอร" อนิรุทธิ์รีบเดินออกไป
 วิกันดาพยายามสะกดกลั้นสุดๆ ในขณะที่นุดีเหลือบมองอย่างกลุ้มใจ
 อนิรุทธิ์ สั่งให้พากับนวลออกไปขวางอรอินทร์ไว้อย่าให้เข้ามาในบ้านได้ นวลแอบบ่นว่าเป็นเพราะนุดีคนเดียวทำให้วุ่นวายกันไปหมด แล้ววิกันดาก็ถือกระเป๋ากับกุญแจรถเดินลงมาเธอบอกกับอนิรุทธิ์ว่า
 "ถ้าพวกคุณจะมาเอาที่นี่เป็นเวทีทะเลาะกันละก็ ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้"
 "คุณคะ คุณจะไปไหน ถ้าคุณจะไปจริงๆ หนูก็ไม่รบกวนคุณแล้วค่ะ คุณอยู่เถอะนะคะ หนูจะกลับเอง"
 นุ ดีที่เดินตามออกมาเดินแกมวิ่งไปเปิดประตูห้องหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าออกมา วิกันดาหันไปมองแว่บหนึ่งแล้วเดินออกไปหน้าบ้าน อนิรุทธิ์มองตามทางโน่นทางนี้ทำอะไรไม่ถูก แต่สุดท้ายเขาก็เข้าไปดึงนุดีพากลับห้องเพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องถ้านุดีออก ไปเผชิญหน้ากับอรอินทร์
 "พี่รุทธิ์อยู่ที่ไหน" อรอินทร์เดินเข้ามาตวาดวิกันดา โดยมีพากับนวลคุมเชิงอยู่ห่างๆ
 "เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ คุณกลับไปเสียเถอะ เพราะฉันกำลังจะไปเหมือนกัน" วิกันดาตอบ
 " คุณพี่ต้องรู้ รถพี่รุทธิ์จอดอยู่นั่น อรรู้ว่าเขาพามันมา คืนนี้เป็นไงเป็นกัน อรจะต้องพูดกับพี่รุทธิ์ให้แตกหัก จะเที่ยวพาอีนั่นตระเวนไปกกทั่วเมืองอย่างนี้ไม่ได้" อรอินทร์ดึงแขนวิกันดาไว้
 "นั่นมันเรื่องของคุณ ฉันไม่เกี่ยว" วิกันดาพยามดึงแขนออก
 "คุณพี่รู้เห็นเป็นใจให้เขาพาอีนั่นมานอนที่นี่ใช่ไหม" อรอินทร์ควักปืนออกมา
 นวล กับพาสะดุ้งจะเข้ามาแต่วิกันส่งสัญญาณให้อยู่เฉยๆ อรอินทร์ใช้ปืนบังคับให้วิกันดาเดินกลับเข้าบ้านและพาเธอไปหาอนิรุทธิ์ วิกันดายอมทำตาม และพยายามเกลี่ยกล่อมให้อรอินทร์ได้คิด อรอินทร์ระเบิดหัวเราะเหมือนคนบ้า
 "ชีวิตอรน่ะหรือมีค่า อรไม่มีอะไรเหลือสักอย่าง ไม่มีเลย"
 "หนูนิ่มไง คุณอรยังมีหนูนิ่ม"
 "มีแม่เลวๆ อย่างอร สู้ไม่มีเสียดีกว่า ใครๆ เขาก็พูดกันอย่างนั้น อรไม่สมควรจะเป็นแม่คน"
 อรอินทร์น้ำตาร่วง แล้วผลักให้วิกันดาขึ้นบันได เตื้องออกมาเห็นก็ตกใจร้องเรียกวิกันดา
 "ไม่เป็นไร เตื้องไปนอนเถอะ" วิกันดาพยักหน้าให้เตื้องไปอยู่กับพาและนวลที่แอบตามมา
 "คุณอร นี่เราจะมาตายเพราะเรื่องแค่นี้หรือ" วิกันดาทำใจเย็น
 เตื้องค่อยๆ ขยับมาที่โทรศัพท์ แต่อรอินทร์เห็นเสียก่อน
 " อย่านะ ถ้าใครโทร.แจ้งตำรวจ ฉันจะฆ่า ดร.วิกันดาเป็นคนแรก แกนั่นแหละตัวดีนัก รู้เห็นเป็นใจให้นังนุดี ใช้มันเป็นเครื่องมือแย่งพี่รุทธิ์ไปจากฉัน" อรอินทร์ผลักวิกันดา
 "นั่นคุณคิดเอาเองต่างหาก คุณก็รู้ว่าผู้ชายอย่างรุทธิ์ ใครจะไปขับจูงเขาได้"
 วิกันดาพูดต่อแล้วหาจังหวะเหมาะหันไปเรียกพา "นายพา มีธุระอะไรกับฉัน"
 อร อินทร์หันขวับไปมอง วิกันดาตัดสินใจผลักอรอินทร์เซถลาออกไป อรอินทร์จะหันมายิงวิกันดา แต่พาเข้าแย่งปืนไว้ทัน มีเสียงปืนลั่นขึ้นท่ามกลางความเงียบ
 เมื่อเหตุการณ์สงบลง วิกันดาก็ให้เตื้องกับนวลไปอยู่เป็นเพื่อนนุ่นกับโหน่งเพราะกลัวจะตกใจ ส่วนพาก็รีบเอาปืนไปเก็บเพราะกลัวจะเกิดเรื่องอีก
 "เป็นบ้าอะไรน่ะอร" อนิรุทธิ์ถามอรอินทร์ที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น แต่อรอินทร์ไม่ทันได้ตอบ อนิรุทธิ์ก็เห็นวิกันดากำลังจะเดินออกจากบ้านจึงรีบดึงไว้
 "ปล่อย ฉันเบื่อไอ้เรื่องฉาวโฉ่ของพวกคุณเต็มทีแล้ว จัดการกันเองก็แล้วกัน" วิกันดาวสะบัดมือเดินไป
 อรอินทร์ร้องเรียก ขอไปด้วยคน วิกันดาหันมามอง เห็นอรอินทร์น้ำตาไหลพรากๆ ท่าทางเคว้งคว้างอยากหาที่พึ่ง
 "ให้อรไปด้วยคน ได้โปรด" อรอินทร์เดินโผเผเข้ามา
 วิ กันดาถอนหายใจพยักหน้า อนิรุทธิ์มองตามวิกันดาและอรอินทร์ที่เดินออกท่าทางหนักใจ แล้วเขาก็เดินกลับไปหานุดีเห็นเธอนั่งร้องไห้รำพึงรำพันว่า
 "อาจารย์ หนูเป็นต้นเหตุทุกอย่าง หนูคิดว่า หนูจะกลับบ้านค่ะ จะได้หมดเรื่องเสียที"
 "รอให้วิเขากลับมาก่อนก็แล้วกัน" อนิรุทธิ์ทิ้งตัวลงอย่างหมดแรง
 วิ กันดาขับรถพาอรอินทร์ออกมาจากบ้าน เธอเห็นอรอินทร์พิงพนักนัยน์ตาเหม่อลอยแห้งผากไร้เรี่ยวแรง ก็ชวนกลับบ้านไปหาหนูนนิ่ม แต่อรอินทร์ปฏิเสธแล้วขอร้องว่า
 "ขับไปเรื่อยๆ ก่อนได้ไหมคะ คุณพี่ อรหมดแรง หมดสิ้นทุกอย่าง"
 อร อินทร์หยุดพูดยกมือกุมหัวท่าทางเหมือนเจ็บปวดมาก วิกันดาตกใจ อรอินทร์ขอร้องให้วิกันดาจอดรถ เพราะจะอ้วก วิกันดารีบจอดรถแอบข้างทาง แล้วลงไปลูบหลังให้อรอินทร์
 "ไปหาหมอไหม" วิกันดาชวนเพราะเห็นอรอินทร์อ้วกจนหมดแรง อรอินทร์ส่ายหน้า
 "วัด อรอยากไปวัด อรปวดหัว ปวดจนหัวจะแตกอยู่แล้ว โอ๊ย" อรอินทร์ร้องวิกันดาเข้าพยุงพาอรอินทร์กลับไปขึ้นรถ
 "อรไม่ไปหาหมอนะคุณพี่ ไม่ไปบ้านด้วย" อรอินทร์พึมพำ
 "ไม่ไปก็ไม่ไป" วิกันดารับปาก เธอมองอรอินทร์ที่นอนนิ่งอยู่ในรถด้วยความเวทนา
 วิ กันดาตัดสินใจพาอรอินทร์มาที่บ้านเค็น เค็นรีบโทรตามเจนจบให้มาช่วยด้วย เจนจบเห็นสภาพอรอินทร์ก็แอบถอนใจแล้วอาสาอุ้มอรอินทร์ลงจากรถเอง เขาค่อยๆ วางร่างอรอินทร์ลงบนโซฟา แล้วยืนมองในตอนแรกสายตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกสาแก่ใจ แล้วค่อยๆ อ่อนแสงลงกลายเป็นความเวทนา
 "เรื่องมันเป็นยังไงกันครับ" เจนจบหันมาทางวิกันดา
 "เกือบเป็นศพไปตามๆ กันแล้วซิคะ" วิกันดาพึมพำ
 "ทีนี่คงจะคิดได้ละ" เจนจบว่า
 "ไม่มีใครอยากตายหรอกค่ะ วินาทีที่อยากตายมีอยู่นิดเดียว พอผ่านไปก็ไม่อยากตายแล้ว"
 วิกันดาเดินนำออกไปหน้าบ้าน เจนจบกับเค็นรีบตาม ทิ้งให้อรอินทร์นอนหลับสนิทอยู่บนโซฟาด้วยความอ่อนแรง และท้อแท้
 "คุณใจดีเหลือเกิน" เจนจบชื่นชม
 " เป็นใคร ใครก็ต้องทำอย่างนี้ทั้งนั้นแหละค่ะ มันเป็นเหตุการณ์เฉพาะหน้า ถ้าเราไม่แยกใครคนใดคนหนึ่งออกมา เรื่องอาจจะไปกันใหญ่ ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ปลุกคุณเค็นกลางดึก" วิกันดาหันมาทางเค็น
 "ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีช่วยเต็มที่"
 " เขาจะมีชีวิตอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ผมเป็นห่วง ความจริงถ้าคุณอนิรุทธิ์แต่งงานกับเขาให้เป็นเรื่องเป็นราว ผมยังจะดีใจ ดีใจมากด้วย เขาจะได้ไม่เตลิดเปิดเปิงไปกับคนอื่น"
 เจนจบมองเข้าไปในบ้าน วิกันดาพยักหน้ารับแล้วขอตัวกลับเพราะเป็นห่วงลูก เธอฝากให้เจนจบกับเค็นช่วยดูแลอรอินทร์ด้วย พร้อมกำชับว่า
 "ถ้าคุณอรตื่นแล้วช่วยโทร.ไปบอกด้วยนะคะ" สองหนุ่มรับคำ วิกันดาเดินไปที่รถแล้วขับออกไป
0000000000000000
 "วิ ผมขอโทษ" อนิรุทธิ์รีบบอกเมื่อวิกันดาลงมาจากรถ แต่วิกันดาไม่พูดด้วยเธอจะเดินต่อ
 อนิรุทธิ์ดึงแขนไว้อ้างว่ามีเรื่องต้องคุยกัน วิกันดากระชากแขนออกตอบว่า "ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว"
 "คุณยังไม่รู้ว่า ผมตกลงกับนุดีแล้วว่าจะพา เขาไปส่งคุณหญิงแวววรรณ และคุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ได้ว่าผมกับนุดีไม่ได้มีอะไรกัน"
 "ค่ะ" วิกันดาตอบห้วนๆ
 อนิรุทธิ์ตัดพ้อ "โธ่ พูดอะไรให้มันมีเยื่อใยหน่อยไม่ได้หรือ ผมก็ทุกข์เหมือนกันนะวิ ไม่นึกเลยว่าเรื่องมันจะบานปลายร้ายแรงขนาดนี้"
 "อ้อ หรือคะ รู้จักทุกข์เหมือนกันหรือคะ"
 "โธ่ วิ"
 " ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ไปพาเด็กคนนั้นออกจากบ้านฉันโดยเร็วที่สุด แล้วก็อย่าเยียบเข้ามาอีกเลยหรือไม่ก็เอาบ้านคุณคืนไป ฉันกับลูกจะไปอยู่ที่อื่น ฉันเกลียดคุณ ขยะแขยงคุณเต็มที อย่าเข้ามายุ่งเกี่ยวกับชีวิตฉันอีกต่อไป ฉันอยู่ของฉันได้ ขอให้รู้ไว้ด้วย อยู่โดยไม่มีคุณ คุณจะไปโปรยเสน่ห์เล่ห์กลกับใครก็ไปเถอะแล้วอย่าหาความยุ่งยากมาให้ฉันอีก ในเมื่อขาดกันแล้ว ก็ให้ขาดกันไปเลย อย่าได้เข้ามาในชีวิตฉันอีกเด็ดขาด" น้ำเสียงและสีหน้าวิกันดาดุดัน
 อนิรุทธิ์หน้าเสียรีบชี้แจง "ผมไม่ได้ยุ่งกับนุดี นี่ยังพิสูจน์ไม่พออีกหรือว่า ไม่มีผู้หญิงคนไหนมาแทนคุณได้"
 "เก็บคำพูดหลอกหลวงโกหกของคุณเอาไว้ใช้กับคนอื่นเถอะ มันไม่ได้ระคายแม้กระทั่งเยื้อหุ้มหัวใจของฉันอีกต่อไปแล้ว"
 อนิรุทธิ์อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วความทระนงก็กลับมาอย่างเดิม เขาตอบกลับวิกันดา
 "ก็ได้ ผมจะพานุดี ไปแล้วจะไม่กลับมาที่นี่อีก"
 อนิรุทธิ์เดินเข้าบ้านไปตามนุดี วิกันดายืนนิ่งครู่หนึ่งแล้วเดินขึ้นห้อง
 วิ กันดาเดินมานั่งบนเตียงด้วยความเหนื่อยหน่ายท้อใจอย่างยิ่ง เธอถอนใจแล้วลุกไปดูที่หน้าต่าง เห็นอนิรุทธิ์กับนุดีเดินไปที่รถ แล้วอนิรุทธิ์ก็เปิดรถใส่กระเป๋าเสื้อผ้านุดี โดยพาเดินไปเปิดประตู อนิรุทธิ์กับนุดีขึ้นรถแล้วพากันออกไป วิกันดายืนนิ่งอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง แล้วจึงกลับไปเอนตัวลงนอน เธอลืมตาโพล่งราวกับจะทบทวนสิ่งต่างๆ ที่ผ่านมา
จบตอน  17

 โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ และก็ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่านค่ะ

เครดิต : www.oknation.net/blog/lakorn

Readlakorn เว็บเรื่องย่อละครรายตอนตามบทโทรทัศน์ช่อง3,5,7,นิยาย ไทยรัฐ, ละครเกาหลี,ละครไต้หวัน (Series), ลิ้งค์(Links) ดูละคร Youtube
เรื่องย่อละคร ลีซานจอมบัลลังก์พลิกแผ่นดิน สุสานภูเตศวร สาปภูษา มนต์รักข้าวต้มมัด เมียหลวง เพลงรักข้ามภพ เทพบุตรนักบาส Readlakorn
 

