มนต์รักข้าวต้มมัด 9
โจว
รู้ว่าตงฉินมาติดพันฟองดาว ก็เลยอยากมาสืบข้อมูลว่าฟองดาวเป็นใคร
โจวขับรถมาที่บ้านฟองดาว แล้วอ้างว่าตงฉินให้เอาข้าวสารมาส่ง
แจ่มใสกับฟองดาวงงๆ คิดว่าโจวเป็นลูกจ้าง เลยให้ยกข้าวเข้าไปใส่งในบ้าน
โจวยืนอยู่ในบ้านฟองดาว พลางเดินสำรวจข้าวของต่างๆ ด้วยสีหน้าเอือมๆ
"เฮอะ สมบัติพัสถานอะไรก็ไม่มี มีแต่ของเก่าๆ ไม่มีราคาทั้งนั้น"
สักพักแจ่มใสเดินเข้ามา โจวเห็นเข้าก็เงียบกริบทันที แล้วบอกราคาข้าวสาร 530 บาท แจ่มใสถามว่าลดหน่อยได้ไหม โจวทำสีหน้าไม่พอใจ
"แค่ห้าร้อยสามสิบ ยังต้องต่อกันอีกเหรอครับคุณนาย"
"นี่ อย่ามาเรียกฉันว่าคุณนายนะ ฉันน่ะเป็นถึงผู้ดีเก่า จะมาจิกเรียกอย่างนั้นไม่ได้"
โจวสะอึก "เอ่อ ขอโทษครับ แต่ผมคงลดให้ใม่ได้จริงๆ"
"แต่เจ้านายเธอเค้าลดให้ฉันตลอดเลยนะ บางครั้งยังแถมให้ฟรีด้วยซ้ำ"
โจวอึ้ง "แถมเหรอ" โจวบ่น "ไอ้ตงนะไอ้ตง" ก่อนจะหันไปหาแจ่มใส "งั้นเท่าไหร่ก็เท่านั้นละกันครับ"
แจ่มใสยิ้มอย่างพอใจ "งั้นก็สามร้อย แล้วกันนะ จะได้อุดหนุนกันเรื่อยๆ"
โจวยิ้มรับแหยๆ แต่ในใจแอบกัดฟันด่าตงฉิน
ที่
บ้าน ตงฉินเดินเข้ามาในบ้าน ทันใดนั้นเอง โจวก็ล็อคคอตงฉินไปนั่ง
บอกว่าเขารู้ความจริงหมดแล้ว ที่ตงฉินไปจีบฟองดาว หลานสาวคุณนายสอนรำไทย
ตงฉินตกใจว่าโจวรู้ได้ยังไง
"นี่ฉันไม่ได้โง่นะเว้ย
ฉันเลี้ยงแกมาตั้งแต่เกิดทำไมจะดูไม่ออกว่าแกมีพิรุธยังไง
แล้วพอฉันไปเปิดตู้เสื้อผ้าแก เห็นมีแต่รูปผู้หญิงคนนั้น
ฉันถึงรู้ว่าที่แท้แกไปชอบหลานสาวบ้านนั้น"
ตงฉินอึกอัก ไม่รู้จะพูดยังไง สุดท้ายก็ยอมจำนน "ก็แล้วยังไงล่ะ ผมชอบคุณฟองดาว ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหนเลยนี่เตี่ย"
"
ไม่ได้ แกจะไปชอบเขาได้ยังไง แหกตาดูรึเปล่าว่าบ้านนั้นจนจะตาย
ขนาดข้าวสารถังเดียวยังต่อแล้วต่ออีก ดูยังไงก็สู้หนูย้งยี้ไม่ได้เลย
แล้วแกยังจะไปชอบเขาอีกเหรอ"
"แต่ผมไม่สนนี่เตี่ย เขาจะรวยจะจนมันไม่เห็นเกี่ยวกับผมเลย ผมชอบคุณฟองดาว ไม่ได้ชอบสมบัติเงินทองเขาซักหน่อย"
"
แต่ฉันไม่ชอบ แล้วฉันก็ไม่มีทางยอมรับเด็กคนนั้นเป็นลูกสะใภ้ด้วย ไอ้ตง
ฉันขอสั่งเด็ดขาดว่าห้ามแกจีบหลานสาวบ้านนั้น แล้วถ้าแกขัดคำสั่งฉัน
เราได้เห็นดีกันแน่"
ทันใดนั้นเอง กิมท้อเดินเข้ามา ถามว่าเธอได้ยินว่าใครจีบใคร ตงฉินกับโจวชะงัก โจวสีหน้าเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มราวกับคนละคนทันที