เมียหลวง 13  
 วิกันดานั่งคุยอยู่กับพลเวทย์ อนงค์นารถและฉวีเพ็ญถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น แล้วพลเวทย์ก็บอกกับวิกันดาว่า
 "กรรมคือการกระทำ ใครทำอะไรย่อมได้อย่างนั้น กรรมใครกรรมมัน"
 "แล้วอย่างคุณสีหนาทล่ะคะ" ฉวีเพ็ญนึกถึงสามีขึ้นมา
 "อันนั้นคือสุดโต่ง อะไรที่มันตึงไปก็ไม่ดี หย่อนนักก็ไม่ควร พระท่านถึงได้เดินทางสายกลางหรือมัชฌิมาปฏิปทา" พลเวทย์ว่า
 "ดีจังเลย อันเนี้ยใช่เลย วันหลังคงต้องนิมนต์คุณพลเวทย์ไปเทศน์ให้คุณสีหนาทฟังบ้าง"
 ฉวีเพ็ญเกิดไอเดีย พลเวทย์กระแอมเล็กๆ บอกว่า เขายังไม่ได้บวช
 " คนบางคนพูดได้ แต่ทำไม่ได้" อนงค์นารถแขวะสามี วิกันดาออกรับแทนว่า ฟังพลเวทย์พูดแล้วเธอสบายใจ พลเวทย์จึงแกล้งเปรยว่า คนบางคนก็ใกล้เกลือกินด่าง
 "พ่อนักพรต รู้จักกระแนะกระแหนเป็นเหมือนกันนะคะ" อนงค์นารถค่อนสามี
 "นารถละก็ ไม่เอาน่า คุณพลเวทย์คะ ขอบคุณมากเลยค่ะ" วิกันดารีบตัดบท
 "ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณวิหรือคุณเพ็ญไม่สบายใจก็เชิญได้ทุกเวลา"
 สี หน้าพลเวทย์เต็มไปด้วยความเมตตา วิกันดากับฉวีเพ็ญจึงลากลับ อนงค์นารถออกไปส่งเพื่อนพร้อมเปรยว่า เธอจะเปิดเป็นสำนักปฏิบัติธรรมให้พลเวทย์ วิกันดาสนับสนุนเพราะ พลเวทย์มีมุมมองที่ดีคุยกับเขาแล้วเธอสบายใจ ส่วนฉวีเพ็ญขอไปเปิดประตูบ้านให้เองเพราะเป็นงานถนัด อนงค์นารถกับวิกันดาหัวเราะให้กัน
 เถกิงเดชมาซุ่มดูนุดีที่คอนโด เขาเห็นว่ายุทธการยังคงไปหาสู่นุดีอยู่ จึงมั่นใจว่า เธอต้องโกหกแวววรรณเรื่องเค็นแน่ เขารีบกลับไปฟ้องพร้อมใส่ไฟว่า
 "นุดีกับไอ้เด็กคนนั้นมันขึ้นคอนโดฯ ไปด้วยกัน งามหน้าไหมล่ะ แล้วถ้ามันเกิดท้องโย้ออกมาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"
 "ก็เอาไว้บนบ่ามันนั่นแหละ ให้มันโย้กับคนอื่นก็ยังดีกว่าโย้กับคุณ" แวววรรณสวนสีหน้าครุ่นคิด
 แวววรรณมาต่อว่านุดีที่คอนโด เพราะเข้าใจว่านุดีคบทั้งยุทธการและเค็นพร้อมกัน นุดีถึงกับสะดุ้งรีบปฏิเสธ แววรรณปรามว่า
 "ถึงยังไง แกก็ยังได้ชื่อว่าเป็นหลานฉัน อย่าทำให้ฉันต้องอับอายขายหน้าเป็นอันขาด เข้าใจไหม"
 "หนูไม่มีวันทำอย่างนั้นแน่นอนค่ะ"
 "จำคำพูดแกไว้ก็แล้วกัน" แวววรรณจิ้มหน้าผากนุดี จนหน้าหงายแล้วเดินบ่นออกมา
 "โบราณเขาถึงได้ว่ามีลูกสาว หลานสาว ก็เหมือนมีส้วมอยู่หน้าบ้าน" นุดีมองตามสีหน้าหนักใจ
 นุ ดีมาหาวิกันดาที่บ้านเพราะต้องการปรึกษาเรื่องแวววรรณ แต่วิกันดายังไม่กลับมา นวลรีบออกมาตั้งป้อมไล่นุดีกับเพราะวันนี้อนิรุทธิ์อยู่บ้าน แต่เตื้องกลับเชิญให้นุดีเข้าไปรอในบ้าน นวลไม่พอใจนัก
 นุ่นกับโหน่ง เห็นนุดีมาก็ดีใจชวนให้ลงเล่นน้ำในสระด้วยกัน อนิรุทธิ์ยิ้มพอใจรีบลงมาทักทายนุดี นุดีเหลือบมาเห็นสายตานวลก็รีบขอตัวเข้าไปนั่งรอวิกันดาในบ้านอ้างว่า
 "พอดีเอางานมาด้วยจะได้ตรวจดูอีกทีระหว่างที่รอ"
 "ไปซิ" อนิรุทธิ์บอก นุดีเดินเลี่ยงออกไป อนิรุทธิ์มองตาม
 " ทำไมไม่นั่งต่อล่ะ หรือว่าเกิดระอายใจขึ้นมา คนเรามันต้องยึดความกตัญญูเป็นที่ตั้ง คุณผู้หญิงน่ะสุดแสนจะดี มีเมตตากรุณา แล้วคุณยังจะใจดำแย่งสามีเธออีกเรอะ" นวลตามแขวะ
 นุดีไม่ต่อความยาวสาวความยืดรีบเดินหนี นวลจะหาเรื่องต่อ แต่เตื้องตามให้ไปช่วยงานในครัวพร้อมเตือนนวลว่า
 " จะต้องไปอบรมอะไรเขา ตัวแกเองน่ะดีนักหรือไง แหม! ให้มีความกตัญญูงี้ ไม่ให้แย่งสามีงี้ แล้วแกล่ะทำได้ไหม เขาไม่ตอกหน้าให้ก็บุญแล้ว และฉันก็บอกได้เลยว่าถ้าแกทำอะไร คุณนุดี คุณผู้หญิงไม่เอาแกไว้แน่"
 "ไม่มีทาง อย่างน้อยฉันก็เป็นไม้กันหมาให้"
 "คนอย่างคุณผู้หญิงน่ะไม่ต้องการไม้กันหมาอย่างแกหรอก ที่เธออุตส่าห์ให้อภัยไม่ไล่แกออกไปน่ะ บุญคุณท่วมหัวเท่าไหร่แล้ว"
 "ฉันก็ตอบแทนบุญคุณโดยคอยขวางผู้หญิงอื่นให้ไง"
 "แกทำเพื่อตัวเองต่างหาก" เตื้องสวน เสียงแตรรถดังขึ้น เตื้องหันไปมองแล้วบอกกับนวลว่า
 "คุณนารถคงมาส่งคุณผู้หญิงแล้ว" เตื้องเดินออกไปรับวิกันดา นวลมองค้อน
 ฉวี เพ็ญเห็นนุดีออกมารับวิกันดาก็แกล้งเปรยว่า มาช่วยเลี้ยงลูกให้เจ้านายหรือ นุดีหน้าเสีย วิกันดารีบกลบเกลื่อน เธอขอบคุณฉวีเพ็ญกับอนงค์นารถที่มาส่ง สองสาวจึงลากลับแล้วแอบเม้าท์กันต่อในรถว่า
 "วินี่เขาทำคุณบูชาโทษ โปรดสัตว์ได้บาปตลอดเลยนะ"
 "เด็กคนนั้นดูหงิมๆ คนละแบบกับอรอินทร์" อนงค์นารถออกความเห็น
 "จะแบบไหนมันก็ลงเอยอย่างเดียวกันละน่า เห็นคุณรุทธิ์แล้วรักสามีตัวเองอีกเยอะเลย" ฉวีเพ็ญว่า
 อนิรุทธิ์ เข้ามาอ้อนวิกันดาที่ไม่ยอมซื้อของมาฝาก วิกันดาประชดว่า อนิรุทธิ์คงไม่ชอบของฝากแบบนี้ อนิรุทธิ์จึงขอตัวออกไปดูลูกๆ ที่สระน้ำ วิกันดามองตามแล้วหันมาถามนุดี ว่ามีเรื่องอะไรหือเปล่าเพราะสีหน้าเธอไม่ดีนัก
 "คุณป้าถามหนูเรื่องคุณเค็นหนูไม่ทราบจะโกหกคุณป้ายังไงค่ะ คุณ" นุดีตอบ
 วิกันดาครุ่นคิดแล้วแนะนำให้นุดีบอกความจริงกับแวววรรณ
 " ถ้านุดีไม่เต็มใจเสียอย่างก็ปฏิเสธเขาไป เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดในชีวิตลูกผู้หญิง ถ้าตัดสินใจผิดก็จะทุกข์ทรมานไปจนตลอดชีวิต ขนาดคนที่รู้จักกันมา รักกันมา พอมาแต่งงานอยู่ด้วยกัน.กลับกลายเป็นคนแปลกหน้า ไอ้ที่คิดว่ารู้จักดีน่ะที่แท้แล้ว เข้าใจผิดทั้งเพ ไม่ใช่เพราะเรา เขาก็คงจะรู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน" สีหน้าวิกันดาหมองลง
 "เหมือนคุณกับ ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์ใช่ไหมคะ ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ" นุดีพลอยเศร้าไปด้วย
 "ใช่! ไม่น่าเชื่อเลย" วิกันดาถอนใจ
 อร อินทร์ถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะอนิรุทธิ์ไม่ยอมโทรหาเธอเลยตั้งแต่ เกิดเรื่อง วรนารีเตือนให้อรอินทร์ใจเย็นเพราะอนิรุทธิ์อาจจะยังโกรธอยู่ แต่อรอินทร์ทำไม่ได้เธอขอคำแนะนำว่าควรจะทำอย่างไรดีเพื่อให้อนิรุทธิ์กลับ มา
 "ก็ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น" วรนารีว่า
 "จะให้ฉันตากหน้าไปหาพี่รุทธิ์ที่บ้านยังงั้นหรือ นังเมียด็อกเตอร์เขายิ่งว่าฉันหน้าด้านอยู่"
 " แกรักพี่รุทธิ์ มากพอไหมล่ะ" วรนารีถาม อรอินทร์นิ่งคิดแล้วถามว่าเธอควรจะไปหาอนิรุทธิ์วันนี้ใช่ไหม วรนารียิ้มตอบว่า "ไม่ต้องไปด้วยตัวเองหรอก แกต้องง้อเก๋ๆ น่ารักๆ แบบนี้ไง" วรนารีบอกแผนการ อรอินทร์ค่อยยิ้มออก
 อนิรุทธิ์เดินเข้ามาใน บ้านได้ยินนุดีบอกกับวิกันดาว่า อรอินทร์ไม่น่ารักเหมือนวิกันดายิ่งเห็นเธออาละวาดเมื่อคืนก็ยิ่งหน้ากลัว จึงเข้ามาล้อ ว่าใครน่ากลัว นุดีรีบก้มหน้าเพราะประหม่า วิกันดามองปฏิกิริยาของคนทั้งสองออกจึงตอบว่า
 "ฉันบอกกับนุดีเองค่ะว่า ผู้ชายบางคนน่ะน่ากลัว อย่างลุงเขยนุดีน่ะยังแสดงออกตรงๆ เราสามารถรู้เท่าทันและระวังตัวได้ แต่ผู้ชายประเภทที่ฉันพูดถึงจะมาในรูปแบบเป็นมิตร เมตตากรุณาคอยให้ความช่วยเหลือเหมือนผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก กว่าจะรู้ตัวก็หลงนับถือให้ความไว้วางใจไปเต็มที่แล้ว"
 "นั่นซิ นุดีต้องฟังคุณวิเขาไว้ เขาเป็นผู้ใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อน" อนิรุทธิ์ทำซื่อ
 "ค่ะ อาบจนตัวพุพองเป็นแผลเหวอะหวะไปหมด"
 "ดูซิ นุดีทำหน้าเหวอเลย ไม่มีอะไรหรอก คุณวิเขาชอบพูดเล่นสนุกๆ อย่างนั้นเอง" อนิรุทธิ์หัวเราะแล้วเดินเลยไป
 นุดีมองตามด้วยสีหน้าแววตาของเด็กสาวอ่อนต่อโลกที่เพิ่งมาเจอชายในฝัน วิกันดาเห็นแล้วก็กังวลแทน
 อนิรุทธิ์ เปิดเข้ามาในห้อง แล้วเดินไปหยิบกุญแจรถ เขาได้ยินเสียงเหมือนมีเมล์ดังจากโน๊ตบุ๊คจจึงหันไปกดดู เห็นมีภาพผู้หญิงร้องไห้พร้อมข้อความ
 "เมื่อคืนนอนไม่หลับเลย ร้องไห้ตลอดคืนด้วยความเสียใจ อรจะพยายามชดใช้ความผิดทุกอย่างเพื่อให้พี่รุทธิ์กลับมาเมตตาสงสาร ถึงแม้จะยังไม่เท่าเดิมก็ยังดี"
 อนิรุทธิ์ยิ้มนิดๆ เหมือนทระนงตัวในความสำคัญของตนเองแล้วเดินออกไป
 อรอินทร์หน้าเสียหันมาโวยกับวรนารีเพราะเมล์ไปง้อแล้ว แต่อนิรุทธิ์ก็ยังไม่โทรหา เธอจึงจะส่งข้อความไปอีก วรนารีรีบปราม
 "ไม่ดี มันจะถี่เกินไป ต้องคอยกะจังหวะให้ดี จนกระทั่งเขานึกอยากจะตอบใจเย็นๆ ประเดี๋ยวประมาณ 2 ทุ่มค่อยส่งใหม่"
 อรอินทร์นอนเซ็งๆ วรนารีสอนต่อ "ถ้าดีกันแล้วอย่าทำงี่เง่าอีกล่ะ ขนาดฉันเป็นเพื่อนแกยังอยากจะตบเลย" อรอินทร์ถอนใจ
00000000000000000
 อนิรุทธิ์ พาลูกๆ ออกไปทานไอศกรีมข้างนอก นุดีจึงขอเข้าไปช่วยงานเตื้องในครัว วิกันดามองตามแล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น วรนารีแอบอ้างเป็นเมียน้อยอีกคนหนึ่งของอนิรุทธิ์โทรมาป่วนวิกันดาเพื่อให้ ทะเลาะกับอนิรุทธิ์และจะได้เปิดช่องให้อรอินทร์เข้ามาทำคะแนนตามแผน หมั่นง้อผัวแล้วยั่วโมโหเมียหลวง
 วิกันดาเดินกำโทรศัพท์ออกมาหน้าบ้าน เธอทรุดตัวลงนั่งพยายามสงบสติอารมณ์ แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก วิกันดามองเบอร์ที่ปรากฏครู่หนึ่งแล้วกดรับ ได้ยินเสียงแวววรรณต่อว่า
 "ดิฉันไม่นึกเลยว่าคนขนาดคุณจะกล้ารวมหัวกับนังนุดีโกหกดิฉัน"
 "ดิฉันต้องขอประทานโทษค่ะ ที่ต้องทำอย่างนั้นเพราะสงสารนุดี แกไม่อยากแต่งงานกับคนที่คุณหญิงหาให้"
 "แล้วคุณมาเกี่ยวอะไรด้วย นี่เป็นเรื่องของป้าของหลานเขา ถ้าไม่มีคุณคอยยุยงให้ท้าย ป่านนี้นุดีก็แต่งงานสบายไปแล้ว"
 "ขอประทานโทษค่ะ นุดีสบายหรือคุณหญิงสบายกันแน่คะ นุดีแกบรรลุนิติภาวะแล้ว แกมีอิสระที่จะเลือกคนที่แกรัก"
 " และคนๆ นั้นคงไม่ใช่ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์สามีของคุณนะคะ เห็นเขาลือกันว่า แม้กระทั่งพี่เลี้ยงลูกคุณก็ยกให้สามี แล้วหลานสาวฉันจะเหลือเรอะ ยังไงนุดีก็จะต้องแต่งงานกับสุนทร" แวววรรณปิดโทรศัพท์ทันที
 วิกันดาถอนใจบ่นว่า "สงสัยวันนี้จะเป็นวันโลกาวินาศ" แล้วลุกกลับเข้าไปเพราะต้องไปส่งนุดีที่คอนโด
 อนิรุทธิ์มายืนรอรับวิกันดาที่หน้าบ้านหวังให้เธอดีใจ แต่กลับโดนวิกันดายิงคำถามใส่ด้วยความเจ็บช้ำ
 " แค่นี้ยังไม่พออีกหรือรุทธิ์ เมียน้อยคนที่เท่าไหร่ของคุณก็ไม่รู้ โทรศัพท์มาหาฉันไปบอกเขาว่าอย่ามายุ่งกับฉัน" วิกันดาเดินเข้าบ้าน
 "วิ ผมไม่ได้ไปมีใครจริงจังแบบอรอินทร์นะ" อนิรุทธิ์เข้ามาจับแขนวิกันดา แต่พอเห็นแววตาของเธอเขาก็รีบแก้ตัว
 "ผู้หญิงที่นอกเหนือจากอรก็แค่ผ่าน เจอกันแค่คนละครั้งสองครั้งเท่านั้น"
 "แต่มีคนที่น่าจะเป็นหนึ่งในนั้นโทรมาหาฉัน เขาไม่ได้บอกชื่อ แล้วก็ไม่โชว์เบอร์ด้วย"
 "ผมนึกไม่ออกจริงๆ" อนิรุทธิ์กุมขมับ วิกันดาเดินเข้าบ้านไป
 อนิรุทธิ์ เดินมาในห้องแล้วทรุดตัวลงนั่งครุ่นคิดเพราะนึกไม่ออกจริงว่าใครกันที่ โทรมาหาวิกันดา มีเสียงดังขึ้น อนิรุทธิ์เดินไปที่โน๊ตบุ๊คเห็นข้อความของอรอินทร์
 "คืนนี้ก็คงนอนไม่หลับเหมือนเดิมพี่รุทธิ์ใจอ่อนบ้างหรือยังคะ รักพี่รุทธิ์มาก" อนิรุทธิ์ยืนมองครู่หนึ่ง แล้วเดินเลยไปห้องน้ำ
 อร อินทร์นั่งน้ำคลอนึกถึงวันอันแสนสุขที่มีอนิรุทธิ์อยู่เคียงข้าง เพราะอยากให้อนิรุทธิ์กลับมาเป็นเหมือนเดิม เธอโทษว่าเป็นเพระนุดีทำให้อนิรุทธิ์เปลี่ยนไปจึงบุกไปเล่นงานนุดีที่สำนัก งานแต่เช้า
 นุดีทั้งตกใจและอับอายที่โดนอรอินทร์ด่าประจานหาว่า เธอไร้ยางอาย แย่งผัวชาวบ้าน จึงวิ่งหนีออกมา อรอินทร์รีบตามไป และเป็นจังหวะเดียวกับที่อนิรุทธิ์มาส่งวิกันดาที่หน้าตึกพอดี อรอินทร์ที่กำลังอาละวาดรีบเก็บอาการเข้ามาออเซาะอนิรุทธิ์
 ส่วนวิกน ดาก็รีบจูงนุดีอกไปเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ อนิรุทธิ์เดินหนีอรอินทร์มาขึ้นรถอรอินทร์รีบตามไปนั่งข้างๆ และยืนกรานว่า เธอจะไปทำงานกับอนิรุทธ์ด้วย อนิรุทธิ์ถอนใจเบื่อหน่าย
 วิกันดาสั่งให้ นพวรรณกับเพื่อนๆ ช่วยกันย้ายโต๊ะทำงานของนุดีเข้ามาในห้องของเธอ เพราะจะให้นุดีนั่งทำงานด้วยเพื่อปกป้องจากอรอินทร์ นุดีน้ำตานองกลัวว่า อรอินทร์จะรังควานวิกันดาไม่เลิก
 "ไม่เป็นไร เรื่องนั้นพี่จัดการเองได้" วิกันดามั่นใจ
 นพวรรณแสร้งทำเป็นมีน้ำใจกับนุดีเมื่ออยู่ต่อหน้าวิกันดา จนนุดีแปลกใจ วิกันดาจึงสอนว่า
 " มนุษย์ก็เป็นอย่างนี้แหละ นุดี พอเราโตขึ้น โลกก็ไม่ได้สวยงามเหมือนที่คิด ผู้คนก็ไม่ได้ดีไปเสียหมดอย่างที่หวัง ความสุขก็ค่อยๆ ถูกความทุกข์เข้ามาเบียดบัง ทุกอย่างจึงขึ้นอยู่กับใจเราว่าจะสามารถตั้งรับสิ่งเหล่านั้นได้ขนาดไหน"
 "ใจของหนูรู้สึกท้อแท้แล้วละค่ะ" นุดีน้ำตาคลอ
 "นี่มันเพิ่งจะแค่เริ่มต้นเท่านั้น นุดีอายุยังน้อย เวลาจะช่วยทำให้เราค่อยๆ เคยชินกับมัน"
 "แล้วคุณรู้สึกเคยชินหรือเปล่าคะ"
 "เรียกว่าชินชามากกว่า ทำงานได้แล้ว" วิกันดาเปลี่ยนเรื่องพร้อมส่งยิ้มให้ นุดียิ้มรับ
 อร อินทร์ตามมาอาละวาดอนิรุทธิ์ถึงที่ทำงาน อนิรุทธิ์นึกเบื่ออรอินทร์แต่ก็จำต้องรับปากว่าตอนเย็นจะไปหาที่บ้านเพื่อ ที่เธอจะได้ยอมกลับไป และเมื่อเขาเข้าไปในห้องทำงาน ยุทธการก็รีบมาพบ เพราะเพิ่งรู้ข่าวเรื่องอรอินทร์ อนิรุทธิ์สอนยุทธการว่า
 "จำไว้เลย ยุทธการ จะจีบผู้หญิงคนไหนต้องชั่งใจดูให้ดี อย่าผลีผลามเพราะเห็นว่ารูปร่างหน้าตาสวยถูกใจ ขนาดกูรูอย่างฉันยังพลาดเลย"
 "นุดีไม่เป็นอย่างนั้นหรอกครับ แต่ผมไม่แน่ใจว่า เราสองคนจะลงเอยในที่สุดหรือเปล่า เพราะผมเริ่มทำใจแล้วละครับ" ยุทธการว่า
 "ไม่เสียใจหรือ" อนิรุทธิ์ซัก
 " เสียซิครับ ตอนแรกๆ ก็แย่เหมือนกัน แต่มาคิดได้ว่าถ้ามัวแต่จมอยู่กับความเสียใจ มันก็มีแต่จะหดหู่ ผมกับเขารู้จักกันมานาน ถ้าใช่ก็ใช่ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่พยายามทำใจให้เป็นกลางๆ ถึงอย่างไรเราก็ยังเหลือความเป็นเพื่อนกันอยู่"
 ยุทธการพูดจากใจ อนิรุทธิ์มองยุทธการอย่างทึ่งๆ
 ยุทธการโทรมาบอกนุดีเรื่องอรอินทร์ไปอาละวาดอนิรุทธ์ถึงที่ทำงาน นุดีจึงเล่าต่อให้วิกันดาฟัง วิกันดาบอกกับนุดีว่า
 "ก็คงเป็นเพราะเรื่องเมื่อเช้านั่นแหละ ช่างเขาเถอะ" วิกันดาก้มหน้าทำงาน นุดีสีหน้ายังกังวล
 ถาวรเข้ามาถามอนิรุทธิ์ว่าอรอินทร์มาอาละวาดเรื่องอะไรอีก อนิรุทธิ์ถอนใจเอ่ยขอโทษถาวร
 " ฉันไม่ต้องการ แค่อยากรู้ว่าเมื่อไหร่ไอ้เรื่องอื้อฉาวพวกนี้ถึงจะจบๆ ไปเสียที แกไม่อายบ้างหรือไงวะ ขนาดฉันทุกวันนี้ยังอยากจะเอาปิ๊บคลุมหัวให้รู้แล้วรู้รอด ทีนี้แกรู้หรือยังละว่า กับผู้หญิงบางคน เวลาจะเลิกนี่มันไม่ได้ง่ายเหมือนเวลาที่รักกันหรอก นี่ถ้าอรอินทร์ไม่ใช่น้องสาวฉัน ฉันก็อยากจะหัวเราะเยาะแกอยู่เหมือนกัน คนอะไร อุตส่าห์โชคดีมีครอบครัวที่น่ารัก ผู้หญิงที่เพียบพร้อมอย่างคุณวิน่ะใช่ว่าจะหาง่ายๆ เพื่อนฝูงเขาอิจฉาแกกันทั้งนั้นแต่แกกลับไม่รู้คุณค่า แล้วตอนนี้เป็นไง เขาไม่ขอหย่ากับแกก็บุญหนักหนาแล้ว ลูกเมียแกเดือดร้อนยังไม่พอ นี่ยังพาลเดือดร้อนมาถึงฉันอีก" ถาวรใส่เป็นชุด
 อนิรุทธิ์หน้าเครียดรับปากว่า จะพยายามหาทางออกให้ดีที่สุด
 "หาให้เจอเร็วๆ ก็แล้วกัน อย่าให้ต้องฆ่ากันตายไปก่อนเลย" ถาวรเดินออกไป
 อนิรุทธิ์ กับวิกันดามาส่งนุดีที่คอนโด และหลังจากนุดีเดินขึ้นห้องพักไปแล้วอนิรุทธิ์ก็ขอโทษวิกันดาเรื่องเมื่อ เช้าอีกครั้ง แต่วิกันดาสวนว่า
 "คุณควรขอโทษนุดีค่ะ แกเป็นคนเสียหาย" 
 "เพราะผมคนเดียวเลยพาลเดือดร้อนกันไปหมด"
 "เพิ่งทราบหรือคะ" วิกันดามองหน้าอนิรุทธิ์
 เสียงโทรศัพท์อนิรุทธิ์ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมองแล้วบอกวิกันดาว่า "อรอินทร์โทรมาตาม ผมรับปากว่าเย็นนี้ส่งคุณแล้ว จะไปหาเขาที่บ้าน"
 วิกันดาขยับจะลงจากรถบอกว่า จะกลับแท็กซี่เองเพื่ออนิรุทธิ์จะได้ไปหาอรอินทร์
 "โธ่วิ! ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมแค่จะปรับทุกข์กับคุณเท่านั้น"
 "คนอย่างคุณมีความทุกข์กับเขาด้วยหรือคะ"
 "เมื่อไหร่คุณจะเลิกประชดผมเสียที" อนิรุทธิ์มองวิกันดา แต่เธอเบือนหน้าหนี
 " พี่รุทธิ์ขา อรขอโทษ พี่รุทธิ์ยกโทษให้อรนะคะ ทั้งหมดที่อรทำไปก็เพราะอรรักพี่รุทธิ์ หวงพี่รุทธิ์ อรทนให้ใครแย่งพี่รุทธิ์ไปจากอรไม่ได้" อรอินทร์ออดอ้อนเมื่ออนิรุทธิ์มาหาตามสัญญา
 "ไม่มีใครแย่งใครได้หรอกอร พี่ก็เป็นของพี่อย่างนี้ ถ้ารักจะคบกันต่อไป อรก็ต้องยอมรับในตัวตนของพี่" อนิรุทธิ์ยื่นเงื่อนไข
 "พี่รุทธิ์จะหยุดอยู่ที่อรไม่ได้หรือคะ"
 "ไม่ได้ พี่ไม่ชอบให้ใครมาเป็นเจ้าเข้าเจ้าของข้อนี้วิเขารู้ดี"
 "อรไม่รู้ว่า คุณพี่ทนได้ยังไง พี่รุทธิ์เคยรักใครบ้างไหมคะ อรหมายถึงรักอย่างแท้จริง รักขนาดสามารถตายแทนกันได้"
 "อรพูดในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ไอ้รักแบบตายแทนกันได้นี่มันเป็นแค่การเปรียบเทียบ พอเอาเข้าจริงพี่ก็เห็นต่างคนต่างตายทั้งนั้น"
 "มันคงเป็นกรรมของอรเอง ถึงได้ต้องมารักผู้ชายแบบพี่รุทธิ์" อรอินทร์ทำเศร้า
 " อรเห็นวิไหม เขาไม่เห็นเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตพี่เลย เราเหมือนต่างคนต่างอยู่ก็จริง แต่ยังเป็นครอบครัว วันหยุดเสาร์อาทิตย์พี่ก็ให้เวลาลูก วิเขาไม่เรียกร้องอะไรเลย"
 "ที่เขาไม่เรียกร้องก็เพราะคิดว่าไม่ได้ต่างหาก เรียกร้องไปก็เท่านั้น เหมือนอย่างที่อรกำลังเรียกร้องพี่รุทธิ์อยู่เวลานี้"
 "รู้ก็ดีแล้ว เราทุกคนจะได้อยู่กันอย่างสงบ" อนิรุทธิ์สรุป อรอินทร์นิ่ง แต่นัยน์ตาเป็นประกาย
 อนิรุทธิ์ กลับมาจากบ้านอรอินทร์ก็แวะมาหวานเสน่ห์ให้นุดีที่คอนโด แต่ไม่ได้เข้าไปในห้องของเธอ  เขาบอกกับนุดีที่ยืนอยู่หน้าประตูว่า จะมาขอโทษเรื่องที่อรอินทร์ไปอาละวาดเมื่อเช้านี้ และบอกให้นุดีนอนหลับฝันดี แล้วเดินจากไป ทิ้งให้นุดียืนเบลอฝันหวานอยู่คนเดียว
 อนิรุทธิ์บอกกับวิกันดาที่นั่ง อ่านหนังสืออยู่ริมสระว่า เขาแวะไปหานุดีมา วิกันดารีบปิดหนังสือแล้วเงยหน้ามองมองอนิรุทธิ์พลางขอร้องว่าอย่ายุ่งกับนุ ดี เพราะเขาไม่มีอะไรคู่ควรกับนุดีเลย อนิรุทธิ์รู้สึกเหมือนถูกท้าทายสวนว่า
 "ผมน่ะหรือไม่คู่ควร พูดก็พูดเถอะ เด็กอย่างนุดีวิเศษวิโสตรงไหน เป็นลูกผู้ดีมีตระกูลหรือเปล่า ความรู้ก็แค่นั้น จะดีหน่อยก็ตรงรูปโฉมซึ่งก็ไม่ได้คงทนถาวร"
 "เห็นแก่ ตัว พูดเอาแต่ได้ ฉันเกลียดคนประเภทคุณที่สุด นุดีจะมีหรือไม่มีอะไร คุณก็ไม่ควรเข้าไปยุ่ง เพราะคุณมันสกปรก แต่นุดีสะอาด คุณไม่คู่ควรกับแก" วิกันพูดอย่างหมดศรัทธา
 อนิรุทธิ์ขบกรามแน่นสบตาวิกันดา แววตาเหมือนคนอยากเอาชนะแล้วลุกหนีไป วิกันดามองตามนึกกังวลขึ้นมาทันที เธอโทรปรึกษาอนงค์นารถและโทษตัวเองที่ไม่น่าท้าทายคนชอบเอาชนะอย่างอนิรุ ทธิ์
 "งั้นวิก็ต้องคอยเตือนนุดี" อรนนงค์นารถแนะนำ
 "เตือนนะเตือนได้ แต่นุดีจะเข้าใจหรือเปล่าเท่านั้น ดีไม่ดีจะหาว่าเราขัดขวาง นี่ถ้ารุทธิ์ไม่ใช่สามีเรา เราจะไม่ลังเลเลย"
 "ถ้าอย่างนั้นก็ต้องปล่อยไปตามกรรม จำได้ไหมประโยคขาย ของสามีฉัน กัมมุนา วัฏฏฏีโลโก สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม"
 "เราจะลองคิดดูว่าจะทำอะไรได้บ้าง" วิกันดาปิดโทรศัพท์ แล้วครุ่นคิด
 วิกันดาตัดสินใจเข้าไปพบอนรุทธิ์ในห้องนอนเพื่อขอร้องให้เขาเว้นนุดีไว้สักคน แต่อิรุทธิ์กลับยั่วโมโหแล้วเดินเข้ามากอดอ้อนวิกันดา
 "หยุดทำท่าพิศวาสขาดใจกับฉันเสียที ฉันขยะแขยงเต็มทน" วิกันดาแกะแขนอนิรุทธิ์ออก
 "อ้าว! ตอนเข้ามาก็เข้ามาดีๆ แล้วทำไมเกิดขยะแขยงขึ้นมาทันทีทันควัน"
 "อย่างที่ฉันบอก นุดีเป็นเด็กสะอาด คิดถึงเวรกรรมไว้บ้างก็แล้วกัน" วิกันดาเดินออกไป
 แวว วรรณโทรมาหลอกนุดีว่าจะต้องกลับไปทำธุระที่เชียงใหม่สักสองสามวัน จึงอยากให้นุดีลางานไปเป็นเพื่อน เพราะไม่อยากกวนเถกิงเดช นุดีเป็นห่วงแวววรรณจึงยอมตกลง เธอมาขอลางานกับวิกันดาในเช้าวันต่อมา วิกันดาเตือนให้นุดีบอกเค็นด้วย เพราะจะได้ไม่ต้องรอสอน
 "ค่ะ เย็นนี้หนูจะบอกเขา" นุดีรับคำ
 เค็น เมื่อรู้ว่านุดีจะไม่อยู่สองสามวันก็อ้อนว่า คงคิดถึงนุดีน่าดู แล้วถามนุดีกลับว่าจะคิดถึงเขาบ้างไหม นุดียิ้มอายๆ ไม่ตอบอะไร วิกันดาที่ได้ยินแล้วก็ได้แต่บอกนุดีอยู่ในใจว่า
 "จะรักใครก็รักเถอะ ยกเว้นอนิรุทธิ์คนเดียว
 นุดีโทรบอกยุทธการว่า จะต้องกลับไปทำธุระที่เชียงใหม่กับแวววรรณ ยุทธการนึกระแวงจึงจะขอไปเป็นเพื่อนด้วย แต่นุดีไม่ยอม
 " ไม่จำเป็นถึงขนาดนั้นหรอก นุดีไปไม่กี่วันเอง ที่โทร.มาบอกนี่จะถามว่า ยุทธอยากกินอะไรที่บ้านเรา นุดีจะได้เอามาฝาก น้ำพริกหนุ่มไหม ไส้อั่วด้วย เพราะกินที่ไหนจะอร่อยเท่าที่บ้านของเรา จริงไหม"
 "จริง"
 "งั้น อีก 2-3 วันรอกินนะจ๊ะ" นุดีวางสาย ยุทธการสีหน้าหมองลงเล็กน้อย
 อรอินทร์รู้จากนพวรรณว่านุดีลางานจะไปเชียงใหม่กับแวววรรณ ก็รีบแช่งขอให้ไปแล้วไปลับไม่ต้องกลับมา วรนารีเข้ามาได้ยินก็เอ่ยถาม
 "ใครไปไหน"
 "นังนุดีมันลางาน 3 วัน สงสัยจะมีธุระสำคัญ"
 "มิน่า แกถึงแช่งไม่ให้มันกลับมา" วรนารีว่า
000000000000000
 "ฉันจะให้แกอยู่ที่นี่ ไม่ต้องกลับไปสร้างความอับอายขายหน้าให้กับฉันอีกแล้ว เพราะแกพยายามจะแย่งสามีคุณวิกันดา"
 แวววรรณบอกกับนุดีเมื่อมาถึงบ้านที่เชียงใหม่ นุดีตกใจรีบปฏิเสธและขอให้แวววรรณโทรถามความจริงจากวิกันดา
 " ทำยังกับฉันไม่รู้ว่า แม่ดอกเตอร์นั้นชอบหาเมียให้ผัว ใครๆ เขาก็ลือกันให้แซดว่า ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์กำลังนอกใจเมีย ทีนี้เมียจะ ทำยังไงล่ะ วิธีที่ดีที่สุดก็คือหาเมียน้อยที่ตัวเองคุมได้ให้กับผัว"
 "คุณป้าเข้าใจผิด"
 " ฉันทำเพื่อตัวแกเองนะนุดี แล้วก็เพื่อชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลของฉันด้วย เอาโทรศัพท์มานี่ ห้ามแกติดต่อกับใครทั้งนั้น จนกว่าจะแต่งงานกับคุณสุนทรแล้ว" แวววรรณแย่งโทรศัพท์นุดีไป
 "หนูเรียนคุณป้าแล้วว่า หนูไม่ได้รักคุณสุนทร" นุดีร้องไห้
 " แค่เขารักแกยังไม่พออีกหรือ เชื่อป้าเถอะ นุดี คุณสุนทรน่ะเหมาะสมกับแกที่สุดแล้ว ยุทธการน่ะไม่มีปัญญาเลี้ยงแกหรอก ตัวมันเองยังเอาตัวไม่รอดเลย แล้ววันหนึ่งแกจะต้องขอบใจป้า"
 แวววรรณเดินออกไปแล้วขังนุดีไว้ในห้อง นุดีนั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจและเจ็บใจที่ถูกหลอก
 วิ กันดาเป็นห่วงนุดีจึงโทรหา แต่แวววรรณปิดเครื่อง วิกันดาร้อนใจจึงโทรถามข่าวจากยุทธการ แต่ยุทธการก็ติดต่อนุดีไม่ได้เหมือนกัน วิกันดาร้อนใจจึงไปปรึกษาท่านผู้หญิง
 ท่านผู้หญิงลองโทรหาแวววรรณและ ขอให้วิกันดาคุยกับนุดี แต่แวววรรณโกหกว่า โทรศัพท์นุดีแบตฯหมด และตอนนี้นุดีก็ออกไปบ้านเพื่อน วิกันดาได้ฟังก็ยิ่งสงสัย
 หลายวันผ่าน ไป นุดียังไม่โทรหาวิกันดา วิกันดาเป็นห่วงเธอมาก จนกระทั่งวันหนึ่งยุทธการมาขอพบและยื่นจดหมายที่นุดีฝากมาให้วิกันดาอ่าน
 นุ ดีบอกกับวิกันดาถูกแววรรณบังคับให้แต่งงานกับสุนทรเพราะเข้าใจผิดเรื่องอนิ รุทธิ์ และเธอก็ไม่สามารถติดต่อใครได้เลยเพราะโทรศัพท์ถูกแวววรรณยึดไปแล้ว แต่ถ้าวิกันดาต้องการติดต่อกับเธอก็ให้เขียนจดหมายมาตามที่อยู่ที่ให้ไว้ เพราะเป็นที่อยู่ของเพื่อนเธอที่ลูกเจ้าของบ้าน
 " เขาสงสารหนู หนูหวังว่าจะได้รับจดหมายจากคุณบ้าง อย่างน้อยก็เป็นการปลอบใจ" นุดีทิ้งท้ายไว้แค่นี้
 วิกันดาอ่านแล้วก็น้ำตาเอ่อ รีบปรึกษาท่านผู้หญิงเพื่อหาทางช่วยนุดี แต่ก็ท่านผู้หญิงก็ทำอะไรไม่ได้เพราะแวววรรณไม่ยอมรับฟัง
 วิ กันดาปรึกษาเรื่องนุดีกับเค็นและเจนจบ เค็นจะไปพบนุดีที่เชียงใหม่ แต่วิกันดาห้ามไว้เพราะกลัวเรื่องจะยุ่งหนักเข้าไปอีก ส่วนเจนจบก็ได้แต่ถอนใจเอ่ยว่า
 "ไม่น่าเชื่อเลยว่า ยังมีเรื่องอย่างนี้อยู่ในศตวรรษที่ 21 แต่ยังไงเราก็ต้องหาทางพบแกให้ได้"
 "ต้องให้ดิฉันหาทางติดต่อกับแกให้ได้ก่อน" วิกันดาหนักใจแพ้กัน แล้วเธอก็เขียนจดหมายไปบอกนุดีว่า
 " พี่จะพยายามปลีกตัวไปหานุดีให้ได้ นุดีต้องถ่วงเวลาไว้ก่อน อ้างเหตุอะไรก็ได้เพื่อที่จะเลื่อนการแต่งงานออกไป พี่จะพยายามช่วยนุดีจนสุดความสามารถ" นุดีน้ำตารื้นด้วยความตื้นตัน
 อนิรุทธิ์ ร้อนใจมากเมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนุดี เพราะยุทธการเพิ่งจะบอกกับเขา เขาจึงรีบมาพบวิกันดาและถามเธอว่าจะหาทางช่วยนุดีอย่างไร เพราะจะไม่ยอมให้เรื่องอย่างนั้นเกิดกับนุดีเด็ดขาด
 "ฉันไม่มีปัญญาจะทำ อะไรหรอก ทุกวันนี้ก็พยายามอยู่อย่างสงบเพราะไม่อยากให้ใครมองด้วยสายตาแปลกๆ ลำพังอรอินทร์คนเดียวก็ก่อเรื่องอื้อฉาวพออยู่แล้ว" วิกันดาโต้กลับ
 "ผมต้องไปพบป้าของนุดี จะพยายามอธิบายให้แกฟังว่านุดีไม่ใช่ตัวยุ่งยากอย่างที่แกเข้าใจ" อนิรุทธิ์ว่า
 วิ กันดายิ้มเยาะแล้วเดินหนี อนิรุทธิ์รีบตาม "วิ! ทำไมคุณต้องเดินหนีผม คุณทำเหมือนผมไม่มีตัวตน บอกมาเลยว่าคุณรู้สึกยังไงกับผม ไม่ต้องใช้สายตา"
 "ฉันเบื่อคุณ เบื่อชีวิตคู่เต็มที่แล้ว ฉันอยากอยู่กับลูก โดยไม่มีคุณ เราแยกกันอยู่เถอะ รุทธิ์" วิกันดาพูดเน้นๆ
 " ใครยุคุณ คุณนารถกับคุณเพ็ญใช่ไหม หรือว่าไอ้เจนจบ ต้องเป็นไอ้เจนจบแน่ๆ มันพยายามยุให้เราแตกแยกกัน เพื่อที่จะได้เข้ามาแทนที่ผม" อนิรุทธิ์พาล
 " ไม่มีใครยุยงฉันทั้งนั้น ความเบื่อมันเกิดขึ้นจากคุณ ฉันรู้สึกเองทั้งนั้น มันเกิดขึ้นทีละนิด แล้วสะสมมากขึ้นทุกวันจนเดี๋ยวนี้มันท่วมท้นจนฉันกำลังจะสำลักความเกลียดคุณ ได้ยินไหมคะรุทธิ์ คนอื่นเขาสำลักความสุข แต่ฉันสำลักความเกลียด"
 "วิ ผมขอโทษ ผมไม่เคยรู้ว่าผมทำให้คุณเจ็บช้ำน้ำใจขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ทีเราจะแยกกันอยู่ผมทนขาดวิกับลูกไม่ได้" อนิรุทธิ์อ้อนวอน
 "เลือกเอาค่ะ รุทธิ์ ใครเป็นฝ่ายไป ฉันหรือคุณ" วิกันดาเดินหนีเข้าห้อง
 อนิรุทธิ์พยายามอ้อนวอนให้วิกันดาให้โอกาสเขาอีกครั้ง แต่วิกันดาก็ยังคงนิ่งเฉย
 อนิรุทธิ์โทรปรึกษาสิทธิชัยเรื่องวิกันดา เพราะหวังจะได้ยินคำแนะนำดีๆ แต่สิทธิชัยกลับบอกอนิรุทธิ์ว่า
 " แกมันพูดเอาแต่ได้ ถ้าฉันเป็นคุณวิ ฉันก็เลิกว่ะ ลองคิดดูซิขนาดคุณวิเขาไม่ได้ไปอีลุ่ยฉุยแฉกที่ไหน แค่มีเจนจบเป็นเพื่อน แกยังทนไม่ได้แล้วนี่แกเที่ยวมีเมียให้เกลื่อนไปหมด เดี๋ยวชอบคนนั้นเดี๋ยวรักคนนี้ คนเป็นเมียเขาทนไม่ไหวหรอก"
 "แต่ฉันรักเขาคนเดียว"
 " นั่นมันก็แค่คำพูด แกเคยทำอะไรให้เขารู้บ้างว่า แกรักเขานอกจากส่งดอกไม้ พูดจาหวานๆ เอาอกเอาใจ ปากแกบอกว่ารักเขา แต่การกระทำของแกมันบอกว่าเกลียดเขา" สิทธิชัยพูดไม่ทันจบ อนิรุทธ์ก็ปิดโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด
 อรอินทร์ปรับทุกข์กับวรนารี เรื่องอนิรุทธิ์เพราะถึงแม้ว่านุดีจะไม่อยู่ แต่อนิรุทธิ์ก็ยังไม่ยอมมาหาเธอ วรนารีประชดว่า "ก็แกทำตัวให้มันน่ามาหานักนี่"
 "ฉันรักเขามากขนาดนี้ยังไม่พออีกหรือ"
 "พอ! แต่พอที่จะทำให้เขาลำพองใจ ภาคภูมิใจในเสน่ห์ของตัวเองมากขึ้น แล้วก็ไปทดลองกับผู้หญิงอื่นต่อ"
 "นี่เขาจะไม่มีวันหยุดเลยหรือนา"
 " มี แต่ก็อีตอนเข้าโลงนั่นแหละ ถ้าฉันเป็นเมียเขา ฉันคงจับเจี๋ยนแล้วสับๆๆ หรือไม่ก็สาดน้ำกรดไปเลย" วรนารีนึกแค้น อรอินทร์นั่งกอดเข่าคิดหนัก
จบตอน  13

เมียหลวง 14 
 อร อินทร์กับวรนารีมาพบวิกันดาที่สำนักงานแต่เช้า เพื่อขอความช่วยเหลือเรื่องอนิรุทธิ์ แต่วิกันดากลับนิ่งเฉยทำเหมือนไม่มีอรอินทร์กับวรนารีอยู่ในห้อง อรอินทร์หมดความอดทนจึงอาละวาดใส่ วรนารีรีบสะกิดเตือน แต่ก็โดนอรอินทร์ตวาดว่า อย่ายุ่ง แล้วหันไปเล่นงานวิกันดาต่อ
 "ก็ไม่ใช่เพราะไอ้หน้าตาเย็นชาอย่างนี้หรอกเรอะที่ทำให้ผัวต้องเที่ยวได้มีเมียน้อยมีกิ๊กให้วุ่นไปหมด เดือดร้อนกันไปหมด"
 " ใครเดือดร้อนคะ ถ้าหมายถึงฉันละก็ไม่ใช่แน่นอนค่ะ เพราะฉันอยู่ในที่ของฉันตามปกติ คนอื่นต่างหากที่ทุรนทุรายซมซานมาถึงที่นี่" วิกันดาสวน
 "นึกว่าแน่แล้ว เรอะกับอีแค่ใช้สำนวนโวหารกระทบกระแทกแดกดันคนนั้นคนนี้น่ะ รู้ตัวหรือเปล่าว่าคุณพี่น่ะน่าเบื่อที่สุดในโลก วันนี้อรไม่ได้มาทะเลาะกับคุณพี่แต่มาขอความร่วมมือ"
 "งั้นคุณก็มาผิดที่แล้ว เพราะฉันไม่อยากยุ่งกับใคร ฉันอยากมีชีวิตสงบๆ"
 "มีผัวแบบพี่รุทธ์สงบตายละ อย่าหลอกตัวเองเลยคุณพี่"
 " ของอย่างนี้มันอยู่ที่ใจ ถ้าใจสงบ คุณก็จะนิ่ง ไม่ต้องกระเสือกกระสนดิ้นรนอะไร ที่ฉันพูดนี่ คุณจะเอาไปใช้บ้างก็ได้ ไม่สงวนลิขสิทธิ์"
 วิกันดาจ้องหน้าอรอินทร์ เธอดูสงบมั่นคง ในขณะที่อรอินทร์เคร่งเครียด
 วรนารี คิดว่าคำแนะนำของวิกันดาน่าสนใจ จึงขอให้อรอินทร์ลองเอาใช้ดูเพื่ออนิรุทธิ์จะหันกลับมา แต่กลับโดนอรอินทร์แว๊ดใส่ แล้วสั่งให้วรนารีคิดแผนดึงอนิรุทธิ์กลับมาหาเธอให้ได้
 "วางแผนอนาคตให้ลูกไม่ดีกว่าหรือคะ" บัวเดินเอาน้ำมาให้วรนารี
 อรอินทร์ทำหน้าเซ็ง บัวจึงสอนต่อ "พี่น่ะไม่อยากให้คุณอรต้องไปปีนต้นงิ้ว ผิดผัวผิดเมียนี่ผิดศีลข้อ 3 เลยนะคะ บาปค่ะ"
 "อย่าจุ้นได้ไหมพี่บัว อรจะปีนต้นงิ้ว อรก็ปีนคนเดียว ไม่ได้ชวนให้พี่บัวไปปีนด้วย"
 "แกไม่ต้องปีนคนเดียวหรอก อย่างน้อยก็มีพี่รุทธ์อีกคนที่จะปีนเป็นเพื่อน" วรนารีรีบเสริม
 แต่พอเห็นสายตาอรอินทร์ที่จ้องเขม็งก็ทำเสียงอ๋อยบอกว่า
 "แหม ก็แค่ขำๆ" อรอินทร์เดินหนีขึ้นห้อง
 วรนารีตามขึ้นไปกล่อมอรอินทร์เพราะอยากให้เธอตัดใจจากอนิรุทธิ์ แต่อรอินทร์ยืนยันว่า
 "ไม่มีวัน เขาเป็นจิ๊กซอว์ตัวสุดท้ายของฉัน เขามาเติมเต็มในส่วนที่ขาดไป แค่ฉันมีเขา มีหนูนิ่ม ชีวิตก็จะสมบูรณ์ที่สุดแล้ว"
 " ปัญหามันอยู่ที่ว่าไอ้จิ๊กซอว์ตัวสุดท้ายของแกนี่เขาไม่ชอบอยู่กับที่ แต่ชอบไปเติมเต็มชีวิตคนอื่นให้มันมั่วไปหมด ฉันไม่อยากให้แกต้องทุกข์ทรมานอยู่อย่างนี้นะอร" วรนารีแย้ง
 "งั้นก็ช่วยคิดซิว่า ฉันจะทำยังไงดี" อรอินทร์สั่ง วรนารีนิ่งคิดแล้วแนะนำว่า
 " พี่รุทธ์เขาเคารพรักใคร่บูชาเมียหลวงของเขาใช่ไหม งั้นแกก็ต้องตามน้ำไปเลย สรรเสริญยกยอปอปั้นห่วงใยดร.วิกันดาเวลาอยู่กับพี่รุทธ์ เก็บซ่อนความอิจฉาริษยาไว้ข้างใน เขาอาจจะมองแกดีขึ้นก็ได้นะ" อรอินทร์ครุ่นคิด
 อรอินทร์ยอมทำตามคำแนะนำของวรนารี เธอลงทุนไปซื้ออาหารเย็นที่เป็นของโปรดของทุกคนในบ้านวิกันดามาฝากให้เตื้อ งช่วยจัดขึ้นโต๊ะ นวลจะเอาไปทิ้ง แต่เตื้องขู่ว่า ถ้าอนิรุทธิ์รู้ นวลโนเล่นงานแน่ นวลกลัวอนิรุทธ์โกรธจึงต้องยอมให้อาหารที่อรอินทร์ซื้อมาขึ้นโต๊ะเป็นอาหาร เย็น แต่เมื่อวิกันดารู้ว่าอาหารทั้งหมดอรอินทร์ซื้อมาก็สั่งให้เตื้องไปเจียวไข่ ให้เธอทาน
 "กับข้าวเยอะแยะ ทำไมต้องให้ไปทอดไข่เจียวมาอีก" อนิรุทธิ์หันมาทางวิกันดา
 "คุณไม่ทราบจริงๆ น่ะหรือค่ะ" วิกันดาสวน อนิรุทธ์นิ่งไป
 หลัง จากทานอาหารเสร็จ อนิรุทธิ์ก็โทรไปขอบคุณอรอินทร์ อรอินทร์เรียกคะแนนสงสาร เธอบอกกับอนิรุทธิ์อีกว่า เธอเต็มใจทำให้ทุกคนที่เธอรัก แล้วขอวางสายอ้างว่าจะต้องไปดูแลลูก อนิรุทธิ์ปิดโทรศัพท์ด้วยสีหน้าใคร่ครวญครุ่นคิด เขาออกมายืนที่ระเบียง เห็นลมพัดแรงเพราะฝนใกล้ตก แล้วก็เห็นวิกันดานั่งปล่อยอารมณ์อยู่ที่สนามจึงลงไปหา
 "ฝนจะตกแล้ว" อนิรุทธิ์บอกกับวิกันดา
 "ตกลงคุณจะไปหรือจะให้ฉันไปคะ" วิกันดาเอ่ยถาม
 "อะไรกัน นี่ยังไม่จบอีกหรือ" อนิรุทธิ์หงุดหงิดทันที
 "ยังค่ะ จนกว่าเราคนใดคนหนึ่งจะออกไปจากบ้านนี้"
 "อย่าบ้าไปหน่อยเลยน่า เรื่องแยกทางมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ไหนจะลูก"
 "เรื่องนั้นฉันอธิบายกับลูกได้"
 "วิ ผมแยกจากคุณจากลูกไม่ได้ ไหน คุณจะให้ผมทำอะไรก็บอกมา หรือจะให้สัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับเด็กคนนั้นก็ได้" อนิรุทธิ์อ้อนวอน
 " เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนุดีหรือใครทั้งนั้น แต่เพื่อความสบายใจของฉัน ถ้าคิดถึงลูกคุณก็มาเยี่ยมได้ หรือถ้าฉันเป็นฝ่ายไป คุณก็ไปเยี่ยมได้"
 "ผมไม่อยากฟัง" อนิรุทธิ์หัวเสีย
 " คุณต้องฟัง ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณเป็นฝ่ายได้รับประโยชน์คนเดียว คุณมีความสุข สนุกสนานจากการเหยียบย่ำหัวใจฉันครั้งแล้ว ครั้งเล่าโดยที่ฉันต้องเป็นฝ่ายทน ทนแล้วทนเล่าอย่างไม่มีวันจบสิ้น จนฉันรู้สึกว่า ถ้าหากต้องทนต่อไป ฉันคงต้องตายก่อนเวลาอันควรแน่ๆ ก็อย่างที่ฉันเคยพูด ถ้าอยู่ด้วยกันต่อไปความโกรธจะเปลี่ยนเป็นความเกลียด ฉันไม่อยากเกลียดคุณเพราะถึงอย่างไร คุณก็เป็นพ่อของนุ่นกับโหน่ง"
 วิกันดาพูดออกไป อนิรุทธฺอึ้งถามวิกันดาว่า แน่ใจแล้วหรือ
 "แน่ใจตั้งแต่พูดกับคุณครั้งแรก" วิกันดายืนยัน
 อนิรุทธ์ถอนใจยาวทรุดตัวลงนั่งเหมือนหมดแรงเอ่ยอย่างประชดประชันว่า
 "ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจ ถ้าผมเป็นตัวปัญหาขนาดนั้น ผมก็จะเป็นฝ่ายไปเอง" 
 "ขอบคุณค่ะ คุณคิดถึงลูกเมื่อไหร่ก็มาเยี่ยมได้ทุกเวลา"
 วิ กันดาขยับจะเดินออก แต่ก็ชะงักเมื่อได้ยินอนิรุทธิ์พูดต่อว่า "ผมเพิ่งรู้ว่า ผู้ชายมีเมียเก่งเกินไปมันไม่ดีอย่างนี้เอง เพราะเมียจะจัดการทุกสิ่งทุกอย่างได้โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งสามี โดยเฉพาะยิ่งถ้ามีตำแหน่งหน้าที่การงานสูงหาเงินได้มาก สามารถเป็นหัวหน้าครอบครัวได้อย่างสบาย เรื่องคู่ครองยิ่งไม่มีความหมายอะไรเลย"
 "กรุณาเข้าใจให้ถูกต้องด้วยค่ะ ผู้หญิงก็เป็นผู้หญิงวันยังค่ำ สัญชาติญาณของผู้หญิงต้องการการปกป้องคุ้มครองจากผู้ที่เข้มแข็งกว่า เว้นไว้แต่ว่า ผู้ที่เข้มแข็งนั้นจะบกพร่องอย่างร้ายแรง"
 วิกันดาโต้กลับแล้วเดินจากไป อนิรุทธิ์สะเทือนใจอย่างยิ่ง
 วิ กันดาเข้ามาในห้องเธอสูดลมหายใจเหมือนจะโล่งไปหมด แล้วคำพูดของอนิรุทธิ์ก็ดังเข้ามา "ผมเพิ่งรู้ว่า ผู้ชายมีเมียเก่งเกินไปมันไม่ดีอย่างนี้เอง เพราะเมียจะจัดการทุกสิ่งทุกอย่างได้โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งสามี" วิกันดานิ่งอึ้งหวนคิดถึงภาพเก่าๆ และคำพูดของอนิรุทธิ์ที่เคยบอกกับเธอว่า
 "ผมไม่มีวันเบื่อคุณได้เลย ถึงแม้เวลาจะผ่านไป ความรักจะเยือกเย็นลง แต่วิทั้งเก่งทั้งฉลาด คุณทำให้ผมภาคภูมิใจตลอดมาและตลอดไปว่าผมเลือกเมียไม่ผิด" วิกันยิ้มเยาะให้กับตัวเอง
 วิกันดาบอกกับฉวีเพ็ญและอนงค์นารถเรื่องที่เธอกับอนิรุทธิ์จะแยกกันอยู่ ฉวีเพ็ญเป็นห่วงวิกันดาจึงรีบถามย้ำว่า เสียใจหรือเปล่า
 "โล่งใจมากกว่าที่เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่งแทนที่จะปล่อยให้มันคาราคาซัง" วิกันดาตอบ
 อนงค์นารถซักต่อว่า อนิรุทธิ์จะย้ายไปเมื่อไหร่ และจะแค่แยกกันอยู่หรือว่าจะหย่าด้วย
 "เมื่อเช้าเขาขอเวลาอีก 2-3 วัน เพื่อหาที่อยู่ใหม่ และคงแยกกันอยู่ก่อน"
 "แสดงว่าอาจจะกลับมาอยู่กันใหม่ได้อีก" ฉวีเพ็ญยังหวัง
 " ไม่ใช่หรอกเพ็ญ แล้วคงไม่มีวันด้วย พอแยกกันอยู่นานๆ เข้า รุทธ์เขาอาจจะมีความสุขกับอิสรภาพจนเป็นฝ่ายมาขอเราหย่าเองก็ได้ จะได้สิ้นสุดกันเสียที" วิกันดาว่า
000000000000000
 อนิรุทธิ์นั่ง เล่นอยู่กับลูกๆ ในห้องรับแขก แต่เมื่อเห็นวิกันดากลับเข้ามา ก็เรียกให้เตื้องมาดูเด็กๆ แล้วรีบตามวิกันดาไปที่ห้อง อนิรุทธิ์บอกกับวิกันดาว่า
 "ผมจะไปอยู่คอนโดฯ สิทธิชัย เขาจะย้ายไปอยู่อเมริกา"
 "ค่ะ" วิกันดารับคำ อนิรุทธิ์รีบประชดว่า เธอคงดีใจมาก วิกันดาส่ายหน้าบอกว่า เฉยๆ
 "ผมคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะเคยชินกับการไม่มีคุณอยู่ด้วย" อนิรุทธิ์เศร้า
 " ไม่นานหรอกค่ะ ยิ่งไม่มีฉัน คุณก็จะเริ่มต้นกับคนอื่นได้จริงจัง แทนที่วันๆ จะพูดแต่ว่า ผมรักวิ บูชาวิเพียงเพื่อหลอกล่อให้ฉันงมงายไปชั่วครั้งชั่วคราว"
 "วิ ผมจริงใจกับวินะ"
 "ขอบคุณค่ะ แต่ฉันไม่เชื่อ เพราะไม่อยากให้ใครมาหัวเราะเยาะลับหลัง ไม่อยากให้ใครนินทาลับหลังว่าฉันโง่"
 "วิ เรื่องเจ้าชู้มันเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชายทุกคน"
 "ฉันไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับคุณหรอกค่ะ"
 วิกันดาปิดประตู อนิรุทธิ์ถอนใจเฮือก แล้วเดินเข้าห้องเพื่อเก็บข้าวของ
 เช้า วันใหม่อนิรุทธิ์ยกกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้อง แล้วมาบอกนุ่นกับโหน่งที่กำลังทานอาหารเช้าอยู่กับวิกันดาว่า มีเรื่องจะคุยด้วยเป็นความลับระหว่างสามคนพ่อลูก นุ่นกับโหน่งรีบลุกตามอนิรุทธิ์ไป แต่พอเห็นกระเป๋าเดินทางทั้งคู่ก็รีบถามว่า พ่อจะไปไหน จะไปญี่ปุ่นหรือ
 "เปล่าลูก แต่คุณพ่อต้องไปอยู่ที่อื่นสักพัก"
 "คุณพ่อต้องทะเลาะกับคุณแม่แน่ๆ เลย" นุ่นเดา
 "คุณพ่อไม่ได้ทะเลาะกับคุณแม่ แต่เรา 2 คนมีเหตุผลบางอย่าง"
 "โหน่งคิดถึงคุณพ่อ"โหน่งอ้อน
 " พ่อจะไปรับนุ่นกับโหน่งกลับจากโรงเรียนมาส่งที่บ้านทุกวัน ทีนี้ก็มาถึงความลับระหว่างเราแล้ว ลูกทั้งสอง คนต้องดูแลคุณแม่แทนคุณพ่อ ต้องดูแลให้ดีด้วย"
 อนิรุทธิ์ทำหน้าจริงจัง นุ่นกับโหน่งรีบรับปาก
 นวล เมื่อรู้ว่าอนิรุทธิ์จะไปยู่ที่อื่นก็รีบมาฟ้องวิกันดาเพราะคิดว่าอนิรุทธิ์ จะไปอยู่กับอรอินทร์ วิกันดาให้นวลตามอนิรุทธิ์ไปด้วย แต่นวลไม่ไปเธอร้องไห้คร่ำครวญจนวิกันดานึกเวทนาจึงปลอบว่า
 "เขาก็ไม่ใช่จะไปเลย ยังไงก็ต้องกลับมาเยี่ยมน้องโหน่งกับน้องนุ่น เธอต้องได้พบเขาบ่อยๆ อยู่แล้ว"
 วิ กันดาลุกเดินออกไปตามลูกๆ แต่พอเห็นอนิรุทธิ์กำลังร่ำลาลูกๆ อยู่เธอก็ชะงัก อนิรุทธิ์มองวิกันดาเอ่ยว่า เขาจะไปส่งลูกๆ เอง วิกันดารับคำแล้วเดินหนี อนิรุทธิ์มองตามนึกน้อยใจ
 หลังจากวิกันดาและ อนิรุทธิ์ออกไปจากบ้านไปแล้ว วรนารีก็พาอรอินทร์เข้ามาพร้อมกับสำรับกับข้าวเพราะหวังจะทำดีกับวิกันดา เพื่อให้อนิรุทธิ์เห็นใจ นวลเห็นอรอินทร์ก็แทบเต้น เธอออกมาตะโกนด่าอรอินทร์และท้าตบ เตื้อเข้ามาห้ามนวล แต่นวลก็ไม่หยุด เธอประกาศว่า เป็นเพราะอรอินทร์ทำให้วิกันดากับอนิรุทธิ์ต้องแยกทางกัน อรอินทร์ที่กำลังจะเข้ามาตบนวลถึงกับชะงัก ร้องถามว่า
 "เขาหย่ากันแล้วเรอะ"
 "เออ คุณผู้ชายขนข้าวขนของออกไปจากบ้านแล้ว"
 นวลตวาดอรอินทร์กระโดดตัวลอยด้วยความดีใจบอกกับนวลว่า
 "อีนวล ที่แกด่าวันนี้ ฉันยกโทษให้แกหมด ไปนา"
 อรอินทร์ลากวรนารีออกไป นวลรีบเดินไปดักพร้อมฉีดน้ำใส่อรอินทร์กับวรนารี สองสาวร้องลั่น เตื้องกับพารีบเข้ามาดึงนวลออกไป
 "โธ่เอ๊ย ฉันน่ะเนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้รองนั่ง กระดูกแขวนคอแท้ๆ เลย"
 วรนารี บ่นเมื่อเห็นสภาพตัวเอง แต่อรอินทร์ไม่ได้ฟังเพราะกำลังดีใจ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาตั้งใจจะโทรหาอนิรุทธิ์แต่ก็เปลี่ยน บอกว่าจะไปหาด้วยตัวเองดีกว่า แล้วสั่งให้วรนารีพาเธอกลับบ้านเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งหน้าทำผมให้สวยก่อน
 อรอินทร์สวมบทนางเอกที่แสนดีมาหาอนิรุทธิ์ที่ ห้องทำงาน เธอแสดงความเสียใจกับเรื่องวิกันดา อนิรุทธิ์แปลกใจถามอรอินทร์ว่า รู้ได้อย่างไร
 "อรซื้อของแวะเอาไปให้ที่บ้านพี่รุทธ์ อรผิดจริงๆ อย่างที่นวลเขาด่า อรฟังโดยไม่เถียงสักคำ"
 อรอินทร์บีบน้ำตา อนิรุทธิ์ซักว่านวลด่าอะไรอรอินทร์
 "ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ความที่อรนิ่ง นวลก็เลยยิ่งโกรธ ไปคว้าสายยางมาฉีดน้ำใส่อร"
 "นวลมันถือว่าวิให้ท้าย"
 " ถึงว่าซิคะ อรน่ะไม่ถือหรอกค่ะ เอ้อ พี่รุทธิ์พักที่ไหนคะ คืนนี้อรไปอยู่เป็นเพื่อนนะคะ อรไม่อยากให้พี่รุทธิ์อยู่คนเดียว โดยเฉพาะในเวลาอย่างนี้" อรอินทร์อ้อน อนิรุทธิ์ถอนใจยาว
 แวววรรณต้องลง มาจัดเตรียมเรื่องงานแต่งของนุดีที่กรุงเทพ เธอจึงขังนุดีไว้ในห้องมีคนคุมแน่นหนาเพราะกลัวนุดีจะหนี นุดีได้แต่ร้องไห้แล้วรำพึงถึงวิกันดา
 "คุณคะ คุณกำลังทำอะไรอยู่ จะทราบไหมว่า หนูทุกข์เหลือเกิน..."
 ฝ่ายวิกันดาก็กำลังทุกข์ไม่แพ้กัน เพราะนี้เป็นคืนแรกที่เธอกับอนิรุทธิ์แยกกันอยู่
 วิ กันดาเดินเข้ามาในห้องที่เคยเป็นห้องหอของเธอกับอนิรุทธิ์แล้วภาพวันแต่งงาน แสนสดชื่นเข้าผุดมาในห้วงความคิด ทำให้วิกันดาต้องน้ำตาริน
 อนิรุทธิ์ ยืนทอดสายตาอยู่ที่ระเบียงคอนโด เขาคิดถึงวิกันดาและลูกๆ จับใจ แต่แล้วความรู้สึกเหล่านั้นก็เลือนหายเมื่ออรอินทร์เดินเข้ามาพร้อมกระเป๋า เสื้อผ้าเล็กๆ อนิรุทธ์มองอย่างแปลกใจ อรอินทร์อ้างว่าเธอจะมาอยู่เป็นเพื่อนอนิรุทธิ์ อนิรุทธิ์ปฏิเสธไล่ให้อรอินทร์กลับไปดูแลนิ่มเพราะถาวรไปอเมริกากับสิทธิชัย อรอินทร์อ้างว่า เธอตามวรนารีมาอยู่เป็นเพื่อนิ่มกับบัวแล้ว
 "ยังไงก็ไม่ได้ พี่ไม่ยอมให้อรทิ้งลูกมาอยู่กับพี่แน่ ค้างแค่คืนนี้ได้คืนเดียวเท่านั้น" อนิรุทธิ์ยื่นเงื่อนไข
 "ก็ได้ค่ะ พี่รุทธิ์ทานอะไรแล้วหรือยัง อรแวะซื้อของโปรดพี่รุทธิ์มาฝาก"
 อรอินทร์ถือถุงอาหารเดินไปส่วนที่เป็นครัว อนิรุทธิ์ตามไปช่วย
 เค็น มาหาวิกันดาที่บ้านเพราะอยากรู้ข่าวนุดี แต่เมื่อเขารู้จากเด็กๆ ว่าอนิรุทธิ์แยกกันอยู่กับวิกันดาแล้วก็ช่วยปลอบใจวิกันดาและอ้างถึงเซียมซี ที่วิกันดาเสี่ยงได้จากญี่ปุ่น
 "เวลานี้คุณกำลังอยู่ในฤดูใบไม้ร่วง คุณจำต้องรอคอยฤดูใบไม้ผลิที่จะมาถึง" เค็นมั่นใจ
 "คงไม่มีฤดูใบไม้ผลิสำหรับฉันอีกแล้วค่ะ ไม่มีอีกแล้ว" วิกันดาน้ำตารื้น
 เค็นเอื้อมมือไปดึงทิชชูบนโต๊ะส่งให้วิกันดาเช็ดน้ำตาแล้วชวนออกไปคุยกันที่หน้าบ้านเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ
 วิ กันดาบอกกับเค็นว่า เธอจะไปหานุดีในวันเสาร์นี้ เค็นขอตามไปด้วย แต่วิกันดาไม่ยอม เพราะไม่อยากให้เรื่องบานปลาย เธอจึงจะไปกับอนงค์นารถเพียงสองคนเท่านั้น เค็นพยักหน้ายอมรับ
 "คุณชอบแกใช่ไหม" วิกันดาถามตรงๆ
 "ผมรักนุดี ถ้าคุณพบเขา กรุณาหาทางช่วยเขาด้วย" เค็นอ้อนวอน
 "ฉันจะพยายามจนสุดความสามารถ" วิกันดารับปาก
 เค็น ขอบคุณวิกันดาแล้วลากลับ วิกันดาเดินขึ้นห้องหยิบใบเซียมซีขึ้นมาดูอีกครั้งพร้อมกับนึกถึงภาพเก่า แล้วเธอก็ตัดใจขยำกระดาษแผ่นนั้นทิ้งขยะบอกกับตัวเองว่า
 "คงไม่มีฤดูใบไม้ผลิอีกแล้วค่ะ ไม่มีอีกแล้ว" วิกันดาปรับสีหน้าให้เข้มแข็งขึ้น
 " คุณพี่นี่ใจร้ายจัง พี่รุทธิ์ทั้งรักทั้งเทิดทูนขนาดนี้ยังใจร้ายไล่ออกจากบ้านได้ ขนาดอรที่พี่รุทธิ์รักไม่ได้ถึงครึ่งของคุณพี่ ยังทนไม่ได้ที่เห็นพี่รุทธิ์เศร้าขนาดนี้"
 อรอินทร์เข้ามากอดอ้อนอนิรุทธิ์ อนิรุทธิ์ปฏิเสธว่าเขาไม่ได้เศร้า
 " ดีแล้วละค่ะ ในเมื่อเขาไม่รักเรา เราจะไปเศร้าเสียใจคิดถึงเขาทำไม พี่รุทธิ์น่ะดีพร้อมทุกอย่าง เป็นชายในฝันของผู้หญิงทุกคน ขนาดอรที่ไม่เคยคิดจะรักใครอีกก็ยังต้องหลงรักพี่รุทธิ์"