"เปล่ามี๊ พอดีไอ้ตงมันอยากกินขนมจีบน่ะ ใช่มั้ย ใช่มั้ย" โจวหันไปหาตงฉิน
ตงฉินรับมุก "ครับอาม่า ผมอยากกินทั้งขนมจีบ ซาลาเปา ฮะเก๋าเลย"
"เหรอ งั้นอาโจว พรุ่งนี้ลื้อไปซื้อให้ลูกกินด้วยนะ"
โจวชะงักเซ็งอ้าว "อ้าว มันโตเป็นควายขนาดนี้แล้ว ไม่ให้มันไปซื้อเองละมี๊"
"ก็อั๊วจะให้ลื้อไปซื้อนี่ จะทำไมห๊ะ"
โจวยิ้มแหยๆ "ไม่ทำไมหรอก ซื้อก็ซื้อจ้ะ"
โจวหันมาค้อนตงฉิน ก่อนจะเดินออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ กิมท้อนั่งพัดยิ้มๆ สบายใจได้แกล้งโจวตงฉินหน้าเครียดคิดไม่ตก
ลาย
ไทเอาข้าวต้มมัดที่ไปซื้อมาจากบ้านช่อม่วง มาให้ฟองดาว
เพราะรู้ว่าฟองดาวชอบกิน
แล้วฟองดาวก็เอามาจัดใส่จานให้แจ่มใสและช่อม่วงได้กิน
ช่อม่วงก้มลงมองข้าวต้มมัดในถาดก็ชะงัก เอ๊ะ
ช่อม่วงหยิบข้าวต้มมัดขึ้นมาดู อย่างรู้สึกคุ้นตา
ก่อนจะถามฟองดาวว่าไปซื้อมาจากที่ไหน
ฟองดาวอึกอัก
ไม่รู้จะตอบยังไงดี เลยอ้างไปว่าซื้อมาจากตลาด ช่อม่วงแกะใบตองแล้วลองกิน
แล้วก็นึกได้ว่านี่ต้องเป็นของที่บ้านเธอแน่ๆ
ช่อม่วงบอกว่านี่คือข้าวต้มมัดยายแช่ม เธอจำได้แม่น
แจ่มใสสงสัยว่ารู้ได้ยังไง ช่อม่วงอ้างว่าเธอซื้อกินบ่อยๆ
แต่ก็แปลกใจเพราะไม่เคยเห็นขายในตลาดแถวนี้ ฟองดาวรีบตัดบทชวนกินต่อ
ฟองดาวกินข้าวต้มมัดไป ยิ้มไปมีความสุขจัง
โจวตัดสินใจจะแยกตงฉินจากฟอง
ดาว ด้วยการมาขอความช่วยเหลือจากคู่กัดอย่างรื่นรมย์
ให้พูดให้ช่อม่วงยอมมาเป็นแฟนกับตงฉิน เพื่อตงฉินจะได้เลิกจีบฟองดาว
รื่นรมย์ขำท้องแข็ง
"นี่แกเอาหัวแม่ก้อยเท้าคิดเหรอห๊ะ ถ้าเกิดยัยช่อมันเป็นแฟน กับลูกชายแก มันก็คงแต่งงานตามใจยายมันไปแล้วล่ะ"
"
แต่แผนของฉันมันไม่ได้ลงเอยอย่างนั้น
เพราะเธอต้องบอกให้หนูช่อสลัดรักไอ้ตงซะ
จากนั้นฉันก็จะให้หนูย้งยี้มาดามอกไอ้ตงแทน แล้วสุดท้าย
ไอ้ตงกับหนูย้งยี้ก็จะได้ลงเอยกันไง"
"นี่แกเป็นพ่อภาษาอะไรห๊ะไอ้โจว
แทนที่ลูกแกรักใครจะรักด้วย แต่ดันมาหาทางกีดกัน คิดแผนตลบตะแลงสารพัด
แกนึกถึงใจลูกแกบ้างรึเปล่าห๊ะ"
"ก็เพราะฉันนึกถึงไอ้ตงไง ฉันถึงต้องคอยขัดขวางไม่ให้มันไปรักผู้หญิงคนนั้น จริงๆ คนอย่างฉันสมควรจะได้รางวัลพ่อดีเด่นซะด้วยซ้ำ"
รื่นรมย์ทำเสียงล้อเลียน "หนอย พ่อดีเด่น"
รื่นรมย์เสียงแข็ง "ถ้างั้นก็เชิญแกหาทางเอาเองแล้วกัน
เพราะยังไงฉันก็ไม่มีทางร่วมมือกับแกแน่นอน"
รื่นรมย์เดินออกไปอย่างไม่สนใจไยดี โจวมองตามเจ็บใจ
000000000000000000000.
ที่ห้องนอน รื่นรมย์บอกช่อม่วงเรื่องที่โจวมาขอร้องเธอ ช่อม่วงสงสัยทำไมโจวต้องทำอย่างนั้น
"จะทำไมล่ะ ก็เพราะไอ้โจวมันเห็นแก่เงินยัยย้งยี้นั่นน่ะสิ ถึงได้พยายามทำทุกอย่างให้ลูกชายมันได้กับยัยหมวยนั่น" รื่นรมย์บอก
ช่อ
ม่วงถอนหายใจ "เฮ้อ นึกแล้วก็สงสารไอ้ตงเหมือนกันนะแม่
ไหนจะโดนอาม่าบังคับให้แต่งงานกับช่อ
ไหนจะโดนลุงโจวกีดกันไม่ให้รักคุณฟองดาว ไม่รู้จะอะไรกันนักกันหนา"
"แน แน แน๊ อย่าบอกนะว่าแกเริ่มเห็นใจมันเข้าให้แล้ว ชอบมันแล้วล่ะสิ" รื่นรมย์ดักคอ
"โห ไม่มีทางเลยแม่ ช่อกับไอ้ตง อย่างมากก็แค่ลดระดับจากศัตรูมาเป็นเพื่อนเท่านั้นแหละ ช่อก็แค่สงสารมันเฉยๆ"
"แต่ความสงสารมันเป็นบ่อเกิดของความรักนะ"
"ไม่จริง ทฤษฎีนี้ใช้กับช่อไม่ได้หรอก เพราะคนที่ช่อรักมีแค่พี่ลายไทคนเดียว"
ช่อม่วงยิ้มปลื้มๆ รื่นรมย์มองยิ้มๆ
"น้อยๆหน่อยแกน่ะ อย่าให้มันออกนอกหน้ามากนัก เดี๋ยวเค้าจะมองว่าแม่ให้ท้ายลูกไปจีบผู้ชาย"
ช่อม่วงเข้าไปซบรื่นรมย์ "ช่อรู้อยู่แล้วแหละว่า ถ้าช่อรักใคร แม่ก็ต้องรักด้วยอยู่แล้ว เพราะแม่รักช่อจะตายไป จริงมั้ย"
รื่นรมย์กอดช่อม่วงอย่างเอ็นดู
สวน
กล้วยลายไทในตอนเช้า ตงฉินเดินเข้ามาที่สวนกล้วย
เห็นชาวบ้านยืนออกันเต็มไปหมดในมือถือถุงปุ๋ยกับกิ่งไม้ที่เฉาแล้วมาด้วย
แต่ละคนสีหน้าไม่พอใจเอามากๆ ก็แปลกใจ ทันใดนั้นเอง
ลายไทกับประมวลก็เดินเข้ามา ขณะที่ตงฉินรีบเดินมาสมทบ
ชาวบ้านต่อว่าว่าปุ๋ยที่ลายไทให้ไป ทำให้ต้นไม้พวกเขาเฉาตายหมด
ลายไท
ตกใจว่าเป็นไปได้ยังไง เพราะกว่าจะแจกจ่าย เขาต้องทดลองหลายครั้ง
และเห็นว่าคุณภาพใช้ได้ถึงให้ไป แต่ชาวบ้านไม่ยอมฟัง
ตงฉินก้มมองถุงปุ๋ยลองดมดู ก่อนจะสีหน้าเครียด บอกลายไทว่าเมื่อ 3-4
วันที่แล้ว เขาก็ได้กลิ่นคล้ายๆ น้ำมันจากถุงปุ๋ย แต่ไม่ได้เอะใจ
และนึกได้ว่าเคยเจอคล้าวและลูกน้องเข้ามาในสวน และถือขวดน้ำมันมาด้วย
ลาย
ไท ประมวล ตงฉิน รีบไปที่บ้านคล้าว เพื่อถามเรื่อง แต่คล้าวไม่ยอมรับ
อ้างว่าตงฉินคงจะตาฝาด ตงฉินกับประมวลโมโห จะเข้าไปเอาเรื่อง ห้อยกับโหน