 อรอินทร์ซบหน้าลงกับอกอนิรุทธิ์ อนิรุทธิ์ก้มมองอย่างพอใจและภาคภูมิใจในตัวเอง
 แวววรรณมาถึงกรุงเทพก็พบว่าเถกิงเดชพาอีหนูเข้ามาอยู่ในบ้านด้วย เธออาละวาดลั่น แล้วออกคำสั่งว่า
 "ถ้าคุณออกไปพ้นประตูนี่ก็ไม่ต้องเข้ามาเหยียบอีก"
 เถกิง เดชที่กำลังจะตามอีหนูไปถึงกับชะงัก แล้วทำหงุดหงิดพลุ่งพล่านเดินกลับเข้าห้องทันที แวววรรณหันหลังเดินออกไปอีกทางจุดหมายก็คือที่ทำงาของวิกันดา
000000000000000000
 นพ วรรณเห็นแวววรรณเดินเข้ามาก็รีบทักทายแล้วถามหานุดี แวววรรณตอบว่า นุดีกำลังจะแต่งงาน และชวนทุกคนไปร่วมงานด้วย นพวรรณกับพวกตาค้างไปตามๆ กัน แล้วแวววรรณก็เข้าไปพบวิกันดา เธอบอกเรื่องการแต่งงานของนุดีกับสุนทร แต่พอเห็นวิกันดานิ่งๆ ก็เปรยว่า
 "ท่าทางคุณไม่แปลกใจเลยนะคะ"
 "ที่ไม่แปลกใจก็เพราะคาดว่าจะเป็นอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ"
 "ที่ดิฉันลงมาเพื่อดูชุดแต่งงานให้เขา หลานแต่งงานทั้งทีก็ต้องเต็มที่หน่อย คุณเองก็คงจะสบายใจขึ้น"
 "สบายใจเรื่องอะไรค่ะ"
 " แหม คุณวิกันดาละก็ ทำเป็นไม่รู้เรื่องได้เนี้ยน เนียน เอาเป็นว่าละไว้ในฐานที่เข้าใจก็แล้วกัน ดิฉันจะไปพบท่านผู้หญิงละค่ะ จะเชิญท่านไปเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาวหน่อย"
 แวววรรณลุกขึ้น วิกันดารีบเปิดประตูให้
 นุ ดีแอบใช้โทรศัพท์เพื่อนโทรส่งข่าวกับยุทธการว่า เธอต้องแต่งงานกับสุนทร ยุทธการโวยวายจะขึ้นไปคุยเรื่องนี้กับแวววรรณ นุดีร้องห้าม 
 "อย่านะ ห้ามมาเด็ดขาด ยุทธ์ก็เป็นเสียอย่างนี้ นุดีถึงไม่อยากจะบอกอะไร แล้วนุดีจะโทร.มาใหม่"
 นุ ดีปิดเครื่อง ยุทธการพยามโทรหาแต่ติดต่อไม่ได้ เขาร้อนใจมาก จึงไปพบวิกันดา เพื่อขอให้เธอช่วยนุดีด้วย วิกันดาขอให้ยุทธการช่วยเขียนแผนที่ไปบ้านแววรรณที่เชียงใหม่ให้เพราะจะขึ้น ไปหานุดีในวันเสาร์นี้
 "ได้ครับ คุณกรุณาช่วยนุดีด้วยนะครับ"
 ยุทธการฝากความหวัง วิกันดารับปากว่าจะพยายามเท่าที่ทำได้
 อรอินทร์โทรมาเย้ยวิกันดาว่า อนิรุธิ์ชวนเธอไปอยู่ที่คอนโดด้วยตั้งแต่วันที่ออกจากบ้าน แต่เธอเป็นห่วงลูกเลยต้องไปๆ มาๆ
 "ขอแสดงความยินดีด้วย" วิกันดาว่า
 "ขอบคุณค่ะ คุณพี่ไม่ต้องเป็นห่วงกลัวว่าพี่รุทธ์จะเหงานะคะ"
 "อ๋อ ไม่ได้เป็นห่วงเลยค่ะ บอกแล้วไงค่ะว่ายกให้"
 วิกันดาปิดโทรศัพท์ อรอินทร์ยิ้มเยาะบอกกับตัวเองว่า
 "ทำมาเป็นพูดดี ถึงไม่ยกก็จะเอา มีอะไรไหม"
 บัวเห็นอรอินทร์เดินหน้าระรื่นเข้ามาในบ้านก็มองด้วยสายตาตำหนิ อรอินทร์ไม่พอใจรีบดักคอ
 " ทำไมคะพี่บัว โกรธแค้นอะไรอรนักหรือถึงได้ชอบทำตัวเป็นมารขัดขวางความสุขพี่บัวจะลงไปชัก ดิ้นชักงอตายหรือไงถ้าเห็นอรสมหวังในความรัก"
 "พี่บัวแกหวังดีนะอร" วรนารีเข้ามาปราม
 "คุณอรเธอมองไม่เห็นความหวังดีของทุกคนที่พยายามจะชี้ทางที่ถูกที่ควรให้หรอกค่ะ" บัวว่า
 "พี่รุทธิ์เขาหย่ากับเมียแล้ว เขามีอิสระที่จะคบกับอร"
 "แน่ใจหรือคะ คุณอรต้องสืบดูให้ดีนะคะว่า เขาหย่ากันจริงหรือเปล่า หรือว่าแยกกันอยู่เฉยๆ" บัวเตือน
 วรนารีเห็นด้วยกับบัวรีบเตือนอรอินทร์อีกคน แต่อรอินทร์ไม่สน เธอสวนทั้งคู่ว่า
 "ก็แล้วมันต่างกันตรงไหน"
 "ต่างกันตรงศักดิ์ศรีไงคะ พี่น่ะหวังดีกับคุณอร สงสารหนูนิ่ม" บัวถอนใจ
 "อรไม่ต้องการความหวังดีของใคร พี่บัวมีหน้าที่อะไรก็ทำไป อย่ามาสอดเรื่องของอร" อรอินทร์เดินหนี
 วรนารี ตามขึ้นมาคุยกับอรอินทร์ เพราอยากให้ฟังคำเตือนของบัวบ้าง เธอแนะนำให้อรอินทร์ลองถามอิรุทธิ์ดูอีกครั้งว่า หย่ากับวิกันดาหรือยัง
 " มันจะต่างกันตรงไหนในเมื่อ ฉันคบกับเขามาตั้งแต่เขายังอยู่กับคุณพี่ แกก็เห็นแล้วนี่ ว่าแค่ทะเบียนสมรสใบเดียว มันรั้งพี่รุทธิ์ไว้ไม่อยู่หรอก" อรอินทร์อ้าง
 "แกมันหาเหตุผลมั่วๆ มาสนับสนุนตัวเองอยู่เรื่อย"
 "ออกไปก่อนนา ฉันยังไม่อยากทะเลาะกับแก" อรอินทร์ไล่ วรนารีทำหน้าเซ็งๆ เดินออกไป
 แวว วรรณจำต้องพาเถกิงเดชมาเชียงใหม่ด้วยเพราะกลัวเขาจะพาอีหนูเข้าบ้านอีก แต่เมื่อเห็นสายตาที่เถกิงเดชมองนุดีก็นึกระแวงขึ้นมาอีกจึงต้องรีบไปปรามนุ ดี
 "ถ้าคิดจะอ้อนให้ลุงแกช่วยละก็ ขอบอกว่าไม่มีทาง อาทิตย์หน้าการ์ดแต่งงานเสร็จแล้ว คุณสุนทรเขากลับจากสิงค์โปร์พอดี จะได้พาแกไปแจกการ์ด ส่วนเสื้อผ้า ก็อาทิตย์หน้าเสร็จเหมือนกัน คุณสุนทรเขาจะได้พาไปลอง ระหว่างนี้ แกก็พยายามทำความคุ้นเคยกับเขาไว้"
 "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" นุดีก้มหน้าน้ำตาซึม
 "ไม่เป็นไรไม่ได้ คนจะแต่งงานอยู่กินกันก็ต้องทำตัวให้คุ้นเคย" แวววรรณตวาดแล้วเดินออกไป
 นุดีเดินไปที่เตียงแล้วเอนตัวลงนอนครุ่นคิด เห็นภาพอนิรุทธ์เข้ามาในห้วงความคิด เธอร้องไห้แล้วบอกกับตัวเองว่า
 " คุณขา หนูเลวจริงๆ เลวยิ่งกว่าคุณอรอินทร์หลายร้อยหลายพันเท่า คุณดีกับหนูมีพระคุณกับหนูมากมาย แต่หนูก็ยังแอบรักด็อกเตอร์อนิรุทธ์"
 นุ ดีสะอื้นออกมาอย่างสุดจะกลั้น โทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียงสั่น นุดีกดรับ ยุทธการบอกกับนุดีว่า วิกันดากับอนิรุทธิ์แยกกันอยู่แล้ว
 "ใครบอกยุทธ์" นุดีตกใจ
 "เขาลือกันทั้งบริษัท เรื่องอย่างนี้ไปเร็วยิ่งกว่าไฟไหม้อีก แถมยังมีพนักงานแอบเห็นคุณอรอินทร์ไปอยู่กับอาจารย์ด้วย"
 "แล้วคุณทำยังไง"
 "เท่าที่เห็นก็เฉยๆ เมื่อกี้ผมไปพบท่านมา ท่าทางก็เป็นปกติ คงจะทำใจได้นานแล้ว"
 "ยุทธ์ไปหาคุณเรื่องอะไร"
 " ไปขอให้ท่านช่วยนุดี ท่านบอกว่าวันเสาร์นี้ท่านจะไปเชียงใหม่ ผมเขียนแผนที่บ้านนุดีให้ท่านด้วย" ยุทธการตอบ นุดีน้ำตาซึมด้วยความตื้นตัน
00000000000000000
 วิ กันดาโทรชวนอนงค์นารถไปเชียงใหม่ด้วยกันและขออนุญาตสีหนาทให้ฉวีเพ็ญมาอยู่ เป็นเพื่อนเด็กๆ สักสองวัน จากนั้นก็เข้าไปเรียนท่านผู้หญิงเพื่อขอความช่วยเหลือ ท่านผู้หญิงสงสารนุดีจึงให้เลขาฯ พิมพ์จดหมายขอตัวนุดีกลับมาทำงานฝากวิกันดาไปให้แวววรรณเผื่อแวววรรณจะนึก เกรงใจบ้าง
 วิกันดากับอนงค์นารถมาที่บ้านของแววรรณตามแผนที่ที่ยุทธการ เขียนให้และพบเถกิงเดชนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่หน้าบ้าน เถกิงเดชจำวิกันดาได้จึงรีบเชิญเข้าบ้านแล้วไปตามแววรรณออกมาพบ
 แวววรรณ ว่าประชดเมื่อเห็นวิกันดาตามมาถึงนี้ แต่อนงค์นารถก็ช่วยแก้แทน วิกันดายื่นจดหมายของท่านผู้หญิงให้แวววรรณ แวววรรณรับมาเปิดอ่านครู่หนึ่ง แล้วเก็บใส่ซองตามเดิมบ่นว่า
 "ไม่เข้าใจว่า ทำไมจะต้องเจาะจงเอาเด็กคนนี้"
 "แกทำงานดีค่ะ ช่วยดิฉันได้มาก ดิฉันเสียดายที่จะต้องลาออก เอ้อ แกอยู่หรือเปล่าคะ ดิฉันขอพบแกหน่อย" วิกันดามองหา
 "อยู่ในห้อง เห็นบอกว่าไม่สบาย เดี๋ยวปวดหัว เดี๋ยวตัวร้อน น่าเบื่อ เวทนาอยู่นิดเดียวว่าไม่มีพ่อไม่มีแม่
 ว่าแต่คุณเถอะ ถ้าแม่นุดีกลับไปอยู่ด้วย ไม่กลัวมันไปยุ่งกับด็อกเตอร์อนิรุทธ์หรือคะ"
 แวววรรณถามตรงประเด็น วิกันดากับอนงค์นารถชะงัก แวววรรณรีบพูดต่อ
 "ดิฉันกลัวจะเสียชื่อเท่านั้นแหละ ดีไม่ดี ใครๆ จะคิดว่า ดิฉันสนับสนุนหลานให้ไปแย่งสามีคนอื่น"
 "คุณหญิงคิดมากไปหรือเปล่าคะ" อนงค์นารถออกรับแทน
 "คุณวิกันดาน่าจะรู้ดีที่สุดค่ะ ดิฉันจะขึ้นไปตามนุดีมาให้"
 แวววรรณเดินออกไป อนงค์นารถหันมาบอกนุดีว่า แวววรรณคงไปบังคับให้นุดีปฏิเสธแน่
 นุดีดีใจมากที่วิกันดามา แต่ก็ต้องหน้าสลดเมื่อได้ยินประกาศิตจากแวววรรณว่า
 " เขาคงจะมารับแกกลับไปด้วย แต่แกต้องปฏิเสธ เข้าใจไหม เพราะฉันเป็นป้าแก เป็นคนที่หวังดีกับแกมากที่สุด แกจะต้องเชื่อฟังฉันทุกอย่างเข้าใจไหม ตอบปฏิเสธพวกนั้นไป"
 "ค่ะ" นุดีรับคำเศร้าๆ แล้วออกไปพบวิกันดา
 วิ กันดายิ้มอย่างยินดีเมื่อได้พบนุดีและหลังจากทักทายกันแล้ววิกันดาก็ถาม เรื่องงาน เพราะอยากให้นุดีกลับไปด้วยกัน นุดีอึกอักหันไปทางแวววรรณ ก็เห็นเธอส่ายหน้า ตาจ้องเขม็ง
 "อยากไปก็ไปเลยนุดี ไม่ต้องเกรงใจใคร เราเป็นประเทศประชาธิปไตย อายุรึก็บรรลุนิติภาวะแล้ว อะไรที่ทำแล้วมีความสุขก็ทำไป ดูอย่างลุงซิ"
 เถกิงเดชเดินออกมา แวววรรณหันไปตวาดใส่ วิกันดากับอนงค์นารถมองเถกิงเดชอย่างขอบคุณ แล้ววิกันดาก็ถามนุดีอีกครั้ง
 "นุดี อยากกลับไปกับพี่ไหม"
 "นุดี แกเป็นหลานฉัน แกต้องเชื่อฟังฉัน" แวววรรณบังคับ
 เถกิง เดชรีบขัด "คุณ ไปบังคับให้เขาแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก ดีไม่ดี เดี๋ยวเกิดมาผูกคอตายในบ้านเรา ผีหลอกหัวโกร๋น ผมไม่รู้ด้วยนะ นุดีตอบไปเลย"
 "หนูอยากไปกับคุณค่ะ คุณป้าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ หนูรับรองว่าจะไม่ทำอะไรให้คุณป้าต้องเดือดร้อนอย่างแน่นอนค่ะ"
 นุ ดีบอกกับแวววรรณ แวววรรณลุกขึ้นสะบัดหน้าเดินปังๆ ออกไป นุดียกมือไหว้ขอบคุณเถกิงเดช เถกิงเดชบอกว่าเรื่องเล็ก แล้วถามวิกันดากับอนงค์นารถว่าพักที่ไหน เพราะอยากให้มาพักด้วยกันที่นี้เพื่อที่นุดีจะได้ไม่ถูกแวววรรณเล่นงานอีก อนงค์นารถเห็นด้วยกับเถกิงเดชจึงชวนวิกันดามาพักกับนุดี วิกันดาไหว้ขอบคุณเถกิงเดช
 "เฮ้ย อย่ามาทำซาบซึ้ง ผมยิ่งเป็นคนซึ้งง่ายอยู่ โดยเฉพาะคนสวยๆ อย่างคุณ" เถกิงเดชหัวเราะ
 เจน จบรู้จากเค็นว่าวิกันดาไปเชียงใหม่ก็โทรหาและต่อว่าที่เธอไม่ยอมบอกเขา พร้อมกับแสดงความเสียใจเรื่องอนิรุทธิ์ วิกันดาเอ่ยแค่คำขอบคุณแล้วฝากเจนจบบอกเค็นว่า มีเซอร์ไพรส์ไปฝากก่อนวางสาย อนงค์นารถรู้ว่าวิกันดาคุยโทรศัพท์กับเจนจบ ก็รีบเชียร์ให้หย่ากับอนิรุทธิ์เพื่อจะได้เริ่มต้นใหม่ วิกันดาดุอนงค์นารถ อนงค์นารถขอโทษเสียงอ่อย นุดีที่รับฟังมาตลอดมีสีหน้าครุ่นคิด
 เค็นปลอบใจเจนบเรื่องวิกันดาเพราะคงต้องรอให้เธอหย่ากับนิรุทธิ์ก่อน เจนจบพยักหน้าเข้าใจแล้วบ่นว่า
 "คุณวิเพียบพร้อมขนาดนี้ ทำไมเขาถึงได้ไม่เห็นคุณค่าของเธอ ถ้าเป็นผม ผมจะไม่มีวันทำให้เธอช้ำใจเลย"
 "ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์อาจจะคิดเหมือนกันว่า ถ้าเขาเป็นคุณ เขาจะไม่ทำให้อรอินทร์ช้ำใจเลยเหมือนกัน"
 "ชีวิตคู่เป็นเรื่องซับซ้อน และแต่ละคู่ก็ไม่เหมือนกันจะเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้หรอก"
 "ไม่ว่าจะยังไง คุณอรอินทร์ก็สมหวังแล้ว"
 " ผมไม่แน่ใจ ผู้หญิงอย่างอรอินทร์เหมือนไฟ วูบวาบ เร่าร้อน ทำให้ชีวิตตื่นเต้นตลอดเวลา แต่เมื่อเข้าใกล้จริงๆ มันจะเผาไหม้จนคุณทนไม่ไหว และถ้าอรอินทร์เป็นไฟ คุณวิก็เหมือนสายน้ำ อาจจะไม่วูบวาบน่าตื่นตาตื่นใจเท่า แต่คนที่อยู่ใกล้จะสบายใจ ชุ่มชื่นใจตลอดเวลา ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์จะรู้ซึ้งก็ตอนนี้แหละ"
 วิกันดากับอนงค์นารถพานุดีมาลาเถกิงเดชกับแวววรรณ เพราะจะเดินทางกลับกรุงเทพฯแล้ว เถกิงเดชบอกนุดีว่า
 "ลุงก็ไม่มีคำอวยพรอะไรนอกจากขอให้โชคดี ชีวิตเป็นของเราแล้ว จงใช้อย่างคุ้มค่า"
 "ขอบพระคุณมากค่ะ" นุดีน้ำตารื้นขึ้นมา
 "คุณ หลานมาลาแน่ะ" เถกิงเดชสะกิดแวววรรณ
 แวววรรณลุกเดินเฉียดนุดีออกไป นุดีมองตามน้ำตาหยด
 " อย่าไปถือสาป้าเขาเลย เขาหวังดีแต่ก็ออกจะเกินไปสักนิด อะไรที่มันเกินไป หรือน้อยเกินไปก็ไม่ดีทั้งนั้นแหละ พระพุทธเจ้าท่านให้เดินทางสายกลาง" เถกิงเดชว่า
 "คุณลุงเข้าวัดด้วยหรือคะ" อนงค์นารถแปลกใจ
 "ไม่ต้องเข้าก็รู้ รู้แต่ไม่ได้ปฏิบัติตาม ก็แค่นี้เอง"
 เถกิงเดชหัวเราะร่วน วิกันดา อนงค์นารถและนุดีอมยิ้ม
 นวล เดินเซ็งเข้ามาบ่นกับเตื้องในครัวเรื่องอนิรุทธิ์ที่ไม่ยอมแวะมาบ้านบ้างเลย เตื้องเตือนให้นวลรู้จักฐานะตัวเองบ้าง แต่นวลไม่ฟัง เธอนึกขึ้นได้จึงโทรหาอนิรุทธิ์ แต่อรอินทร์รับสายแทนเพราะอนิรุทธิ์อาบน้ำอยู่ทั้งคู่ปะทะคารมกัน แต่เมื่ออนิรุทธิ์เดินออกมาจากห้องน้ำ อรอินทร์ก็แสร้งบีบน้ำตาฟ้องว่า นวลโทรมาต่อว่าเธอแล้วส่งมือถือให้อนิรุทธิ์
 "แกน่ะเรอะไม่เคยทำอะไรให้ฉัน แกแย่งผัวชาวบ้านหน้าด้านๆ" นวลด่า
 "นวล" อนิรุทธิ์เสียงเข้ม นวลสะดุ้งรู้ตัวว่า ทำพลาด อนิรุทธิ์สั่งห้ามนวลโทรหาเขาอีกแล้วปิดโทรศัพท์
 อรอินทร์ฟูมฟายบอกว่า เธอไม่ไหวแล้ว
 "อรก็ไม่ควรต่อความยาวสาวความยืดกับมัน" อนิรุทธิ์ว่า
 "อรไม่ทราบจริงๆ ค่ะว่าเป็นนวล นึกว่าเป็นเพื่อนหรือลูกค้าของพี่รุทธิ์ พี่รุทธิ์ลองทานข้าวต้มปลากระพงฝีมืออรก่อนนะคะ"
 อรอินทร์รีบเอาใจ เลื่อนชาม และเครื่องปรุงให้อนิรุทธิ์
 นวล เดินกระฟัดกระเฟียดกลับเข้ามาหาเตื้อง เตื้องไม่อยากร้อนหูจึงไล่ให้นวลออกไปดูแลเด็กๆ ที่ช่วยฉวีเพ็ญทำงานบ้านอยู่ และเมื่อนวลเดินออกไปถึงฉวีเพ็ญพาเด็กๆ ออกไปรับวิกันดาที่กลับมาถึงพอดี
 นวลเดินตามออกไป และทำหน้าไม่พอใจเมื่อเห็นนุดีกลับมากับวิกันดาด้วย ฉวีเพ็ญเองก็ถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินวิกันดาบอกกับลูกๆ ว่านุดีจะมาอยู่ที่บ้านด้วย เธอรีบเข้าไปลากวิกันดาขึ้นห้องแล้วยิงคำถาม
 "ตัวเองคิดยังไงถึงได้พานุดีมาอยู่ที่นี่ แม่นักสังคมสังเคราะห์ นี่เธอไม่ได้กลัวคุณรุทธิ์หรือ"
 "ก็ นุดีไม่มีใครแล้วรุทธิ์ก็แยกไปอยู่ที่อื่นแล้ว" วิกันดาตอบ
 "แล้วแน่ใจได้ยังไงว่า เขาจะไม่กลับมาอีก"
 " ไม่หรอก รุทธิ์เขามีศักดิ์ศรี ยิ่งตอนนี้เขามีอิสระที่จะใช้ชีวิตอย่างเต็มที่โดยไม่ต้องเกรงใจใคร ส่วนเราในเมื่อเดินหน้าแล้ว จะไม่มีวันถอยหลังกลับเด็ดขาด มีแต่จะไกลกันมากขึ้น"
 วิกันดาว่าแล้วดึงฉวีเพ็ญเข้ามากอด "ขอบใจมากนะเพ็ญ ถ้าไม่มีนารถกับเพ็ญ เราคงแย่กว่านี้ คงคิดถึงคุณสีหนาทแล้วล่ะซิ ไป เราจะพาไปส่งคืน"
วิกันดาเปลี่ยนเรื่อง ฉวีเพ็ญหัวเราะ
 วิ กันดาพาฉวีเพ็ญลงมาข้างล่าง ฉวีเพ็ญเห็นนวลยืนลับๆ ล่อๆ เหมือนมีอะไรจะบอกกับกับวิกันดาก็สะกิดให้วิกันดาดู วิกันดาหันไปถามนวลว่ามีอะไรหรือเปล่า นวลรีบปฏิเสธแล้วเดินเลี่ยงออกไป
 "วิ คุณรุทธิ์เขาไม่มีโผล่มาเยี่ยมลูกบ้างเลยนะ นี่ขนาดเป็นวันหยุดโทรศัพท์ก็ไม่โทร" ฉวีเพ็ญฟ้อง
 " ดีแล้วล่ะ ฉันก็ภาวนาขออย่าให้เราต้องพบเห็นหน้ากันอีกตลอดชาติเลย ฉันเป็นคนขอให้เขาแยกไป เขาก็คงอยากจะแก้เผ็ดฉันบ้าง มันไม่มีความรัก ไม่มีเยื่อใยระหว่างกันอีกต่อไปแล้ว" วิกันดาว่า
 อรอินทร์กลับมาดูแลลูกที่บ้านตามคำแนะนำของวรนารี แต่เธอก็บ่นคิดถึงอนิรุทธิ์ไม่หยุด วรนารีจึงต้องปราม
 " ดีแล้วละ ที่แกปล่อยให้มีระยะห่างบ้าง พี่รุทธิ์เป็นคนขี้บ่น ดูแต่เมียเขาซิ ขนาดบอกว่ารักสุดลิ่มทิ่มประตูบูชาสารพัด ยังต้องแยกกันอยู่เลย"
 "แกว่าเขาจะคิดถึงฉันไหม" อรอินทร์ถอนใจ
 วรนารี นิ่งคิดหาคำตอบไม่ได้ ส่วนทางอนิรุทธิ์คนที่อรอินทร์กำลังบ่นหา ก็กำลังโทรไปขอความช่วยเหลือจากยุทธการให้ไปหาวิกันดาและโกหกว่าเขาไม่สบาย มากนอนซมอยู่ที่คอนโดเพราะอยากรู้ว่าวิกันดายังห่วงใยเขาอยู่บ้างไหม
 วิ กันดาไม่แสดงท่าที่ใดๆ เมื่อรู้จากยุทธการว่า อนิรุทธิ์ป่วย เธอขอบคุณที่ยุทธการมาบอก ยุทธการจึงถามเสียงเองว่า วิกันดาจะไปเยี่ยมอนิรุทธิ์ไหม วิกันดาตอบนิ่งๆ ว่า
 "ยังไม่รู้เลย" ยุทธการไม่รู้จะคุยอะไรต่อจึงลากลับ แล้วเดินออกมาคุยกับนุดี นุดีนึกระแวงกลัวอรอินทร์จะอยู่กับอนิรุธิ์ที่คอนโดด้วยจึงรีบถามยุทธการ ยุทธการส่ายหน้าตอบว่า
 "ก็ถ้าอยู่ท่านจะให้ผมมาบอกด็อกเตอร์วิกันดาทำไม" นุดีพยักหน้าช้าๆ
 ที่คอนโด อนิรุทธิ์โทรบอกอรอินทร์ว่า วันนี้ไม่ต้องมาหาเขา อรอินทร์ได้ฟังก็โกรธรีบตวาดใส่
 "ทำไมคะ มีใครไปอยู่แทนอร"
จบตอน  14

โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ และก็ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่านค่ะ

เครดิต : www.oknation.net/blog/lakorn

Readlakorn เว็บเรื่องย่อละครรายตอนตามบทโทรทัศน์ช่อง3,5,7,นิยาย ไทยรัฐ, ละครเกาหลี,ละครไต้หวัน (Series), ลิ้งค์(Links) ดูละคร Youtube
เรื่องย่อละคร ลีซานจอมบัลลังก์พลิกแผ่นดิน สุสานภูเตศวร สาปภูษา มนต์รักข้าวต้มมัด เมียหลวง เพลงรักข้ามภพ สายสืบดิลิเวอรี่ เทพบุตรนักบาส ปอบผีฟ้า ตะวันชิงดวง

Readlakorn
 

เมียหลวง 11  

อรอินทร์เดินนวยนาดเข้ามาหาบัวในครัว สั่งให้ทำอะไรให้ทานหน่อยเพราะหิวมาก บัวหันมาถามว่า หายแล้วหรือ อรอินทร์หัวเราะร่วน
 "ค่ะ หายเหมือนไม่เคยได้เจ็บไข้ได้ป่วยมาก่อน"
 "คงได้ยาดีล่ะซีค่ะ" บัวรู้ทัน
 " พี่บัวนี่น่าจะไปอยู่กับคุณพี่วิกันดานะคะ ช่างกระทบกระแทกแดกดันเหมือนๆ กัน แต่ถ้าพี่บัวขี้เกียจ แค่ทอดไข่เจียวก็ได้ค่ะ อุตส่าห์อดข้าวให้หน้าซีดสมกับเป็นคนเจ็บคนป่วยตั้งสองมื้อ"
 อรอินทร์เดินกรีดกรายออกไป บัวถอนใจพึมพำว่า "เวรกรรม!"
 อร อินทร์กลับเข้ามาห้องอนิรุทธิ์ก็ตื่นพอดี เธอรีบเข้ามาอ้อนขอให้อนิรุทธิ์ไปรับหนูนิ่มที่โรงเรียนกับเธอ อนิรุทธิ์ตกลงและจะพาสองแม่ลูกไปทานของว่างด้วย อรอินทร์เล่นบทนางเอกเข้ามากราบที่อกนิรุทธิ์
 "ขอบคุณค่ะพี่รุทธิ์ ขอบคุณมาก อรจะเป็นคนดีของพี่รุทธิ์ตลอดไป จะเจียมเนื้อเจียมตัวโดยเฉพาะกับคุณพี่วิกันดา" อนิรุทธิ์ก้มลงจูบผมอรอย่างเอ็นดู
 หลังจากอนิรุทธิ์กลับไปทำงานแล้ว อรอินทร์โทรมาเย้ยวิกันดา
 " พี่รุทธิ์เพิ่งออกไปทำงานเมื่อกี้นี้เองค่ะ.คุณพี่ขา ทีแรกทำท่าจะไม่ยอมไป อยากจะนอนกับอรต่อ ว้าย! เปิดเผยเกินไปหรือเปล่าคะเนี่ย อรต้องพยายามพูดหว่านล้อมถึงได้ยอมแต่เรายังมีนัดกันตอนเย็นอีกนะคะ เขาชวนอรไปรับหนูนิ่มที่โรงเรียน แล้วเลยไปทานข้าวกันตามประสาครอบครัวอบอุ่น" วิกันดาขยับจะวางโทรศัพท์ อรอินทร์ร้องห้าม
 "อ๊ะ อ๊า อย่าเพิ่งปิดโทรศัพท์ค่ะ อรรู้นะว่าถึงมันจะบาดใจคุณพี่ขนาดไหน คุณพี่ก็ยังอยากจะฟังคนเราเป็นโรคจิตทุกคนนั่นแหละค่ะ มากบ้างน้อยบ้าง"
 "ฉันไม่ได้เป็นโรคจิตเหมือนคุณ"
 " คุณพี่ไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร เหมือนกับที่คุณพี่ไม่ยอมร่วมมือกับอรกำจัดเด็กนั่นไปให้พ้นทาง อรก็มีวิธีของอรเอง" อรอินทร์ยิ้มมั่นใจ วิกันดาปิดโทรศัพท์ทันที
 วิกัน ดาชวนอนงค์นารถมาหาฉวีเพ็ญที่บ้านในตอนเย็น เพราะกลุ้มใจเรื่องที่อรอินทร์โทรมากวนประสาทไม่เลิก อนงค์นารถแนะนำให้วิกันดาเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์กับฉวีเพ็ญ เพื่อให้ฉวีเพ็ญรับมือกับอรอินทร์แทน เพราะฉวีเพ็ญอยู่บ้านสามารถด่าทุกอย่างได้อย่างใจหมาย ไม่มีใครได้ยิน
 "ดีเลย! อยู่บ้านทำแต่งาน ใช้แต่มือแต่เท้า ได้ใช้ปากบ้างจะได้ไม่เหงา" ฉวีเพ็ญเห็นดีด้วย
 วิกันดาลังเลเพราะเกรงใจ แต่ฉวีเพ็ญยืนยันหนักแน่นว่าเธอเต็มใจ วิกันดาจึงส่งโทรศัพท์ให้ฉวีเพ็ญ
 "ให้ทั้งโทรศัพท์เลย เพราะต้องใช้ทั้งโทรศัพท์ด้วย" วิกันดาว่า ฉวีเพ็ญยิ้มรับ อนงค์นารถชวนทุกคนฉลอง
 อนิรุทธิ์ พาอรอินทร์ไปรับหนูนิ่มที่โรงเรียนและพาไปทานไอศกรีมต่อ หนูนิ่มเห็นอนิรุทธ์ก็นึกถึงเจนจบขึ้นมาจึงบ่นหา อรอินทร์ทำหน้าเซ็งดุลูกว่าอย่าทำให้เสียบรรยากาศ อนิรุทธิ์รีบปราม
 " ไม่เป็นไรหลอกอร" อรอินทร์ยิ้มประจบแล้วอ้อนให้อนิรุทธิ์ไปดูเธอเดินแบบในวันเสาร์นี้ เพราะอยากได้กำลังใจ อนิรุทธิ์ลังเล อรอินทร์รีบอ้อนต่อ "นะค่ะ แล้วจากวันนี้ไปจนถึงวันศุกร์ อรจะไม่รบกวนพี่รุทธิ์เลย ให้พี่รุทธิ์อยู่กับคุณพี่ตามสบาย เห็นไหมคะเดี๋ยวนี้อรรู้จักแบ่งปัน รู้จักอะไรควรไม่ควร คุณพี่วิกันดา เธอเป็นของสูงสำหรับอรเป็นไอดอล อรจะไม่แตะต้องเธอเด็ดขาด"
 "ดีแล้ว ทุกคนจะได้อยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข" อนิรุทธิ์หลงกล
 อรอินทร์เอียงแก้มแนบแขนรุทธิ์ประจบประแจง นิ่มมองแม่แปลกๆ อนิรุทธิ์รีบขยับตัวแล้วพยักหน้าให้อรอินทร์ระวังนิ่ม
 อร อินทร์เดินจูงนิ่มเข้ามาในบ้านแล้วร้องเรียกให้บัวมารับนิ่มพร้อมคุยอวด เรื่องที่พานิ่มไปเที่ยวกับอนิรุทธิ์มา บัวถามนิ่มว่าไปเที่ยวสนุกไหม
 นิ่มตอบซื่อๆ "คุณแม่กับคุณลุงสนุกค่ะ แต่นิ่มไม่สนุก"
 ถาวรที่นั่งอ่านหนังสืออยู่แถวนั้นได้ยิน ก็รีบไล่บัวให้พานิ่มไปอาบน้ำ เพราะกลัวนิ่มจะโดนอรอินทร์ดุ
 อร อินทร์เดินเข้าห้องแล้วโทรหาวิกันดาเพราะหวังจะยั่ว แต่กลับโดนฉวีเพ็ญด่าใส่เป็นชุด อรอินทร์สวนกลับว่า อีบ้า แล้วปิดโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด
 อนิรุทธิ์ไปดูอรอินทร์เดินแบบตามที่ รับปากไว้ และได้พบกับเจนจบที่มาเป็นเพื่อนเค็น เพราะวรนารีโทรไปตื้อให้เค็นมาดูเธอเดินแบบด้วย และหลังจากเดินแบบเสร็จ อนิรุทธิ์ก็เดินมาหาอรอินทร์ เจนจบเห็นเข้าก็รีบชวนเค็นมาหาวรนารีหวังจะแกล้งอรอินทร์
 "เฮ้ย แย่แล้วอร สามีเก่ากับกิ๊กใหม่มาปะกันพอดี" วรนารีกระซิบบอก อรอินทร์นิ่วหน้าไปพอใจ
 "สวัสดีครับด็อกเตอร์อนิรุทธิ์ คุณวิกับเด็กๆ ไม่ได้มาด้วยหรือครับ" เจนจบทัก
 "ครับ" อนิรุทธิ์ตอบ
 "งั้นดีเลย ผมจะได้ไปหาเธอ เค็นผมขอตัวนะ"  เจนจบขยับจะเดินออกไป อนิรุทธิ์เรียกชื่อ เจนจบ
 เจนจบหันมาหน้ายิ้มยวนกวนประสาทถามว่า "จะให้ฝากอะไรไปบอกคุณวิหรือครับ" อนิรุทธิ์กำมือแน่น
 "พี่รุทธิ์ อย่าไปสนใจมันเลยค่ะ ใครๆ ก็รู้ว่ามันบ้า" อรอินทร์ดึงอนิรุทธิ์ไว้
 "งั้นไอ้คนที่แต่งงานกับคนบ้ามันก็โง่มากเลยน่ะซิ" เจนจบสวน
 อรอินทร์กำมือแน่นทำท่าเหมือนจะร้องกรี๊ด แต่นารีบจับข้อมือไว้เป็นเชิงเตือนสติ
 " คุณก็เหมือนกัน คุณอนิรุทธิ์ มีตาแต่หามีแววไม่ มีเพชรน้ำหนึ่งอยู่ในมือแท้ๆ กลับขว้างทิ้ง แล้วดันไปเก็บก้อนกรวดมาแทนเพียงเพราะมันมีสีสดสะดุดตาเท่านั้น ผมละเสียดายปริญญาเอกของคุณจริงๆ ให้ตายเถอะ" เจนจบเดินออกไป ท่ามกลางอารมณ์ที่แตกต่าง ของทั้งสี่คน
 อรอินทร์ชวนอนิรุทธิ์ไปทานอาหาร ด้วยกัน ส่วนวรนารีก็ชวนเค็นไปดูหนัง และในระหว่างที่นั่งทานอาหารอยู่ด้วยกัน อรอินทร์ก็พยายามพูดใส่ไฟเรื่องเจนจบกับวิกันดา อนิรุทธิ์ทนฟังไม่ได้จึงขอให้อรอินทร์เปลี่ยนเรื่องคุย
 ส่วนทางด้าน วรนารีก็กำลังอธิบายให้เค็นฟังว่า เจนจบ อรอินทร์ อนิรุทธิ์และวิกันดา เกี่ยวข้องกันอย่างไรพร้อมกับย้ำชัดว่า แฟนใหม่ของอรอินทร์ก็คือ อนิรุทธิ์และทั้งคู่ก็รักกันมาก
 "แต่คุณอนิรุทธิ์นี่เป็นสามีของด็อกเตอร์วิกันดาไม่ใช่หรือครับ แล้วด็อกเตอร์วิกันดาล่ะครับ เอาไปไว้ที่ไหน" เค็นงงหนัก
 "แหม! ก็คงเอาไว้ที่เดิมมั้งคะ อย่าไปพูดถึงคนอื่นๆ เลยค่ะ ไปดูหนังกันดีกว่า" วรนารีพาเค็นออกไป
000000000000000
 เจน จบมาหาวิกันดาที่บ้านพร้อมกับของฝากให้นุ่นกับโหน่ง แถมยังชวนเด็กลงเล่นน้ำในสระด้วยกัน วิกันดาเรียกให้นวลไปช่วยเด็กเปลี่ยนเสื้อผ้า และในระหว่างที่รอพวกเด็กๆ เจนจบพูดย้ำประโยคที่เขาบอกกับอนิรุทธิ์ว่า
 "น่าเสียดายที่เขามีตาแต่หามีแววไม่มีเพชรน้ำงามอยู่ในมือกลับขว้างทิ้ง แล้วไปหยิบก้อนกรวดอะไรมาก็ไม่รู้"
 "เขาอาจจะเห็นฉันเป็นก้อนกรวดก็ได้ค่ะ" วิกันดาลุกขึ้นเดินนำเจนจบไปที่สระน้ำ
 เจน จบพับขากางเกงลงเล่นน้ำกับนุ่นและโหน่ง วิกันดายืนมองลูกๆ ด้วยสีหน้าแจ่มใส นวลเห็นเข้าก็แอบไปบ่นกับเตื้องในครัวว่า สงสัยจะต้องบ้านแตกสาแหรกขาดแน่ๆ เพราะเธอมั่นใจว่า เจนจบกำลังทำคะแนนกับเด็กๆ อยู่
 อนิรุทธิ์พาอรอินทร์มาที่ลานจอดรถ อรอินทร์เห็นท่าทางกระวนกระวายของอนิรุทธิ์ก็จำใจเอ่ยปากให้เขากลับบ้านไป ก่อน ส่วนเธอจะกลับพร้อมวรนารีเพื่อเรียกคะแนนให้ตัวเอง
 "แล้วพี่จะโทร.หาน่ะ" อนิรุทธิ์ว่า อรอินทร์รับคำ เธอโบกมือให้อนิรุทธิ์แล้วเดินกลับไปหาวรนารี
 วรนารี เมื่อรู้ว่าอรอินทร์จะขอกลับด้วย ก็ทำหน้าจ๋อยๆ เพราะอยากอยู่กับเค็นตามลำพัง แต่เค็นกลับยินดีเขาชวนอรอินทร์ไปดูหนังด้วยกันอ้างว่า
 "ไปกันสามคนสนุกดี"
 "คุณเค็นไม่ว่าอะไรนะคะ" อรอินทร์หยอดเสน่ห์ วรนารีรีบกระทุ้งอรอินทร์เตือนว่า คนนี้ของเธอ
 "วิ! เราต้องพูดกัน" อนิรุทธิ์เดินหน้าบึ้งตึ้งเข้ามาหาวิกันดาที่กำลังส่งยิ้มให้เจนจบกับพวกเด็กๆ ในสระ
 "แล้วทุกวันนี้ เราไม่ได้พูดกันหรือคะ"วิกันดาหันมา
 "ไม่ต้องมายอกย้อน คุณทำอย่างนี้ทำไม" อนิรุทธิ์จ้องวิกันดา
 นุ่นกับโหน่งตะโกนเรียกอนิรุทธิ์ อนิรุทธิ์หันไปมองลูกก็เห็นเจนจบมองมาด้วยสีหน้าแววตาเหมือนท้าทาย อนิรุทธิ์ขบกรามแน่นฟ้องวิกันดา
 "ไอ้บ้านั่นมันท้าทายผม"
 "ฉันไม่เห็นเขาจะท้าทายอะไรเลย น่ารักดีออก" วิกันดามองไปเห็นเจนจบจับเด็กๆ ใส่ห่วงยางโยนลงน้ำ
 "น่ารัก ไอ้บ้านั่นน่ะเรอะน่ารัก" อนิรุทธิ์เดือด
 "เบาหน่อยค่ะ เขาเป็นเพื่อนของฉัน กรุณาอย่าเสียมารยาท"
 "ไป ออกไป" อนิรุทธิ์ตะโกนไล่ เจนจบหันมามอง แล้วโบกมือให้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มไม่รู้ไม่ชี้
 "คุณอนิรุทธิ์ กรุณาให้เกียรติฉันด้วย" วิกันดาโกรธ
 อนิรุทธิ์ขอให้วิกันดาเข้าไปคุยกับเขาในบ้านและขู่ว่าถ้าเธอไม่ยอมเขาจะอาละวาดยิ่งกว่านี้ วิกันดาจนใจจึงเดินเข้าไปในบ้าน
 อนิรุทธิ์ทนไม่ได้ที่เห็นวิกันดาแคร์เจนจบ จึงพาลหาเรื่อง เขาต่อว่า เธอว่าทำตัวไม่เหมาะสม
 "อ้อ แล้วคุณทำตัวเหมาะสมมากหรือค่ะ"
 " เมื่อไหร่คุณถึงจะเข้าใจสักทีนะว่า คุณเป็นผู้หญิง ผมเป็นผู้ชาย ถึงผมจะตะลอนไปร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ จะไปนอนกับผู้หญิงสักกี่คน แต่ผมก็กลับมาหาคุณ แต่คุณเป็นผู้หญิง คุณจะทำอย่างนั้นไม่ได้"
 "คุณดูถูกฉันนะรุทธิ์"
 "ผมขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณแรงขนาดนั้น ผมหมายความว่าผมเป็นผู้ชาย จะมีผู้หญิงสักกี่คนก็ไม่เสียหาย"
 " เห็นแก่ตัว ทีพวกคุณอยากเป็นผู้ชายคนเดียวของผู้หญิง แต่ขณะเดียวกันก็ไปมีผู้หญิงหลายๆ คน พอผู้หญิงจะมีแค่เพื่อนผู้ชายบ้าง คุณก็บอกว่าไม่สมควร แบบนี้ถ้าไม่เรียกว่าเห็นแก่ตัวแล้วจะให้เรียกว่าอะไร"
 "ผมยอมรับ แต่คุณก็ต้องยอมรับว่าผู้ชายกับผู้หญิงไม่เหมือนกัน"
 "อ้อ หรือคะ แค่นี้ใช่ไหมคะที่คุณจะพูดกับฉัน" วิกันดาขยับจะเดินออก
 อนิรุทธิ์ขยับปากจะพูดอีก แต่เจนพาเด็กๆ เดินเข้ามา โหน่งทำหน้าเบื่อหน่ายบ่นกับเจนจบว่า พ่อกับแม่ทะเลาะกันอีกแล้ว
 " คุณพ่อคุณแม่ไม่ได้ทะเลาะกันหรอกครับ น้องโหน่ง แต่บางครั้งคนเราก็มีความเห็นไม่ตรงกัน" เจนจบอธิบาย วิกันดาเรียกให้นวลมาพาเด็กไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และเมื่อนวลพาเด็กๆ ออกไปแล้ว เจนจบก็หันมายิ้มให้อนิรุทธิ์พร้อมถามหาอรอินทร์ อนิรุทธิ์จ้องเขม็งราวกับจะเผาขนเจนจบ แต่เจนจบตีหน้าตายบอกกับวิกันดาว่า
 "คุณอนิรุทธิ์เขาไปดูอรอินทร์กับเพื่อนเดินแฟชั่นครับ" อนิรุทธิ์เข้ามาจับคอเสื้อเจนจบจะต่อย
 "รุทธิ์" วิกันดาเสียงเฉียบขาด อนิรุทธิ์ปล่อยเจนจบกระแทกพื้นแล้วเดินบึ้งๆ ขึ้นข้างบน
 เจนจบรีบขอโทษวิกันดาที่สร้างปัญหาให้ วิกันดาออกตัวว่าเธอตากห่างที่ต้องขอโทษเจนจบ
 "ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์นี่หึงแรงเหมือนกันนะครับ" เจนจบว่า
 "เห็นแก่ตัวต่างหาก เหมือน ขอโทษนะคะ คำพังเพยที่ว่าหมาหวงก้างซึ่งแทนที่จะทำให้ฉันรู้สึกดี กลับทำให้แย่ลงไปอีก"
 " ใจเย็นๆ ครับ ผมเอาใจช่วยคุณ คงจะต้องขอตัวกลับเสียทีหลังจากช่วยบิลด์อารมณ์ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์แล้ว" เจนจบขยับตัว วิกันดาอดหัวเราะไม่ได้
 วรนารีกับอรอินทร์มาส่งเค็นที่ บ้านและในระหว่างที่เค็นไปเตรียมเครื่องดื่มมาต้อนรับสองสาว อรอินทร์ก็บอกกับวรนารีว่า "เดี๋ยวฉันจะคอยชงให้ แกรับดีๆ ก็แล้วกัน"
 "ชงดีๆ นะยะ" วรนารีว่า
 อร อินทร์รับคำแล้วเริ่มชงให้วรนารีตามแผน เมื่อเค็นเดินกลับมาพร้อมเครื่องดื่ม แต่ยังโปรโมทวรนารีได้ไม่ถึงไหน อรอินทร์ก็เกิดอารมณ์สะดุดเมื่อรู้ว่าบ้านเจนจบอยู่ใกล้บ้านเค็นและทั้งคู่ ก็เป็นหุ้นส่วนทำธุรกิจด้วยกัน อรอินทร์ชวนวรนารีกลับทันที วรนารีลอบถอนใจเซ็งเพื่อน
 ป้าจันแม่บ้านคู่บุญของพลเวทย์เห็นอนงค์นารถนั่งถอดไพ่อย่างเพลิดเพลินในห้องรับแขก ก็รีบเข้าไปรายงานพลเวทย์ในห้องพระ
 "คุณนารถเธอเล่นการพนันค่ะ ที่บ้านนี่แหละค่ะ ทำบ้านให้เป็นบ่อน เป็นแหล่งอบายมุข"
 พลเวทย์ได้ฟังก็ตกใจรีบกราบพระแล้วเดินลงมาดูอนงค์นารถ เขาเห็นเธอกำลังกวาดไพ่มาแล้วสับจึงเปรยว่า
 " การพนันเป็น 1 ในหกอบายมุข ซึ่งมีดังต่อไปนี้ 1.เป็นนักเลงหญิง 2.เป็นนักเลงสุรา 3.เป็นนักเลงการพนัน 4.การคบคนชั่วเป็นมิตร 5.การเที่ยวกลางคืนซึ่งคุณก็กระทำอยู่เนืองๆ 6.เกียจคร้านการงาน"
 อนงค์นารถชะงัก แล้วสั่งให้พลเวทย์กับป้าจันมานั่งตรงหน้าเธอแล้วถามกลับ
 "ฉันนั่งถอดไพ่คนเดียว ไม่ได้พนันกับใครแม้แต่ตัวเอง แล้วจะนับว่าเป็นอบายมุขได้ยังไง"
 "แรกๆ ก็ถอดไพ่คนเดียว แต่ต่อไป ก็จะเขยิบเป็นเล่นประสมสิบกับเพื่อนๆ ไม่กี่คนแล้วขยายเป็นบ่อนใหญ่โต"
 "โอ้โฮ คุณมีจิตนาการสูงมาก หรือพูดง่ายๆ ว่าเพ้อเจ้อ"
 "นารถ พูดจาให้ร้ายคนนั่นมันผิดศีล 5 เชียวนะ"
 " ช่างศีล 5 เถอะ แล้วฟังฉันให้ดี คนเรามีวิธีทำสมาธิไม่เหมือนกัน คุณอาจใช้วิธีนั่งหลับตาเข้าสมาธิ แต่ฉันใช้วิธีถอดไพ่ เวลาฉันนั่งถอดไพ่เงียบๆ อารมณ์จะสงบ เมื่ออารมณ์สงบ ก็จะเกิดความคิดดีๆ สร้างสรรค์งานดีๆ ออกมาเข้าใจหรือยังคะ" อนงค์นารถมองสามีเห็นเขาสบตากับป้าจันแล้วตอบว่า
 "เข้าใจ แต่ว่า"
 " เข้าใจย่อมไม่มีแต่ ถ้ายังมีแต่ก็แสดงว่าไม่เข้าใจ การที่คนอื่นเขาไม่คิดเหมือนคุณ หรือทำไม่เหมือนคุณก็ใช่ว่าจะเป็นคนเลวไปเสียหมด เพราะถ้าคิดอย่างนั้น คุณจะกลายเป็นพวกอัตตาสูง ซึ่งอาจจะไม่ถึงกับบาปแต่ก็ไม่ดี และคนที่มีอัตตาสูงนี่เอง จะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวในที่สุด" อนงค์นารถร่ายยาว
 "คุณผู้หญิงเธอก็เทศน์ดีเหมือนกันนะคะ" ป้าจันว่า
 "คุณเข้าใจหรือยังคะ คุณพลเวทย์" อนงค์นารถถามวสามี พลเวทย์ตอบรับเสียงอ่อย
 "ครับ" อนงค์นารถถอดไพ่ต่อ พลเวทย์มองเหมือนไม่รู้จะพูดอะไรดี
 ฉวี เพ็ญชักเหลืออดกับสีหนาทที่ทำเหมือนเธอเป็นนางทาสอยู่ในบ้าน จึงโทรมาปรึกษากับอนงค์นารถที่เพิ่งจะอบรมพลเวทย์จบไปหมาดๆ อนงค์นารถแกล้งล้อฉวีเพ็ญว่า บางทีสีหนาทอาจนึกอยากจะทำให้โรแมนติกจึงแกล้งใช้งานฉวีเพ็ญเพื่อจะได้ใกล้ ชิดกัน