ตั้งการ์ดขู่ ลายไทรีบปราม ก่อนจะหันบอกคล้าวว่าไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร
แต่ถ้ามีหลักฐานเมื่อไหร่ เขาไม่ปล่อยไว้แน่ แล้วลายไท ประมวล
และตงฉินก็ออกไป คล้าว ห้อย โหน แอบยิ้มสะใจ
สักพักตงฉินนึกอะไรขึ้นได้
หันกลับมา บอกว่าเขามีวิธีจับโจรแล้ว ในเมื่อคล้าวไม่ยอมรับ
ก็ให้ไปบอกช่อม่วง คล้าวตกใจ แต่ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน
เชื่อว่าช่อม่วงไม่เชื่อคนงานตัดกล้วยหรอก ตงฉินย้อนคล้าว
ว่าถึงช่อม่วงไม่เชื่อเขา แต่ก็ต้องเชื่อลายไทที่เป็นแฟนอยู่ดี
และถ้าช่อม่วงรู้ขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็คงเกลียดขี้หน้าคล้าวไปจนตาย
คล้า
วหน้าเสียชักกลัวขึ้นมาแล้ว เลยโพล่งยอมรับออกมา ว่าเอาน้ำมันไปใส่ปุ๋ยเอง
ประมวลโมโหจะเข้าไปเอาเรื่อง ลายไทรีบห้ามประมวลไว้ คล้าวรีบขอโทษลายไท
และขอร้องไม่ให้บอกช่อม่วง ลายไทบอกว่าคนที่คล้าวควรขอโทษ ไม่ใช่เขา
แต่เป็นชาวบ้าน
คล้าว ห้อย โหน ยกมือไหว้ชาวบ้านอย่างนอบน้อม
"ฉันต้องขอโทษทุกคนด้วย ที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อน แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันยินดีรับผิดชอบชดใช้ค่าเสียหายให้ทุกคน"
ตงฉิน ลายไท ประมวล แอบมองยิ้มๆ ที่ทำให้คล้าวขอโทษชาวบ้านได้
ตงฉินเล่าเรื่องให้ช่อม่วงฟัง ช่อม่วงโมโหสุดๆ จะไปจัดการคล้าว แต่ตงฉินเตือนไว้
"
เออๆ อยากไปก็ไป แต่ฉันเตือนไว้ก่อนนะว่า
ถ้าพี่ลายไทของเธอรู้เข้าอาจจะไม่พอใจ แล้วเธอก็คงคะแนนตก
หมดคราบกุลสตรีที่ตั้งใจจะเป็นในสายตาเขาก็ได้นะ"
ช่อม่วงชะงัก หันมายิ้มแหยๆ " เออ จริงด้วยสิ งั้นฉันไม่ไปดีกว่า"
ตงฉินถอนหายใจอย่างหนักใจ ช่อม่วงถามว่าเป็นอะไร ตงฉินบ่น
"นี่ฉันชักไม่แน่ใจแล้วนะว่าแผนของเราจะได้ผลรึเปล่า รู้สึกเหมือนเราสองคนจะเหนื่อยฟรียังไงไม่รู้สิ"
"ไม่หรอกมั้ง ตอนนี้ฉันก็ซี้กับคุณฟองดาวแล้วนะ ส่วนนายช่วยพี่ลายไทไว้ ต่อไปพี่ลายไทก็คงไว้ใจนายมากขึ้น"