 "หน้าอย่างนั้นน่ะเรอะ โรแมนติก ถามจริง นารถเคยเห็นหน้าคุณสีหนาทโรแมนติกตอนไหน เฮ้อ ไม่รู้ว่าตอนแรกหลงรักเข้าไปได้ยังไง" ฉวีเพ็ญถอนใจ
 "หรืออยากให้เขาเจ้าชู้แบบด็อกเตอร์อนิรุทธิ์"
 "ผู้ชายมันจะไม่มีแบบอื่นบ้างเรอะไง ฮึ นารถ"
 "มีมั้ง แต่เราไม่มีบุญได้เจอ" อนงค์นารถตอบ ฉวีเพ็ญถอนใจอีกเฮือกแล้ววางสาย
 เถกิง เดชมาเคาะประตูเรียกดนุดีถึงห้องพัก แต่นุดีไม่ยอมเปิดรับ เขาจึงดักรออยู่หน้าห้อง นุดีกลัวมากจึงโทรขอความช่วยเหลือจากวิกันดา วิกันดาชวนอนิรุทธิ์มาเป็นเพื่อนหานุดีที่คอนโดเพราะดึกมากแล้ว เถกิงเดชเห็นวิกันดามาก็จำต้องถอย วิกันดากับอนิรุทธิ์เข้าไปในห้องนุดี แล้ววิกันดาก็ชวนนุดีไปพักที่บ้านของเธอเพื่อความปลอดภัย อนิรุทธิ์ลอบมองนุดีแว่บหนึ่ง แล้วทำไม่รู้ไม่ชี้ตามเดิม
 "ไม่เป็นไรค่ะ หนูอยู่ได้ ห้องใกล้ๆ นี่เขาดีกับหนู ถ้ามีอะไรเรียกเขาได้ ความจริงหนูไม่ควรทำให้คุณไม่สบายใจเลย พอดีหนูตกใจน่ะค่ะ ที่อยู่ดีๆ คุณลุงก็มาเคาะประตูเรียก หนูทำอะไรไม่ถูกก็เลยโทร.หาคุณ"
 "วิเขาใจดี เห็นใครต่อใครก็สงสารเขาไปหมด เว้นอยู่คนเดียวคือผม"
 อนิรุทธิ์แทรกเข้ามาหวังคะแนนสงสาร แต่วิกันดาไม่สน เธอบอกนุดีว่า "พี่เป็นห่วงนุดี"
 " หนูจะพยายามระวังตัวค่ะ ตอนเช้าคุณเจนจบกับคุณเค็นก็กรุณาแวะมารับ พอตอนเย็นคุณก็อุตส่าห์มาส่ง หนูคิดว่า คงไม่มีอะไรหรอกค่ะ" นุดียืนกราน วิกันดาครุ่นคิด
 วิกันดานำเรื่องเถกิงเดชไปปรึกษาท่านผู้หญิงในเช้าวัน ต่อมา ท่านผู้หญิงตกใจมากและนึกสงสารนุดีจึงอาสาจะจัดการเรื่องนี้เอง แล้วท่านผู้หญิงก็โทรไปฟ้องแวววรรณ แวววรรณเล่นงานเถกิงเดชทันที แต่เถกิงเดชก็อ้างว่า แค่ลุงไปเยี่ยมหลาน จะอะไรกันหนักหนา
 "อ้อ ยอมรับแล้วละซีว่าไปหามัน โธ่เอ๊ยตาแก่ ไอ้เฒ่าหัวงู ฉันอุตส่าห์พามันไปอยู่ที่อื่นแล้ว ยังจะอุตส่าห์พยายามตามหามันจนพบ"
 " ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จย่อมอยู่ที่นั่น ผมขอคุณดีๆ คุณก็ไม่ให้ผมก็ต้องตามหาเองซิ อ้อ ขอเตือนก่อนว่า ต่อให้คุณพานุดีไปไว้ที่ไหน ผมก็จะตามหาให้พบจนได้"
 "ฉันก็จะขัดขวางจนถึงที่สุดเหมือนกัน" แวววรรณกับเถกิงเดชจ้องกันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
 แวว วรรณมาหาท่านผู้หญิงที่สำนักงานเพราะต้องการให้นุดีเปลี่ยนงานและย้ายที่ อยู่ใหม่ให้ไกลจากเถกิงเดช ท่านผู้หญิงจึงเรียกวิกันดาไปปรึกษา วิกันดารับปากแวววรรณว่า จะดูแลนุดีให้เอง
 "แน่ใจนะคะว่าหลานสาวดิฉันไม่หนีเสือปะจระเข้" แวววรรณยิ้ม
 วิกันดาอึ้ง ท่านผู้หญิงรีบเตือนแวววรรณแล้วแนะนำให้ถามความสมัครใจนุดีดูก่อน
 นุดีถูกเรียกตัวมาพบในห้องทำงานท่านผู้หญิง แวววรรณเห็นหน้านุดีก็ต่อว่า เพราะคิดว่านุดีบอกที่อยู่ใหม่ให้เถกิงเดชตามมา
 "หนูไม่ได้บอกจริงๆ ค่ะคุณป้า หนูไม่เคยแม้แต่จะคิดเนรคุณคุณป้านะคะ หนูสาบานได้" นุดียืนยัน
 "ฉันไม่เชื่อ" แวววรรณตวาด
 "คุณหญิงคะ ดิฉันรับปากว่าจะดูแลแกให้เองค่ะ" วิกันดารีบบอก
 "ลองดูไปสักหน่อยนะคะคุณแวว นุดีโตแล้ว แกตัดสินใจเองได้" ท่านผู้หญิงช่วยพูดอีกคน
 แวววรรณนิ่งแต่มองนุดีเหมือนจะให้มอดไหม้ไปกับตา
 นุ ดีตามวิกันดากลับมาที่ห้องทำงาน เธอยกมือไหว้ขอบคุณวิกันดาที่ช่วยเหลือ วิกันดาบอกว่าไม่เป็นไรแล้วถามถึงเรื่องเรียนภาษาญี่ปุ่นในตอนเย็น
 "ไป เรียนค่ะ คุณเค็นสอนดี หนูจะพยายามเรียนให้เก่งๆ บางทีอาจจะได้มีวาสนาไปญี่ปุ่น หนูอยากไปให้ไกลที่สุด ไปให้พ้นจากเรื่องพวกนี้" นุดีเศร้า
 "นุดี ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับใจ เราอาจจะหนีสิ่งอื่นๆ นั้นได้ แต่ไม่มีวันหนีใจเราพ้นหรอก" วิกันดาปลอบใจ
 "หนูจะจำไว้ค่ะ" นุดีรับคำแล้วเดินกลับไปทำงานต่อ วิกันดามองตามนึกเวทนา
 นพวรรณรีบโทรายงานอรอินทร์เรื่องนุดีเพื่อเอาหน้า อรอินทร์จึงหันมาเม้าท์กับวรนารี
 "สายฉันรายงานว่า ป้าของแม่นุดีมาประจานหลานสาวถึงที่ทำงาน เด็กคนนี้ประวัติมันร้ายนะแก แย่งกระทั่งผัวของป้า"
 "ฮ้า ผัวของป้าก็ลุงน่ะซิ เปรี้ยวนะยะนั่น แล้วงี้พี่รุทธิ์จะเหลือเรอะ แล้วเมียหลวงเขารู้ลึกรู้จริงยังงี้หรือเปล่า" วรนารีถามต่อ
 " ฉันว่ารู้ เขาถึงได้ดึงมันเข้ามาใกล้พี่รุทธิ์ไง แม่ด็อกเตอร์คนนี้ร้ายกว่าที่คาด มันยอมให้ผัวมีเมียน้อยที่เป็นใครก็ได้ยกเว้นฉัน มันรู้ว่าฉันเป็นคู่แข่งขันของมัน"
 "ของหวงของเขาก็อย่าไปเอาเลย ปวดหัวเปล่าๆ เสียสุขภาพจิตด้วย"
 วรนารีพูดเสียงอ่อยลงทุกที เมื่อสบนัยน์ตาเห็นแข็งกร้าวของอรอินทร์ที่มองมาแล้วตบท้ายว่า "หวังดีไง"
 "ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่า ฉันต้องการพี่รุทธิ์ อย่าให้ฉันพูดซ้ำซากอีก" อรอินทร์เสียงเข้ม วรนารีพยักหน้า
 แวววรรณต้องการตัดปัญหาเรื่องนุดีจึงบอกกับเถกิงเดชว่า เธอจะให้นุดีแต่งงานกับสุนทร
 "คุณจะบ้าหรือไง นุดีไม่ได้ชอบมันสักนิด" เถกิงเดชค้าน
 "อ้อ แล้วเขาชอบคุณงั้นซิ" แวววรรณย้อน
 "ผมก็ยังดีกว่าไอ้สุนทรละว้า"
 "พูดออกมาได้ ถามจริง ไม่อายปากหรือ นุดีมันเป็นหลานฉันนะ"
 "อ้าว!ไม่ดีหรืออย่างน้อยคุณก็คุมได้ แล้วผมก็จะได้ไม่ไปเที่ยวที่ไหน"
 "ไอ้ ไอ้ผู้ชายเห็นแก่ตัว มักมาก ทุเรศสิ้นดี" แวววรรณตัวสั่น
 " แล้วไอ้ครอบครัวที่คุณให้ดูแลนุดีล่ะ ดีนักหรือไง ผัวยัยด็อกเตอร์นั่นเอาแม้กระทั่งพี่เลี้ยงลูกอยากจะถามเหมือนกันว่าดีกว่า ผมตรงไหน" เถกิงเดชหัวเราะ
 "ดีตรงที่เขาไม่ได้เกี่ยวข้องเป็นลุงเขยของมันไง แต่ที่ดีที่สุดคือสุนทร" สีหน้าแวววรรณมาดมั่น
 แวว ววรรณมายืนรอรับนุดีในตอนเย็น นุดีใจคอไม่ดีหันมาขอร้องวิกันดา วิกันดาอ้างกับแวววรรณว่า นุดีมีเรียนภาษาญี่ปุ่น แต่แวววรรณไม่สน เธอยืนยันว่าจะพานุดีให้ได้
 "คุณป้าจะพาหนูไปไหนคะ" นุดีถาม
 "ฉัน ไม่พาแกไปหาผัวฉันหรอก ไปซิ" แวววรรณผลักหลังนุดีจนเซถลาไปข้างหน้า วิกันรีบคว้าตัวเอาไว้แล้วเอ่ยถาม "คุณหญิงเป็นป้าแท้ๆ ของนุดีหรือคะ"
 "ใช่ ถ้าฉันไม่ใช่ป้าแท้ๆ คงไม่ทำอย่างนี้หรอก ไป" แวววรรณสั่ง วิกันดาจับไหล่นุดีที่น้ำตาซึมบอกว่า
 "ไปเถอะ นุดี ถึงอย่างไรคุณป้าก็ไม่มีวันจะพาหนูไปให้สามีของเธอหรอก คุณป้าพูดธุระเสร็จเรียบร้อยแล้วโทร.หาพี่นะ"
 "ค่ะ" นุดีรบคำแล้วตามแวววรรณขึ้นรถ วิกันดามองตามอย่างเวทนาแล้วเดินกลับขึ้นไปหาท่านผู้หญิง
0000000000000
 ท่านผู้หญิงถึงกับถอนใจเมื่อได้ฟังเรื่องราว ท่านบ่นว่า ไม่นึกเลยว่าเรื่องจะเลยเถิดจนถึงขนาดนี้
 "ดิฉันสงสารนุดีค่ะ เอ้อ ขอประทานโทษนะคะ คุณหญิงแวววรรณไม่น่าจะวู่วาม" วิกันดาว่า
 " คุณแววแกไม่ได้เป็นคุณหญิงหรอกค่ะ แกชื่อเล่นชื่อหญิงค่ะ ใครๆก็เรียกคุณหญิง ทีนี่พอไปเข้าสมาคมกับพวกคุณหญิง คุณนายเข้า เลยกลายเป็นคุณหญิงโดยปริยาย ตอนแรกที่รู้จักกัน ดิฉันก็นึกว่าแกเป็นคุณหญิงตอนหลังเลยเรียกคุณแววเฉยๆ" ท่านผู้หญิงยิ้ม
 "อ๋อ" วิกันดาร้อง
 " นึกๆ แล้วดิฉันคิดว่าแกก็เวทนาหลานอยู่เหมือนกัน แต่ก็อย่างว่าแหละค่ะโบราณว่า เสียทองเท่าหัว ไม่ยอมเสียผัวให้ใคร โดยเฉพาะใครที่ว่านี่นะเป็นหลานแท้ๆ ไอ้ผัวนี่ก็เหลือเกิ๊น แค่คลำดูไม่มีหาง ขอประทานโทษค่ะ" ท่านผู้หญิงนึกขึ้นได้
 "ไม่เป็นไรค่ะ ทุกอย่างที่ท่านผู้หญิงพูดเป็นความจริง อยากรู้จังว่า ผู้ชายที่รักเดียวใจเดียวยังจะมีเหลือหรือเปล่าในโลกนี้"
 "คงจะมีหรอกค่ะ บางคนก็โชคดี แต่บางคนก็โชคร้าย ไม่อย่างนั้นเขาจะพูดกันหรือคะว่า ได้สามีดีเหมือนถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่ 1"
 "อย่างดิฉันนี่นอกจากจะไม่ถูกเลขท้ายแล้ว ยังขาดทุนเข้าเนื้อจนยับเยิน" วิกันดายิ้มเศร้าๆ
 แวววรรณบังคับให้นุดีแต่งงานกับสุนทรเพื่อตัดปัญหา แต่นุดีไม่ยอมเธอโกหกแวววรรณว่า มีคนรักแล้ว
 "ใคร ยุทธการน่ะเรอะ แต่งกับไอ้เจ้านั่นน่ะแกต้องกัดก้อนเกลือกิน" แวววรรณเยาะ
 "ไม่ใช่ยุทธการค่ะ เขาเป็นคนญี่ปุ่นค่ะ ชื่อเค็น เขาเป็นเพื่อนด็อกเตอร์วิกันดาค่ะ"
 นุดีอ้างส่ง เพราะหวังให้แววววรรณเลิกบังคับ แวววรรณสีหน้าครุ่นคิดแล้วขอพบวิกันดาเพราะต้องการคนยืนยัน นุดีจึงต้องโทรหาวิกันดา
 วิกันดามาพบแวววรรณที่คอนโดของนุดี นุดีน้ำตาเอ่อออกมาเปิดประตูให้ และทันทีที่วิกันดาทรุดตัวลงนั่งคุณหญิงแวววรรณก็ถามเรื่องเค็น
 "นุดีบอกดิฉันว่า แกมีแฟนเป็นญี่ปุ่น" วิกันดาเกือบสะดุ้งหันไปมองนุดี
 นุดีสบตาวิกันดาเหมือนจะขอร้อง วิกันดาเบือนหน้ากลับตอบแวววรรณว่า
 "ค่ะ คุณเค็นเป็นนักธุรกิจ เป็นเพื่อนกับดิฉัน เขาช่วยสอนภาษาญี่ปุ่นให้นุดี เลยสนิทกัน"
 " ดิฉันอยากเห็น ไม่ใช่ไม่ไว้วางใจนะคะ แต่ต้องการให้แน่ใจ มีแฟนเป็นคนละชาติคนละภาษามันจะดีไปกว่าเป็นคนไทยด้วยกันได้ยังไง" แวววรรณอ้าง
 "ดิฉันเข้าใจที่คุณหญิงเป็นห่วงนุดี ได้ค่ะ แล้วดิฉันจะนัดพบให้" วิกันดารับปาก นุดีสีหน้ากังวล
 วิ กันดากับนุดียืนถอนใจเมื่อเห็นรถของแวววรรณแล่นออกไปจากคอนโด แล้วนุดีก็ถามวิกันดาว่า เธอจะทำยังไงดี เพราะเรื่องเลยไปกันใหญ่ ทำให้ใครต่อใครวุ่นวายกันไปหมด วิกันดารับปากจะคุยกับเค็นให้เอง และเธอก็คิดว่าทุกคนคงจะเข้าใจว่า นุดีจำเป็นต้องทำ แล้ววิกันดาก็ชวนนุดีไปบ้านเค็น เพราะวันนี้นุดีมีเรียนภาษาญี่ปุ่น นุดีมีท่าทีกังวลและขัดเขิน
 เจนจบลองทำอาหารไทยให้เค็นชิม แต่เค็นยังไม่ทันได้ตักเข้าปาก วิกันดากับนุดีก็มาถึง เจนจบรีบออกไปเปิดประตูให้สองสาวพร้อมเอ่ยถาม
 "ไหนว่าวันนี้งดเรียนไง" นุดียิ้มแห้งๆ หันมาทางวิกันดา
 "พอดีเกิดปัญหานิดหน่อยค่ะ นุดีเข้าไปเรียนกับคุณเค็นเถอะ" วิกันดาว่า
 นุดีลังเล วิกันดาส่งยิ้มบอกต่อว่า "เดี๋ยวพี่พูดให้เอง"
 "ค่ะ" นุดีเดินเข้าไปในบ้าน เจนจบมองตามแล้วหันมาถามวิกันดาว่าเกิดอะไรขึ้น วิกันดาเดินไปหาที่นั่งแล้วเล่าเรื่องนุดีให้เจนจบฟัง
 "ผมคิดว่าเค็นต้องเข้าใจ และเต็มใจ ต้องเต็มใจแน่ๆ" เจนจบยิ้มกว้างเมื่อได้ฟังเรื่องราว
 "นุดีเป็นเด็กที่น่าสงสารจริงๆ " วิกันดาว่า
 "แล้วคุณล่ะครับ เป็นยังไงบ้าง ผมต้องขอโทษที่เมื่อวันก่อน ยั่วโมโหคุณอนิรุทธิ์ไปพอแรง"
 "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เขาก็ไม่ได้โกรธอะไรนักหนา"
 " อะไรได้ ผมว่าเขาโกรธจนเขาแทบจะฆ่าผม คุณก็เห็น" เจนจบมั่นใจ วิกันดารีบเปลี่ยนเรื่องย้ำเจนจบว่า "คุณเจนจบอย่าลืมช่วยพูดกับคุณเค็นนะคะ แล้วก็อย่าให้เขาดูถูกนุดี"
 "เค็นน่ะหรือครับจะดูถูกนุดี ผมว่าเขาชอบนุดีด้วยซ้ำ เค็นเป็นคนดี เป็นญี่ปุ่นที่คล้ายคนไทยมากไม่เจ้าชู้ด้วย"
 "มีด้วยหรือคะผู้ชายที่ไม่เจ้าชู้"
 "มีซิครับ แต่เขาอาจจะไม่มีเสน่ห์และน่าสนใจเท่ากับผู้ชายเจ้าชู้" เจนจบตอบ
 วิกันดาถอนใจมองไปข้างหน้าเหมือนกำลังคิดถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
 แวววรรณบอกกับเถกิงเดชว่า นุดีมีคนรักแล้วชื่อเค็นเป็นนักธุรกิจชาวญี่ปุ่น และก็เป็นเพื่อนกับวิกันดา
 "ไม่เชื่อ อะไรมันจะเร็วขนาดนั้น" เถกิงเดชว่า
 "ทีแรกฉันก็คิดเหมือนคุณ" แวววรรณพูดได้แค่นั้น สาวใช้ก็ยืนโทรศัพท์ให้บอกว่าวิกันดาโทรมา
 "ฮัลโหล อ๋อ ใช่ค่ะ พรุ่งนี้เที่ยงนะคะ ขอบคุณ" แวววรรณวางโทรศัพท์ลงแล้วหันมาบอกเถกิงเดชว่า
 "ด็อกเตอร์วิกันดาโทรมานัดพบกับคู่รักของนุดี คุณจะไปด้วยหรือเปล่าคะ"
 เถกิงเดชหน้าบึ้งลุกเดินบึงๆออกไป แวววรรณมองตามเยาะๆ
 เค็นถึงกับทำส้อมหลุดมือ เมื่อได้ยินเจนจบบอกว่า นุดีขอให้เค็นช่วยเป็นแฟนเธอ เขาขอร้องให้เจนจบพูดใหม่อีกครั้ง
 "ผมก็พูดว่า นุดีเขาอยากให้คุณช่วยแสดงเป็นแฟนเขาหน่อย" เจนจบย้ำ
 "ทำไม" เค็นครุ่นคิด
 "เพื่อจะหนีป้ากับลุงของเขา" เจนว่าแล้วเริ่มเล่าเรื่องนุดีให้เค็นฟัง เค็นนั่งฟังอย่างตั้งใจ
 นุ่น กับโหน่งเข้ามาตัดพ้อวิกันดาที่กลับบ้านค่ำอยู่บ่อยๆ วิกันดาจึงขอชดเชยให้ด้วยการไปรับที่โรงเรียนในวันพรุ่งนี้ นุ่นหันมาอ้อนให้อนิรุทธิ์ไปด้วย
 "อย่ากวนคุณพ่อลูก คุณพ่อมีธุระ" วิกันดารีบกัน แต่อนิรุทธิ์รีบทันที
 "ไม่มีค่ะ คุณพ่อไปรับลูกๆ กับคุณแม่ได้" อนิรุทธิ์ส่งยิ้มประจบ แต่วิกันดาเดินหนี
 "ไม่ยักรู้ว่า คุณเป็นนักสังคมสงเคราะห์ มัวแต่สงเคราะห์คนอื่นจนลูกๆ รู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง" อนิรุทธิ์ตามมา
 วิกันดาหันมาสวนทันควัน "แล้วคุณล่ะ คุณนั่นแหละทิ้งลูกๆ ทิ้งมานานแล้วด้วย"
 "ผมล้อเล่นนิดเดียวก็โกรธ"
 "ฉันไม่ได้โกรธ ไม่มีความรู้สึกอะไรกับคุณทั้งนั้น"
 วิ กันดาเดินเข้าห้องไปอย่างไม่สนใจ อนิรุทธิ์มองตามอ่อนใจ แล้วลงมาเดินเล่นที่สนาม นวลได้โอกาสเขาไปออเซาะและขอขึ้นปรนนิบัติอนิรุทธิ์ที่ในตอนดึก อนิรุทธิ์พยักหน้ารับ
 เช้าวันใหม่ วิกันดาเปิดประตูออกมาจากห้อง ก็เห็นนวลเดินย่องออกมาจากห้องอนิรุทธิ์ แล้วลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว วิกันดามีสีหน้าเหมือนจะสมเพชเวทนาแล้วเดินหนีไป
 อนิรุทธิ์เดินยิ้มเข้า มาทักทายลูกๆ ที่นั่งทานอาหารอยู่กับวิกันดา วิกันดาเห็นอนิรุทธิ์ก็สุดจะทนจึงลุกหนี อนิรุทธิ์มองตามอย่างแปลกใจแล้วเดินตามไปง้อ
 "เช้าวันนี้โกรธผมเรื่องอะไรล่ะ สงสัยจะฝันว่าผมมีเมียน้อย" อนิรุทธิ์ล้อ
 "ฉันไม่ได้ฝัน แต่นวลอาจจะละเมอ ฉันเห็นนวลเดินละเมอออกจากห้องคุณ" วิกันดาสวน
 อนิรุทธิ์ชะงักอ้างว่า "เรื่องแค่นี้เอง มันไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย"
 "รุทธิ์! จะไปไหนก็ไป ฉันทุเรศคุณเต็มทีแล้ว"
 "อะไรกันนะวิ ผมกำลังอารมณ์ดีๆ ทำไมคุณถึงได้ชอบทำเรื่องเล็กให้มันเป็นเรื่องใหญ่นะ"
 "ฉันจะไปทำงานแล้ว คุณไปส่งลูกด้วย" วิกันดาเดินออกไป อนิรุทธิ์มองตามเซ็งๆ
 วิ กันดาพานุดี แวววรรณและท่านผู้หญิงมาพบกับเค็นและเจนจบที่ร้านอาหารในตอนเที่ยง เจนจบกับเค็นยกมือไหว้ท่านผู้หญิง ท่านผู้หญิงรับไหว้แล้วแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกับแวววรรณ สองหนุ่มยกมือไหว้แวววรรณ นุดีกับวิกันดาสบตากับอย่างโล่งใจ แล้วแวววรรณก็เปิดฉากสัมภาษณ์เค็นทันที
 "เป็นยังไงคะ คุณแวว" ท่านผู้หญิงเอ่ยถามเมื่อกลับมาถึงสำนักงาน
 "ก็ดีค่ะ ติดอยู่นิดนึงที่เป็นคนต่างชาติ" แวววรรณอ้าง
 "แต่ก็คล้ายคนไทยมากนะคะ" วิกันดาเชียร์
 แวววรรณมองนุดีถามต่อว่า จะแต่งงานเมื่อไหร่ นุดี วิกันดา และท่านผู้หญิงชะงัก แล้ววิกันดาออกตัวแทนนุดี
 "คุณหญิงคะ เขาเพิ่งคบกันได้ไม่เท่าไหร่เองนะคะ"
 "อย่าใจร้อนซิคะ คุณแวว ปล่อยให้เขาเรียนรู้กันไปสักพัก แล้วยังไงค่อยว่ากัน" ท่านผู้หญิงช่วยเจรจา
 วิกันดามองท่านผู้หญิงอย่างขอบคุณและโล่งใจ

เมียหลวง จบตอน  11

เมียหลวง 12

แวว รรณยอมเชื่อว่านุดีเป็นแฟนกับเค็นจริง เธอบอกวิกันดาว่า ถ้านุดีกับเค็นตกลงปลงใจกันเมื่อไหร่ให้ช่วยแจ้งเธอด้วย เพราะถึงอย่างไรนุดีก็เป็นหลานของเธอ วิกันดารับคำ แวววรรณจึงลากลับ เมื่อรถของแววรรณแล่นออกไปแล้ววิกันดาก็บอกกับนุดีว่า
 "คุณป้าท่านเป็นห่วงนุดี"
 "ท่านไม่เคยพูดอย่างนี้กับหนูมาก่อนเลย" นุดีน้ำตารื้น วิกันดาแตะๆไหล่ให้กำลังใจนุดี
 วิ กันดากับอนงค์นารถแวะมาคุยเรื่องนุดีกับฉวีเพ็ญที่บ้านและซื้อขนมจีนเจ้า อร่อยมาฝากสีหนาท แต่สีหนาทไม่ยอมทานอ้างว่าไม่ถูกสุขลักษณะแล้วสั่งให้ฉวีเพ็ญไปหยิบกล้วยน้ำ หว้าในครัวมาเป็นอาหารมื้อเย็นแทน ฉวีเพ็ญนึกระอาแต่ก็แอบดีใจ เพราะจะได้ทานขนมจีบคนเดียว
 เจนจบคิดถึงนิ่มเพราะไม่ได้เจอกันหลายวัน แล้ว เขาจึงซื้อขนมกับหมูสะเต๊ะไปฝากลูก แต่ไม่ยอมเข้าไปคุยในบ้าน เพราะเห็นว่าอรอินทร์อยู่ อรอินทร์เดินออกมาดูเห็นว่าเป็นเจนจบ ก็ไม่ว่าอะไรเธอกลับเข้าไปเงียบๆ บัวเห็นก็แปลกใจแล้วอุ้มหนูนิ่มตามอรอินทร์เข้าไป
 "คุณพ่อซื้ออะไรมาฝากคะ" อรอินทร์ถามลูก บัวยิ่งแปลกใจที่อรอินทร์ไม่อาละวาด
 "ขนมค่ะ" นิ่มตอบ อรอินทร์สบตาบัวยิ้มๆ ถามต่อว่า ทำไมไม่ชวนเจนจบเข้ามา
 "คงจะรีบไปธุระมั้งคะ" บัวถือถุงหมูสะเต๊ะเลี่ยงออกไป
 "คราวหน้าก็เชิญเข้ามาได้นะคะ" อรอินทร์อนุญาตสีหน้ามีเลศนัย บัวแอบบ่นกับตัวเอง
 "วันนี้มาแปลก"
 อรอินทร์ป้อนขนมที่เจนจบซื้อมาให้นิ่มทาน แล้วขอให้นิ่มลองป้อนเธอบ้าง นิ่มทำตาม
 "อืม อร่อยจริงๆ ด้วย" อรอินทร์อารมณ์ดี นิ่มถามแม่ว่า ทำไมถึงเกลียดคุณพ่อ เพราะเห็นทั้งคู่ชอบทะเลาะกัน
 " บางทีผู้ใหญ่เขาก็ทะเลาะกันเหมือนเด็กน่ะค่ะ ใช่ไหมคะ พี่บัว" อรอินทร์หันไปหาบัวที่ถือจานหมูสะเต๊ะเข้ามา บัวปฏิเสธว่า ไม่ทราบแล้วขอตัว เพราะนานๆ อรอินทร์จะมีเวลาให้ลูกสักที
 "อีบ้า" อรอินทร์มองตามบัว
 "คุณแม่พูดไม่เพราะ" นิ่มต่อว่า อรอินทร์รีบยัดหมูสะเต๊ะใส่ปากลูกเพื่อไม่ให้พูดต่อ
 อนิรุทธิ์ รีบกลับมาบ้านแต่วันเพื่อเอาใจวิกันดา แต่วิกันดาก็ยังวางเฉยไม่แสดงอาการใดๆ จนกระทั่งถึงตอนค่ำ อนิรุทธิ์ก็เดินเข้ามาคุยกับวิกันดาที่ในสวน แต่วิกันดาก็ยังเย็นชาอยู่เช่นเดิม อนิรุทธิ์ไม่รู้จะคุยอะไรจึงลองถามถึงเรื่องนุดี วิกันดายิ้มเยาะ อนิรุทธิ์เห็นเข้าก็รีบบอก
 "ผมไม่ชอบให้คุณทำหน้าอย่างนั้นเลย"
 "อ๋อ ฉันไม่เดือดร้อนหรอกค่ะ จะชอบหรือจะชังมันก็ไม่ได้ทำให้ฉันดีขึ้นหรือเลวลง"
 "ผมไม่ได้ว่าอย่างนั้น ที่ถามถึงนุดีก็เพราะวันนั้นคุณชวนผมไปที่คอนโดฯ เขา"
 "ไม่มีอะไรแล้วค่ะ เราช่วยกันแก้ปัญหาได้"
 "เรา คุณหมายถึงคุณกับใคร" อนิรุทธิ์ชะงัก
 "เพื่อนฉันน่ะซิคะ" วิกันดาขยับก้าวเดินจะกลับเข้าบ้าน
 "จะไปนอนแล้วหรือ" อนิรุทธิ์ตาม วิกันดาพยักหน้ารับบอกว่า ง่วง แล้วเดินออกไปทันที
 อนิรุทธิ์มองตามไม่สบอารมณ์นัก
 อร อินทร์พาวรนารีมาที่สำนักงานของวิกันดาแต่เช้า เพื่อด่าประจานนุดี นพวรรณกับพวกหัวเราะเยาะนุดีที่โดนเล่นงาน แล้วอรอินทร์ก็บอกกับนุดีว่า จะเข้าไปหาวิกันดาเสียหน่อย นุดีขยับจะขวางไม่ให้อรอินทร์เข้าห้องวิกันดา แต่วรนารีจับตัวไว้แล้วกระแทกให้นุดีนั่งตามเดิม
 "ที่นี่เป็นสถานที่ราชการ ถ้าคุณไม่มีธุระอะไร ก็ไม่ควรเข้ามา" วิกนดาต่อว่าเมื่อเห็นอรอินทร์
 " แหม! อรจะแวะมาเยี่ยมเยียนตามประสา คนหัวอกเดียวกันไม่ได้หรือคะ หัวอกเดียวกันที่กำลังถูกอีผู้หญิงหน้าด้านหน้าห้องคุณพี่แย่งสามีไงคะ" อรอินทร์ลอยหน้าลอยตา
 "คุณอรอินทร์ นุดีเป็นเด็กที่ทำงานของฉัน อย่าดึงเขาเข้ามาเกี่ยว"
 "เด็กที่ทำงานซึ่งกำลังจะกลายเป็นเด็กที่บ้าน มันชอบพี่รุทธิ์"
 "ฉันว่ารุทธิ์ชอบเขาต่างหาก"
 "คุณพี่นี่แปลก ชอบให้ผัวมีเมียเยอะๆ"
 " ไม่มีใครชอบหรอกค่ะ แต่ก็จนใจที่ผู้หญิงชอบที่จะมาแชร์สามีด้วย เออ ถ้าเป็นชาวบ้านธรรมดาก็ไปอย่าง แต่นี่บางคนการศึกษาก็ดี มีพร้อมทั้งฐานะชาติตระกูล รูปร่างหน้าตาหรือก็สะสวยไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ตั้งหน้าตั้งตาแต่จะแย่งสามีคน อื่น" วิกันดาใส่เป็นชุด
 "คุณพี่จะว่าอรยังไงก็ได้ จะว่าหน้าด้านหน้าทนมาแย่งผัวคุณพี่ อรก็ไม่ถือ เพราะอรจะแย่งจริงๆ" อรอินทร์ยักไหล่ไม่แคร์ วิกันดามองเหมือนไม่เชื่อหู อรอินทร์หัวเราะพูดต่อว่า
 "อ๊าว! นี่พูดจริงทำจริงนะคะ ยังไงอรจะแย่งพี่รุทธิ์มาให้ได้ ฉะนั้นคุณพี่อย่าได้พยายามดันใครขึ้นมาล่อพี่รุทธิ์เลยค่ะอรขอบอกว่าไม่ สำเร็จ ไปละค่ะ จะไปหาพี่รุทธิ์"
 อรเดินไปที่ประตู แล้วหันมาบอกกับวิกันดาว่า "อรยังรักคุณพี่นะคะ" อรอินทร์ชูสามนิ้วประมาณว่า ฉันรักเธอแล้วเดินออกไป วิกันดาส่ายหน้า
 นุ ดีเห็นอรอินทร์กับวรนารีเดินกลับออกไป ก็เป็นห่วงวิกันดาจึงเข้ามาดู วิกันดาส่งยิ้มบอกว่า เธอไม่เป็นอะไร "หนูเกลียดเขา เขาจะด่าจะว่า หนูทนได้ แต่หนูเกลียดที่เขาทำให้คุณเป็นทุกข์ เขาพยายามแย่งสามีของคุณอย่างเปิดเผย" นุดีเจ็บแทน
 "อาจจะเป็นเพราะเขารักมากก็ได้"
 "คุณใจดีแม้กระทั่งกับคนที่แสดงว่าเป็นศัตรูอย่างเปิดเผย"
 " ไม่ใช่ มันไม่มีใจต่างหาก นุดีก็เห็นแล้วว่าพี่ไม่สามารถทำอะไรให้เด็ดขาดได้ นอกจากรอเวลา คือรอให้เขาไปเสียจากพี่หรือไม่ก็จนกว่าเขาจะหาวิธีให้พี่ไปเสียจากเขาโดย ที่ไม่ถูกตำหนิ"
 "คุณจะยอมแพ้หรือคะ"
 "คนเรามีสองอย่างไม่แพ้ก็ชนะ แต่ไม่มีใครที่จะแพ้หรือชนะตลอดไปหรอก" วิกันดาถอนใจ
 อรอินทร์บอกกับวรนารีว่าเธอจะไปพบเค็น เพราะมีธุระจะคุยด้วย วรนารีจะขอตามไปเพื่อทำคะแนน แต่อรอินทร์ไม่ยอมเพราะกลัวเสียแผน
 "อย่าลืมนะยะว่า เค็นเป็นของฉัน" วรนารีย้ำ
 "เออน่า รู้แล้ว" อรอินทร์รับคำ แล้วแยกไปหาเค็นที่บ้าน
 เค็น แปลกใจที่อรอินทร์มาพบเขาถึงที่บ้าน จึงรีบเชิญเธอเข้ามานั่งข้างใน อรอินทร์ทำหวานใส่เค็นแล้วเริ่มเข้าเรื่อง เธอบอกกับเค็นว่าที่มาพบวันนี้ก็เพื่อจะคุยเรื่องนุดี เค็นสีหน้าประหลาดใจ
 "นุดีมีปัญหาเรื่องเข้าไปพัวพันกับสามีคนอื่น" อรอินทร์ว่า
 "นุดีไม่ผิด ผู้ชายคนนั้นเข้ามายุ่งกับเธอเอง" เค็นออกรับแทน
 "หมายความว่าคุณทราบ แล้วคุณทราบหรือเปล่าว่าผู้ชายคนนั้นคือด็อกเตอร์อนิรุทธิ์" อรอินทร์ซัก
 เค็นชะงักมองอรอินทร์ด้วยสีหน้าตกใจถามกลับว่า "ไม่ใช่ลุงของเขาหรือครับ"
 " นั่นก็ด้วยค่ะ แต่ที่ฉันจะมาคุยกับคุณเป็นของด็อกเตอร์อนิรุทธิ์กับด็อกเตอร์วิกันดา" อรอินทร์ตีหน้าเศร้าแล้วแต่งเรื่องโกหกเค็น เพราะต้องการให้เค็นดึงนุดีออกมาจากอนิรุทธิ์
 เค็นนั่งทบทวนเรื่องราว ที่ได้ยินจากปากอรอินทร์ด้วยความสับสน เขาตัดสินใจโทรหาเจนจบเพื่อขอคำปรึกษา เจนจบเมื่อรู้ว่าอรอินทร์มาพูดเรื่องนุดีกับเค็นก็ไม่สบายใจนัก จึงรับปากว่า จะมาพบเค็นในวันพรุ่งนี้
 อรอินทร์โทรหาอนิรุทธิ์และพาลหา เรื่องเพราะระแวงว่าอนิรุทธิ์จะแอบไปหานุดี เธอต่อว่าอนิรุทธิ์ จนอนิรุทธ์รำคาญจึงตัดบท "อร ถ้าอรยังหงุดหงิดอารมณ์ไม่ดีอย่างนี้ก็อย่าเพิ่งคุยกันเลย เอาไว้พรุ่งนี้ หายโมโหแล้วค่อยโทรหาพี่ เอาอย่างนี้ อรอาบน้ำให้สบายแล้วเข้านอน พรุ่งนี้พี่จะไปรับแต่เช้าเลยดีไหม"
 "ถ้าพี่รุทธิ์ไม่มาภายในครึ่งชั่วโมงนี้ อรจะกินยาตาย แล้วก็จะเขียนจดหมายประจานให้หมดทุกคน" อรอินทร์สวนกลับแล้วปิดโทรศัพท์ทันที
 " อร! อร โธ่เว้ย" อนิรุทธิ์กระแทกตัวลงนั่งหงุดหงิด แล้วเกิดลังเลเพราะกลัวว่าอรอินทร์จะกินยาตายขึ้นมาจริง เขารีบหยิบกุญแจรถแล้วเดินออกไป
 วิกนดากำลังจะพาลูกๆ ขึ้นนอน นุ่นกับโหน่งเห็นอนิรุทธิ์จะออกไปข้างนอก ก็เข้ามาอ้อนขอให้ส่งพวกเขาเข้านอนก่อน อนิรุทธิ์อึกอักอ้างว่ามีธุระด่วน เด็กๆ ทำท่าจะไม่ยอม วิกันดาจึงบอกกับลูกๆ ว่า "นุ่น โหน่ง คุณพ่อบอกว่ามีธุระก็อย่ากวนคุณพ่อซิลูก หรือว่าคุณแม่แทนคุณพ่อไม่ได้"
 "ได้ครับ / นุ่นก็ได้ค่ะ" โหน่งกับนุ่นพูดพร้อมกัน
 "งั้นก็ไป" วิกันดาจูงเด็กๆ ไปห้อง
 "ขอบใจมากนะวิ" อนิรุทธิ์โล่งใจ รีบลงบันไดไป
 "พี่รุทธิ์มาเลทไป 1 นาทีครึ่ง" อรอินทร์บอกกับอนิรุทธิ์เมื่อเขาลงมาจากรถ
 "อรจะไม่ให้เวลารถติดไฟเขียวไฟแดงบ้างเลยหรือ" อนิรุทธิ์ว่า
 " ก็เพราะให้น่ะซีคะ อรถึงยังไม่ได้กินยาที่เตรียมไว้นั่น" อรชี้ไปที่โต๊ะกลางสนาม อนิรุทธิ์มองตามแว่บหนึ่งแล้วถามว่า อรอินทร์มีธุระอะไร อรอินทร์พาอนิรุทธิ์เข้าไปในบ้าน อนิรุทธิ์ถามย้ำว่าอรอินทร์มีธุระอะไรกันแน่
 "แหม! จะไม่หายใจหายคอบ้างหรือคะ ไม่เห็นเหมือนเมื่อก่อนนี้เลย ขนาดอรนอนแล้วยังโทรขึ้นไปปลุก สงสัยจะหมดระยะโปรโมชั่น จริงๆ อย่างที่เขาว่า" อรอินทร์ตัดพ้อ
 "ทุกคนต้องมีเวลาเป็นส่วนตัวบ้าง มันไม่เกี่ยวกับกับหมดโปรโมช่ง โปรโมชั่นอะไรหรอก" อนิรุทธิ์ออกตัว อรอินทร์เอนตัวพิงพนักมองอนิรุทธิ์เพ่งพิศ อนิรุทธิ์ร้อนตัวถามว่า อรอินทร์มองเขาทำไม
 "อยากรู้ว่าพี่รุทธิ์โกหกอรหรือเปล่า" อรอินทร์ว่า
 "ไหนอรบอกว่าจะเอาอย่างวิเขาไง"
 "อรพยายามแล้วค่ะ แต่ยอมรับว่าเป็นไปไม่ได้แน่นอน เรามันคนละ character กัน"
 "แล้วอรจะเอายังไง เราลองถอยคนละก้าวดีไหม" อนิรุทธิ์เสนอ
 "ไม่ดีค่ะ เพราะนั่นเป็นสัญญาณของการเลิกกัน" อรอินทร์นัยน์ตาเป็นประกายวาว
 "ถ้าอย่างนั้นอรจะเอายังไง" อนิรุทธิ์ชักเบื่อ
 " อรไม่ใช่นังนวล หรือผู้หญิงที่พี่รุทธิ์เคยผ่านมา อรไม่เคยถูกผู้ชายบอกเลิกหรือแม้แต่ถอยกันคนละก้าว อรจะทนไม่ได้ ถ้าต้องเป็นฝ่ายถูกทอดทิ้ง"
 "อรก็เป็นฝ่ายทิ้งพี่ซิ"
 "อย่าพูดอย่างนั้นกับอร อรขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่าถ้าพี่รุทธิ์ทรยศอร พี่รุทธิ์จะคาดไม่ถึงทีเดียวว่าคนอย่างอรสามารถทำอะไรได้บ้าง"
 อรอินทร์ทุบโต๊ะสีหน้าเหี้ยม อนิรุทธิ์สะดุ้งคาดไม่ถึงกับความเหี้ยมเกรียมของอรอินทร์
 อนิรุทธิ์กลับมาถึงบ้าน ก็เข้ามาปรับทุกข์กับวิกันดาเรื่องอรอินทร์ เพราะทนความร้ายกาจของเธอไม่ได้ วิกันดาสวนทันควันว่า 
 "แต่ทุกคนต้องทนความร้ายของคุณ เพราะคุณรักผู้หญิงทุกคนที่คุณพบ"
 "แสดงว่า คุณก็ระแวงนุดีเหมือนกับอรอินทร์"
 "ก็คุณบอกว่าคุณไม่ได้คิดอะไรกับนุดีไม่ใช่หรือคะ"
 "ใช่ ถ้าอรเข้าใจผมเหมือนที่คุณเข้าใจก็ดี"
 "คุณจะได้มีความสุขกับผู้หญิงทุกคนที่คุณพอใจ"
 "เคยคิดไหมว่า คุณหมดเวลาไปกับการประชดประชันที่ไร้สาระไปเท่าไหร่"
 "งั้นเวลาของคุณก็คงหมดไปกับความรักความใคร่ที่มีสาระกระมัง"
 "ผมอยากคุยกับคุณให้สบายใจนะวิ" อนิรุทธิ์ถอนใจ
 "อ้อ หรือคะ"
 "เอาเถอะ ถึงยังไงคุณก็ดีกว่าอรอินทร์ คุณไม่ได้หวงผมจนเป็นบ้าเป็นหลังเหมือนเขา"
 " เพราะฉันไม่ได้มีอะไรผูกพันกับคุณแล้วต่างหาก คนเราไม่เหมือนกัน คุณจะกะเกณฑ์ให้ใครเป็นอย่างที่คุณอยากให้เป็นไม่ได้ อรอินทร์ไม่ใช่ฉันและฉันก็ไม่ใช่เขา เขาโกรธเขาหึงเขาก็มีวิธีแสดงออกอย่างนึง ส่วนฉันก็มีวิธีของฉัน"
 "เขารุนแรงเอะอะโวยวาย ผมถึงได้รักและยกย่องคุณไม่มีวันเสื่อมคลาย"
 "ฉันนึกว่านั่นเป็นเสียงลม" วิกันดายิ้มนิดๆ อนิรุทธิ์ถอนใจหมดอารมณ์เดินกลับห้องทันที
 อร อินทร์เจ็บใจที่อนิรุทธิ์หนีกลับไปดื้อจึงโทรตาม แต่อนิรุทธิ์ก็ปิดเครื่อง อรอินทร์ยิ่งแค้นจึงโทรหาวิกันดา แต่วิกันดาไม่รับโทรศัพท์อีก อรอินทร์บุกมาที่บ้านกลางดึกแล้วอาละวาดใส่อนิรุทธิ์กับวิกันดา นวลชวนเตื้องออกมาแอบดู เห็นอนิรุทธิ์ตำหนิอรอินทร์ที่บังอาจล่วงเกินวิกันดาเพราะเธอไม่มีสิทธิ อรอินทร์กรี๊ดลั่น "ไม่มีสิทธิอะไร พูดให้ดีนะว่าอรไม่มีสิทธิอะไร"
 " ออกไปข้างนอก อย่ามาแผดเสียงในนี้" อนิรุทธิ์ลากตัวอรอินทร์ออกไปนั่งรอที่หน้าบ้านแล้วมาตามวิกันดาให้ออกไป ด้วยกัน เพราะไม่อยากให้ลูกๆ ตื่นมาได้ยินเข้า วิกันดาจึงต้องเดินออกไป
 " ดี คุณพี่มาก็ดีเหมือนกัน เพราะอรกับพี่รุทธิ์ทะเลาะกันเพราะเด็กของคุณพี่ อีเด็กนุดีมันทำตัวบริสุทธิ์ใสซื่อไร้เดียงสา เพราะมันจะจับพี่รุทธิ์" อรอินทร์ต่อว่า
 "ฉันบอกคุณแล้วว่าไม่ใช่ นุดีแค่เด็กเงียบๆ ธรรมดาแล้วคุณจะต้องกลัวอะไร" วิกันดาตอกกลับ
 "ไม่ได้กลัว แต่เกลียด อรเกลียดอีพวกเด็กสาวๆ ที่ระริกระรี้อยากมีผัวจนตัวสั่น"
 "แล้วเห็นใครไม่อยากมีบ้างล่ะ" อรนิรุทธิ์โพล่งออกมา
 "อย่ามาพูดบ้าๆนะพี่รุทธิ์" อรอินทร์จี๊ด
 "ทำไม ทีเราเองนะพูดได้ แล้วทำไมคนอื่นจะพูดไม่ได้"
 "เพราะอรเป็นเมียพี่รุทธิ์"
 "เมียพี่เขายืนเฉยอยู่นี่ วิเขาเป็นเจ้าของพี่อย่างถูกต้องตามกฎหมาย แต่ยังไม่เห็นเขาพูดอะไรสักคำ"
 "ใครมันจะเฉยก็ช่าง ฉันไม่สน เพราะฉันเฉยไม่ได้ เข้าใจไหม" อรอินทร์ตะเบ็งเสียง
 " กลับไปเถอะอร กลับไปนอนสงบสติอารมณ์ พี่ก็มีเรื่องจะบอกอรเหมือนกัน ผู้ชายอย่างพี่น่ะถ้าคิดจะจับละก็จับไม่อยู่หรอกแต่ถ้าไม่คิดจะจับ พี่ก็จะซานมาเอง ถ้าไม่เชื่อก็ถามวิดู"
 "อรไม่เชื่อ พี่รุทธิ์น่ะสันดานปลาไหล ไม่มีวันจะอดอยู่กับโคลนเลนได้หรอก"
 "ถ้ารู้อย่างนั้นแล้ว ทำไมไม่ปล่อยให้อยู่กับโคลนเลนตามประสาของมันล่ะ"
 " อรไม่นึกเลยว่า พี่รุทธิ์จะเป็นคนอย่างนี้ อย่าลืมว่าพี่รุทธิ์มีลูกสาวนะ ตัวเองเคยทำอะไรไว้กับผู้หญิง ระวังผลกรรมมันจะตกถึงลูกสาวบ้าง อย่าลืม" อรอินทร์สะบัดหน้าเดินน้ำตาไหลออกไป
 "เห็นไหมว่าอรอินทร์ไม่ยอมฟังเหตุผลเหมือนคุณเลย" อนิรุทธิ์หันมาหาวิกันดา
 " เห็นค่ะ แล้วก็ได้ยินด้วยว่าเขาแช่งยัยนุ่น" วิกันเดินกลับเข้าบ้าน อนิรุทธิ์เกาหัวมองตาม นวลที่แอบดูอยู่หันมาบอกเตื้องว่า "สงสารคุณผู้หญิงจัง"
 "เพิ่งคิดได้หรือแก" เตื้องตอกกลับ
 อนิรุทธิ์ปรึกษาวิกันดาว่า เขาคงต้องห่างจากอรอินทร์บ้างดีไหม แต่วิกันดาไม่มีความเห็น
 "อารมณ์ปรวนแปรยังกับพายุ" อนิรุทธิ์บ่นต่อ
 "ฉันว่าสมกับคุณดี"
 "แล้วเห็นด้วยหรือเปล่าเรื่องนุดี"
 "ตอนนี้ยังไม่รู้ แต่ไม่กล้ารับรองว่าต่อไปจะไม่เห็นด้วย"
 "ก็ดี เพราะผมเองก็ไม่ชอบสัญญาอะไรกับใคร"
 " ฉันเห็นด้วย คุณไม่ควรสัญญากับใคร โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง เพราะจะผิดสัญญาเปล่าๆ" วิกันเดินหนีเข้าห้อง อนิรุทธิ์ยืนอึ้งแล้วเดินกลับห้องตัวเอง
 "พี่บอกแล้วว่าวันหนึ่ง อรจะต้องน้ำตาเช็ดหัวเข่า" ถาวรบอกกับอรอินทร์ที่เดินร้องไห้เข้ามา
 " อรก็บอกแล้วเหมือนกันว่าไม่มีทาง ร้องไห้มีหลายแบบ น้ำตาอรนั่นสั่งอรว่า แกจะต้องเข้มแข็งและเอาชนะทุกคนที่ทำร้ายแกให้ได้" อรอินทร์หันมาตอบแล้วเดินหนีขึ้นห้อง เธอบอกกับตัวเองว่า "ฉันไม่ใช่นังวิกันดา แต่ฉันคืออรอินทร์ และฉันจะใช้วิธีของอรอินทร์"
 อร อินทร์ไปหาวรนารีแต่เช้าและเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฟัง วรนารีตาค้างเมื่อรับรู้ความร้ายกาจของเพื่อนรัก เธอบอกให้อรอินทร์ตัดใจจากอนิรุทธิ์เสีย "อย่าลืมว่า แกน่ะสวยเลือกได้ แล้วมันเรื่องอะไรจะต้องมานั่งเจ็บช้ำระกำใจ กับผู้ชายเจ้าชู้คนเดียว" แต่อรอินทร์ไม่ฟังเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบอกว่าจะสั่งพวงหรีดไปให้นุดี วรนารีอึ้ง
 นุดีเปิดประตูห้องออกมาก็พบพวงหรีดสีดำแขวนอยู่หน้าห้อง เธอตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เธอโรหาวิกันดา ซึ่งในตอนนั้นวิกันดาก็กำลังนั่งคุยเรื่องธรรมมะอยู่กับพลเวทย์ และมีอนงค์นารถนั่งหาวอยู่ข้างๆ วิกันดาเป็นห่วงนุดี เธอขยับตัวลุกขึ้นบอกกับอนงค์นารถว่า
 "นุดีโทร.มาบอกว่า มีคนเอาพวงหรีดไปวางหน้าห้อง"
 "ต๊าย! ไป เราไปด้วย คุณพลเวทย์ไปด้วยกัน" อนงค์นารถลากพลเวทย์ตามวิกันดาไป
 " หนูไม่ทราบว่าหนูไปทำอะไรให้ใคร ถึงได้ต้องแกล้งกันถึงขนาดนี้" นุดีร้องไห้อย่างเสียขวัญเมื่อเห็นวิกันดา พลเวทย์เอ่ยว่า "มันเป็นธรรมดาของโลก"
 "ส่งพวงหรีดให้คนเป็นๆ เนี่ยหรือคะ เป็นธรรมดาของโลก งั้นทำไมไม่แขวนมันเสียทุกห้องเลยล่ะมาเจาะจงแขวนเฉพาะห้องนุดีทำไม" อนงค์นารถแค้นแทน พลเวทย์รีบปรามภรรยา อนงค์นารถหันมาดุสามีแล้วเดาว่าคนที่ส่งมาน่าจะเป็นอรอินทร์
 "ไม่มีหลักฐานอย่าเพิ่งไปกล่าวหาใคร บาป" พลเวทย์ว่า
 "ให้ตายเถอะ ฉันไม่น่าพาตานี่มาด้วยเล้ย" อนงค์นารถบ่น
 "นุดี นอกจากคุณอรอินทร์แล้ว เคยมีเรื่องกับใครหรือเปล่า" วิกันดาซัก นุดีเอ่ยถึงนพวรรณแต่อนงค์มั่นใจว่าไม่ใช่แน่
 " คนธรรมดาไม่ชอบหน้ากัน เขาคงไม่คิดอะไรได้บ้าขนาดนี้ร้อก ไอ้นี่มันต้องบ้าถึงขนาด ซึ่งไม่มีใครอีกแล้วนอกจากแม่อรอินทร์ ไม่เป็นไร ไม่มีหลักฐานก็ไม่มีหลักฐานเดี๋ยวฉันจัดการเอง"
 อนงค์นารถคิดแผนเอาคืน แล้วรีบไปพบสีหนาทเพื่อขอตัวฉวีเพ็ญมาช่วยงาน
 อนงค์ นารถกลับมาที่คอนโดของนุดีพร้อมด้วยฉวีเพ็ญ เธอถามหาพลเวทย์กับวิกันดา วิกันดาตอบบ่าพลเวทย์ขอตัวกลับไปแล้ว เพราะคงไม่ชินกับบรรยากาศซุบซิบนินทาของผู้หญิง แล้วถามกลับเรื่องของที่ฉววีเพ็ญกับอนงค์นารถบอกว่าจะส่งไปให้อรอินทร์เพราะ อยากรู้ว่าเป็นอะไร ฉวีเพ็ญอ้าปากถุงให้วิกันดูใกล้ๆ วิกันดาเห็นแล้วก็สะดุ้งรีบห้ามเพื่อน
 "เพ็ญ นารถ ไม่ดีมั้ง"
 "โฮ้ย นี่แหละดีที่สุดแล้ว ดอกใหญ่ด้วย แพงเหมือนกันนะเนี่ย รับรองว่าต้องถูกใจคุณอรอินทร์เธอแน่"
 ฉวีเพ็ญกับอนงค์นารถยืนยัน วิกันดาดูลังเล นุดียื่นหน้าไปดูบ้าง แล้วก็สะดุ้งเช่นกัน
 "เราสองคนนี่ความคิดสร้างสรรค์สุดๆ" ฉวีเพ็ญบอกกับอนงค์นารถ
 ฉวี เพ็ญกับอนงค์นารถให้คนส่งดอกไม่จันท์ไปให้อรอินทร์ที่บ้าน อรอินทร์กรี๊ดลั่นรีบโทรกลับมาเล่นงานนุดี แต่ฉวีเพ็ญคว้าโทรศัพท์นุดีมาพูดเอ "สวัสดีค่ะคุณน้อง แหม ทำเป็นจำไม่ได้ ก็คุณพี่ที่เคยตบเพื่อนของคุณน้องกลางห้างไงคะ" ฉวีเพ็ญแนะนำตัว
 "แกไปทำอะไรอยู่กับนุดี"
 " อ๋อ พอดีนุดีโทรมาบอกว่า มีคนบ้าที่ไหนก็ไม่รู้ส่งพวงหรีดมาให้พวกพี่ช่วยกันวิเคราะห์แล้วสรุปได้ว่า คงไม่มีใครอีกแล้วนอกจากคุณน้องที่ทำบ้าขนาดนี้ได้"
 "แล้วพวกแกก็เลยส่งดอกไม้จันท์มาให้ฉัน"
 "ช่อใหญ่ด้วยนะคะนั่น ถ้าชอบก็บอกได้เลยนะคะ แล้วคุณพี่จะส่งไปให้อีก" อนงค์นารถช่วยพูดแล้วปิดโทรศัพท์ทันที
 "ฉันว่าเรื่องมันจะไปกันใหญ่แล้ว" วิกันดากังวล
 วรนารีขำกลิ้งเมื่อรู้ว่าอรอินทร์ได้รับดอกไม้จันท์จากพวกนุดี แล้วยุต่อว่า
 "แสดงว่ามันประกาศสงครามชิงผู้ชายกับแก แต่ลำพังมันน่ะไม่เท่าไรหรอก อีพวกไก่แกแม่ปลาช่อนที่ล้อมรอบนั่นแหละตัวสำคัญ"
 "ฉันจะฟ้องพี่รุทธิ์"
 " ทางโน่นเขาก็มีพวงหรีดเป็นหลักฐานเหมือนกัน คิดให้ดี เล่นสงครามประสาทกับมันนั่นแหละ ดีที่สุด โดนแรงเสียดทานมากๆ เข้า เดี๋ยวก็เฉาตายเอง" วรนารีแนะนำ
 อนิรุทธิ์อยากเอาใจวิกันดาจึงอาสารับ ส่งเธอไปทำงาน และอ้างว่า "ผมจำได้ คุณเคยบอกผมว่า อยากให้ผมไปรับไปส่ง ผมมาคิดๆ ดู ก็ดีเหมือนกัน คุณจะได้ไม่ต้องนั่งระแวงผม"
 "เพิ่งคิดออก หลังจากที่ฉันพูดมาตั้งนานแล้วน่ะหรือคะ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขับรถเก่งแล้ว และรู้สึกว่าเป็นอิสระดีที่ไม่ต้องอาศัยใครด้วย" วิกันดารู้ทันความคิด
 "นานๆ จะเห็นคุณงอนสักที"
 " ถ้าฉันงอนกับคุณก็แสดงว่า ฉันยังมีความรู้สึกกับคุณอยู่ไม่ว่าจะเป็นรักหรือเกลียด แต่นี่มันชินชาไปหมด มันไม่มีความรู้สึกอะไรเหลือไว้ให้คุณเลย ไม่ว่ารักหรือเกลียด"
 "ผมไม่อยากทะเลาะกับคุณ ทะเลาะทีไรก็แพ้ทุกที ตกลงนะจ๊ะ ผมจะไปรับไปส่งคุณ ตอนนี้เด็กๆ ปิดเทอมแล้วด้วย" อนิรุทธิ์ประจบ
 "ขากลับฉันต้องไปส่งนุดี" วิกันดาปรายตามองรุทธิ์แว่บหนึ่งเมื่อพูดถึงนุดี
 "ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่ เด็กของคุณไม่มีปัญหาอะไรกับผมอยู่แล้ว" อนิรุทธิ์ยิ้มพราย
 "ระวังอย่าให้ใครเอาระเบิดมาขว้างฉันก็แล้วกัน" วิกันดาเดินหนี อนิรุทธิ์ยิ้มมองตาม
 อนิรุทธิ์ มาส่งวิกันดาในตอนเช้า เรียกเสียงฮือฮาจากบรรดาสาวได้มากทีเดียว ท่านผู้หญิงเห็นอนิรุทธิ์ก็เข้ามาทักทายแล้วล้อวิกันดาว่า "ดูซิ คุณวิกันดาหน้าตาสดชื่นทีเดียว" วิกันดายิ้มอ่อนๆ อนิรุทธิ์ขอตัวแล้วกระซิบบอกวิกันดาว่า "เย็นนี้ผมมารับนะจ๊ะ" วิกันดารับคำ
 อร อินทร์รู้ว่าวรนารีว่าจะไปหาเค็นในตอนเย็น ก็ขอตามไปด้วย เพราะได้ยินวรนารีบอกว่าเธอจะไปขวางนุดีที่มาเรียนภาษากับเค็นในตอนเย็น วรนารีไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไรจึงได้แต่ขอร้องอรอินทร์ว่า ห้ามมีเรื่องและห้ามทำเสียบรรยากาศเด็ดขาด อรอินทร์รีบรับปาก
 นุดีเห็น อนิรุทธิ์มารับวิกันดากลับบ้านก็เกรงใจจึงจะขอกลับเอง เพราะต้องไปเรียนภาษากับเค็นด้วย แต่วิกันดาไม่ยอมเธอให้นุดีไปด้วยกันและให้อนิรุทธิ์ไปส่งที่บ้านเค็น วิกันดาเห็นรถเจนจบจอดอยู่หน้าบ้านเค็นก็ดีใจจะรีบลงไปพบเพราะคุยกันถูกคอ อนิรุทธิ์หึงจึงพาลหาเรื่อง นุดีแอบยิ้มที่เห็นอนิรุทธิ์หึงวิกันดา
 เจน จบออกมาเปิดประตูให้วิกันดากับนุดีแต่พอเห็นอนิรุทธิ์ก็มีสีหน้าแปลกใจ เขาเชิญทุกนเข้าบ้านแล้วเปรยกับอนิรุทธิ์ว่า "คุณอนิรุทธิ์คงดีใจ เพราะประเดี๋ยวอรอินทร์ก็มาด้วย" อนิรุทธิ์ชะงัก
 "ดีจัง มากันหลายๆ คนสนุกดี" วิกันดาเย้ย
 "เค็นเขาเตรียมอาหารญี่ปุ่นไว้เลี้ยงด้วย ชอบทานอาหารญี่ปุ่นไหมนุดี"
 "ชอบค่ะ" นุดีตอบ
 "งั้นดีเลย คุณวิน่ะชอบอยู่แล้ว" เจนจบบอกต่อ อนิรุทธิ์ฟังแล้วก็ไม่พอใจ
 ยุทธการ มาหานุดีที่คอนโดแต่ไม่พบ เขานึกระแวงจึงโทรหาอนิรุทธิ์ อนิรุทธิ์บอกกับยุทธการว่า นุดีอยู่ที่บ้านเค็นเพราะมีเรียนภาษา "แต่ไม่ต้องห่วงเพราะมากันหลายคน รวมทั้งด็อกเตอร์วิกันดาด้วย"
 "ผมฝาก อาจารย์ช่วยดูด้วยนะครับ" ยุทธการขอร้องอนิรุทธิ์รับปากแล้วกดวางสายเพราะอรอินทร์กับวรนารีกำลังเดิน เข้ามา "พี่รุทธิ์มากับใครคะ" อรอินทร์จ้องจับผิด อนิรุทธิ์ตอบว่ามากับวิกันดา
 "แล้วนังนั่นล่ะคะ มาด้วยหรือเปล่า เอ้อ อรหมายถึงนุดี"
 "เขาก็มาเรียนหนังสือเป็นประจำอยู่แล้วนี่" อนิรุทธิ์เดินนำสองสาวเข้าบ้าน
 หลัง จากเลิกเรียนเค็นก็ทำอาหารญี่ปุ่นให้ทุกคนชิม วรนารีตามประกบเค็นไม่ห่างทำราวกับเป็นคนรักของเขา ในระหว่างที่นั่งทานอาหารเค็นก็ชวนนุดีคุยเพราะเห็นเธอเงียบไป แต่วรนารีคอยขัดขวางและพูดแดกดันเป็นระยะๆ อนิรุทธิ์สงสารจึงชวนเปลี่ยนเรื่องคุย เขาถามเค็นถึงเรื่องการเรียนของนุดีว่าเป็นอย่างไรบ้าง
 "เก่งมากครับ" เค็นตอบ เจนจบหันมาชวนวิกันดาคุย อรอินทร์เห็นเข้าก็รีบใส่ไฟหวังให้ผิดใจกับอนิรุทธิ์ เค็นถามนุดีว่าอยากไปญี่ปุ่นไหมเพราะทุกคนที่นี้เคยไปอยู่ญี่ปุ่นแล้ว
 "อยากค่ะ แต่คงไม่มีโอกาส" นุดีว่า
 "ไม่แน่หรอก สักวันคงได้ไปแน่ คนเราถ้ามีความตั้งใจจริงเสียอย่าง อยากทำอะไรก็ทำได้ อยากไปไหนก็ไปได้" อนิรุทธิ์ให้กำลังใจ
 "มีคนเขาเตรียมจะพาเหาะอยู่แล้วนี่ จะต้องกลัวอะไร" อรอินทร์กระแทกเสียง
 "ใครคะ ใครจะพาหนูเหาะ" นุดีทำหน้าซื่อ วิกันดาอมยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าอรอินทร์เดือด
 วรนารี รีบแตะแขนอรอินทร์ เจนจบยิ้มกับวิกันดาทำราวาวกับกำลังดูการแสดง ส่วนเค็นก็มองทางโน้นทีมองทางนี้ทีอย่างๆงง เพราะยังไม่เข้าใจนัยที่แดกดันประชดประชันกัน
 "ก็เธออยากให้ใครพาไปล่ะ" อรอินทร์แว๊ดใส่
 "หนูไม่ได้อยากให้ใครพาไป"
 "มีแต่คนอยากพาหนูไปเอง" อนิรุทธิ์ต่อให้ นุดียิ้มเขิน
 "เขาว่ามีก็ยังจะมารยาสาไถยเถียงหาอะไรอีก หรือว่าคิดจะอ่อย" อรอินทร์จะเอาเรื่อง
 "อรอินทร์ นี่เป็นบ้านเค็น กรุณาให้เกียรติเจ้าของบ้านเขาบ้าง นุดีเป็นลูกศิษย์ของเขา" เจนจบปราม
 "ก็มันยั่วพี่รุทธิ์อยู่นี่เห็นไหม ตาบอดกันรึไง" อรอินทร์ตวาด ทุกคนตกใจ
 "คุณอร" วิกันดาเรียก
 "ไม่ต้องเรียกฉัน สะใจแล้วล่ะซิที่ใช้อีเด็กหน้าเซ่อนี่มาดึงพี่รุทธิ์ไปจนได้" อรอินทร์ต่อว่าวิกันดา
 "มันจะมากไปแล้วนะอร" เจนจบดุ
 " อ๊อ ออกรับแทนกัน ถ้าเจ็บแค้นแทนกันนักก็พากลับไปเลยซิ ไปเลย" อรอินทร์ไล่ อนิรุทธิ์สุดทนรีบชวนวิกันดากับนุดีกลับ อรอินทร์ร้องห้ามไม่ให้อนิรุทธิ์ไป แต่อนิรุทธิ์ไม่สน เขาจับแขนพาวิกันดาจะพาออกไป วิกันดาหันมาจูงนุดีให้ไปด้วยกัน อรอินทร์จะตามแต่เจนจบดึงไว้
 "ปล่อยนะ ไอ้เจนจบ บอกให้ปล่อย ฉันจะตามพี่รุทธิ์" อรอินทร์ทั้งดิ้นทั้งร้อง แต่เจนจบก็ไม่ปล่อย
 " เป็นยังไงบ้าง นุดี" วิกันดาหันมาถามเมื่อเข้ามานั่งในรถเรียบร้อยแล้ว นุดีตอบว่าไม่เป็นไรทั้งๆ ที่ยังตกใจไม่หาย อนิรุทธิ์ถอนใจบ่นว่า "บ้า คนบ้าชัดๆ"
 "ก็ใครล่ะคะทำให้เขาบ้า ถ้าไม่ใช่คุณ เขาก็ไม่เป็นถึงขนาดนี้" วิกันดาต่อว่า เพราะได้ยินเสียงอรอินทร์อาละวาดอยู่ในบ้านเค็น อนิรุทธิ์ถอนใจอีกเฮือกแล้วออกรถอย่างแรง
 วรนารีเห็นอรอินทร์อาละวาดหนักก็ชวนกลับบ้าน แต่กลับโดนอรอินทร์ตวาดใส่ แล้วหันไปยุให้เจนจบจีบวิกันดาเพื่ออนิรุทธิ์จะได้เป็นของเธอ
 " จะบ้าไปใหญ่แล้ว ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์กับคุณวิเขาเป็นสามีภรรยากัน เขารักกัน ไม่มีใครแยกเขาจากกันได้หรอก หยุดพร่ำเพ้อเสียที" เจนจบตวาดกลับ
 "พี่รุทธิ์รักฉัน เขาไม่ได้รักเมียเขาไม่ได้รักอีนุดี" อรอินทร์คร่ำครวญ
 "ขอโทษนะเค็น ผมจะพาอรอินทร์ไปส่งบ้านก่อน ไม่งั้นก็อาละวาดเป็นหมาบ้าอยู่อย่างนี้" เจนจบบอกกับเค็น วรนารีอาสาไปส่งอรอินทร์เอง
 " คุณเอาไปไม่ไหวหรอก คุณกลับไปเถอะ" เจนจบรวบตัวอรอินทร์ลากออกไปโดยอรอินทร์ดิ้นรนตลอดแถมยังทำร้ายเจนจบอีกด้วย เค็นมองตามอย่างใจหายใจคว่ำ
 เจนจบจับอรยัดเข้าไปในรถแล้วพูดเตือนสติให้เธอนึกถึงลูก เพราะไม่อยากให้ลูกซึมซับความบ้าของเธอไป
 " หรือว่าคุณอยากให้ลูกเป็นเหมือนคุณ คุณอยากให้หนูนิ่มเที่ยวไปแย่งสามีของชาวบ้านใช่ไหม อย่าลืมว่าลูกอยู่กับคุณ คุณคือแม่แบบของแกไม่ว่าจะดีหรือเลว ผมจะพาคุณไปส่งบ้าน ระหว่างทางก็เช็ดน้ำตาให้แห้ง สงบสติอารมณ์ อย่าให้ลูกเห็นความบ้าของคุณเด็ดขาด"
 เจนจบออกรถ ส่วนวรนารีที่อยู่กับเค็นในบ้านก็อดห่วงอรอินทร์ไม่ได้ เธอจึงรีบลาเค็นเพื่อตามไปดูอรอินทร์
 อนิรุทธิ์ เลี้ยวรถเข้ามาจอดที่หน้าคนโด โดยวิกันดานั่งพิงพนักด้วยท่าทางเหมือนเหนื่อยหน่ายกับเรื่องที่เกิดขึ้น นุดียกมือไหว้ขอบคุณทั้งคู่แล้วจะลงจากรถ วิกันดาจะลงไปส่ง แต่อนิรุทธิ์ขอทำหน้าที่แทน อ้างว่า
 "ท่าทางคุณเพลียๆ เหนื่อยๆ ผมไปส่งเอง อย่าคิดมาก ดีไม่ดี เด็กจะพลอยคิดไปด้วย" อนิรุทธิ์เปิดประตูเดินไปกับนุดี วิกันดาหลับตาลง
 อนิรุทธิ์ มาส่งนุดีถึงหน้าห้อง นุดีมือไหว้ขอบคุณอีกครั้ง อนิรุทธิ์ขอโทษนุดีเรื่องอรอินทร์ และถามว่าเพราะอะไรอรอินทร์ถึงไม่ชอบนุดี นุดีอึกอักรีบหลบตา
 "ใครจะไม่ชอบใครมันต้องมีสาเหตุ" อนิรุทธิ์ว่า
 นุ ดีหันหลังไขกุญแจห้อง แต่มือสั่นกุญแจจึงร่วงลงพื้นนุดีรีบทรุดตัวลงเก็บ เป็นจังหวะเดี๋ยวกับอนิรุทธิ์ทรุดตัวลงเก็บเช่นกัน มืออนิรุทธิ์ทาบลงบนมือนุดี นุดีสะดุ้ง อนิรุทธิ์อมยิ้มเอ่ยคำขอโทษ แล้วไขกุญแจห้องให้นุดี ประตูห้องเปิดออก อนิรุทธิ์คืนกุญแจให้นุดีพร้อมกำชับว่า "อย่าลืมล็อคประตูด้วย นอนหลับฝันดีนะ"
 "ค่ะ ขอบคุณค่ะ" นุดีพึมพำเบาๆ แล้วเดินเข้าห้อง อนิรุทธิ์ผลักประตูปิดให้ แล้วเดินไปเปิดด้วยสีหน้ายิ้มกริ่ม ในขณะที่นุดียังยืนสับสนอยู่หน้าประตู
 "อารมณ์ดีผิดปกตินะคะ" วิกันดาทักเมื่ออนิรุทธิ์ก้มลงจูบที่หน้าผาก
 "ระแวงอีกแล้ว" อนิรุทธิ์ว่า
 " ระแวงทีไรก็ถูกทุกที แต่คราวนี้ฉันไม่ได้ระแวงเพื่อตัวเอง สงสารนุดีเถอะค่ะ คุณก็เห็นอิทธิฤทธิ์ความหึงหวงของอรอินทร์แล้วว่ามันรุนแรงขนาดไหน" วิกันดาขอร้อง
 "จะมีมากมายสักเท่าไหร่เชียว" อนิรุทธิ์ขำ
 "อย่าเล่นกับความแค้นของผู้หญิง อรอินทร์กับฉันไม่เหมือนกัน เขารักคุณมาก เขาก็แค้นมาก"
 "แล้วคุณล่ะ ไม่ได้รักผมมากหรอกหรือ" อนิรุทธิ์พูดแบบล้อๆ
 "ฉันพูดไปแล้ว ก็ยังยืนยันคำพูดนั้น คุณไม่ต้องมาถามอีกไม่ว่าจริงหรือเล่น"
 "ผมก็เหมือนกัน ผมยังยืนยันคำพูดเดิมว่าผมรักคุณ" อนิรุทธิ์เตรียมออกรถ
 "นี่คุณไม่ห่วงอรอินทร์บ้างหรอกหรือ"
 " ไม่ห่วง เจนจบอดีตสามีเขาก็อยู่วรนารีเพื่อนรักเขาก็อยู่ แถมยังมีเค็นอีก เดี๋ยวเขาก็จัดการกันเอง" อนิรุทธิ์ไม่สน วิกันดาเหนื่อยใจเบือนหน้ามองนอกหน้าต่าง
 ถาวรเห็นเจนจบพาอรอินทร์ซึ่ง ดูเหมือนร้องไห้ระบายอารมณ์จนหมดแรงเข้ามาในบ้านก็ร้องถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่อรอินทร์ไม่ตอบเธอเดินหนีขึ้นห้องทันที ถาวรนึกระอาจึงหันมาถามเจนจบ
 "ไปมีเรื่องมาอีกแล้วละซี คราวนี้ไปประจานตัวเองที่ไหนล่ะ คุณถึงต้องพามาส่ง"
 "ที่บ้านเพื่อนผมครับ" เจนจบตอบ
 " ผมก็ไม่รู้จะทำอย่างไร มันคงเป็นเวรเป็นกรรมของเขา" ถาวรถอนใจ บัวเดินลงมาถามถาวรว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะเห็นอรอินทร์เดินร้องไห้เข้าห้อง
 " ก็ตามหึงหวงอนิรุทธิ์นั่นแหละ น้องของเรามันไม่ดีเอง ใครมาอีกล่ะ" เสียงแตรดังที่หน้าบ้าน เจนจบอาสาออกดูให้เอง บัวบ่นกับถาวรว่า เธอสงสารหนูนิ่ม
 "ผมเพิ่งพูดกับเจนจบไปว่า คงเป็นเวรเป็นกรรมของเขา" ถาวรเหนื่อยใจ
 " นั่นนะซีคะ เพราะไม่รู้จะคิดอะไรได้นอกเหนือไปกว่านี้" บัวว่าแล้วหันไปมองวรนารีที่เดินเข้ามากับเจนจบ วรนารียกมือไหว้ถาวรขออนุญาตขึ้นไปดูอรอินทร์ ถาวรพยักหน้ารับ เจนจบเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วก็ขอตัวกลับ เขายกมือไหว้ลาถาวรกับบัว บัวมองตามเจนจบแล้วเปรยว่า น่าเสียดาย
 "เขาไม่ใช่เนื้อคู่กันทำยังไงได้" ถาวรพูดเหมือนปลอบตัวเอง
 "นา พี่รุทธิ์เขาไม่รักอรแล้ว เขาทิ้งอรแล้ว" อรอินทร์ฟูมฟายน้ำตานอง
 "ไม่หรอก อรอย่าคิดมากนะจ้ะ" วรนารีกอดปลอบ
 "อรจะทำยังไงดี พี่รุทธิ์เขากำลังหลงนังนุดี"
 "เด็กนั่นมันเป็นคนของเมียเขา มันไม่กล้าหรอก"
 " น้อยไปซี พี่รุทธิ์เขาไม่สนหรอกว่าใครเป็นใครหรือเป็นคนของใคร ถ้าเขาจะเอาเสียอย่าง" อรอินทร์น้ำตานองเพราะหวาดระแวง วรนารีสงสารจึงอยู่ค้างเป็นเพื่อนเพื่อให้อรอินทร์สบายใจ
 วิกันดานอนไม่ หลับจึงลงมานั่งทอดอารมณ์อยู่ที่ริมสระน้ำ เธอถอนใจยาวเหมือนจะปลงต่อสรรพสิ่งทั้งมวล อนิรุทธิ์เองก็นอนไม่หลับเช่นกันจึงตามวิกันดาลงมา แต่เมื่อวิกันดาเห็นอนิรุทธิ์ก็จะลุกหนี อนิรุทธิ์ดึงมือไหว้พร้อมกับเอ่ยคำขอโทษ เพราะเริ่มสำนึกบ้างแล้ว แต่วิกันดาไม่รับฟัง เธอดึงมือกลับจะเดินหนี อนิรุทธิ์กอดเอววิกันดาไว้บอกว่า
 "ยิ่งเกิดเรื่อง ผมยิ่งรู้สึกถึงคุณค่าของคุณ ผมตัดสินใจถูกแล้วที่เลือกคุณเป็นแม่ของลูกผม"
 " ฉันกลับรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจผิด คุณเองก็เหมือนกัน ยิ่งเห็นฤทธิ์อรอินทร์ ฉันยิ่งรู้สึกว่า คุณเหมาะสมกับเขา" วิกันดาปลดมืออนิรุทธิ์ออก
 "คุณจะพูดว่า หญิงก็ร้าย ชายก็เลวอย่างนั้นซิ"
 "คุณพูดเองนะคะ แต่ฉันก็เห็นด้วย" วิกันดาเดินออกไป อนิรุทธิ์มองตามเซ็งๆ แล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ สีหน้าครุ่นคิด
เมียหลวง จบตอน  12

โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ และก็ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่านค่ะ

เครดิต : www.oknation.net/blog/lakorn

Readlakorn เว็บเรื่องย่อละครรายตอนตามบทโทรทัศน์ช่อง3,5,7,นิยาย ไทยรัฐ, ละครเกาหลี,ละครไต้หวัน (Series), ลิ้งค์(Links) ดูละคร Youtube
เรื่อง ย่อละคร ลีซานจอมบัลลังก์พลิกแผ่นดิน สุสานภูเตศวร สาปภูษา มนต์รักข้าวต้มมัด เมียหลวง เพลงรักข้ามภพ สายสืบดิลิเวอรี่ เทพบุตรนักบาส ปอบผีฟ้า ตะวันชิงดวง

Readlakorn