"แต่ตอนนี้ฉันมีปัญหาเข้ามาอีกแล้วน่ะสิ"
"เรื่องลุงโจวใช่มั้ย"
ตงฉินแปลกใจ "นี่เธอรู้เรื่องนี้แล้วเหรอ"
"ใช่ ก็ลุงโจวไปหาแม่ฉันที่บ้าน ขอให้แม่ฉันร่วมมือกับเขา แต่ไม่ต้องห่วงนะ แม่ฉันไม่เอาด้วยอยู่แล้วล่ะ"
ตงฉินเจ็บใจสุดๆ "เตี่ยนะเตี่ย นี่อยากให้ฉันเลิกจีบคุณฟองดาวถึงขนาดยอมไปขอให้แม่เธอช่วยเลยเหรอเนี่ย"
"เอาน่า ยังไงนายก็มีฉันอยู่ทั้งคน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันนี่แหละจะอยู่ข้างนายเอง"
ตงฉินชะงักหันมาสบตาช่อม่วง สองคนเผลอจ้องตากันโดยไม่รู้ตัวว่า ลึกๆ แล้วต่างคนต่างรู้สึกดีต่อกัน
สักพักสองคนรู้สึกตัวก็ลุกพรวดขึ้นทันที ช่อม่วงรีบบอก
"เอ่อ ฉันว่าฉันกลับบ้านก่อนดีกว่า ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะ"
ตงฉินเขินเหมือนกัน "อื้อๆ บ๊าย บาย"
ช่อม่วงเดินออกไป แอบยิ้มโดยไม่รู้ตัว ตงฉินมองตามยิ้มๆ งงตัวเองเหมือนกันว่าเมื่อกี๊เป็นอะไร
จบตอน 9
มนต์รักข้าวต้มมัด 10
ช่อ
ม่วงมาหาลายไทที่สวนกล้วย ลายไทบอกว่าตงฉินโทรมาลาป่วย
ช่อม่วงร้อนใจด้วยความเป็นห่วงตงฉิน ลายไทมองช่อม่วงด้วยความแปลกใจ
เพราะเห็นช่อม่วงเหม่อลอย ลายไทเรียกช่อม่วง ช่อม่วงชะงัก
"เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ ท่าทางน้องช่อดูไม่ค่อยสบายใจเลย เป็นห่วงนายชินเหรอ"
ช่อ
ม่วงลานแก้ตัวพัลวัน "บ้า พี่ลายไทพูดอะไรก็ไม่รู้
ช่อจะไปห่วงนายชินทำไมล่ะคะ
คนบ้านนี้ที่ช่อห่วงก็มีแต่พี่ลายไทคนเดียวเท่านั้น อืม
งั้นช่อไปก่อนนะคะ ตั้งใจทำงานนะคะ"
ช่อม่วงส่งจูบให้ลายไท ลายไทยิ้มรับแหยๆ ช่อม่วงโบกมือบ๊ายบาย ลายไทโบกมือตอบ ยิ้มเจื่อนๆ
ช่อ
ม่วงเดินมาที่รถ รู้สึกยังไม่หายร้อนใจ เป็นห่วงตงฉิน
ตัดสินใจโทรไปถามอาการ เมื่อตงฉินเห็นว่าเป็นเบอร์ของช่อม่วงก็แปลกใจ
ช่อม่วงเก๊กหน้า ทำเสียงเหมือนไม่ได้ห่วงอะไร
"ได้ยินว่านายป่วยเหรอ"
ตงฉินรีบระบายให้ช่อม่วงฟังอย่างอัดอั้นตันใจ
"เปล่าหรอก ก็เตี่ยน่ะดิ อยู่ๆก็นึกอยากซื้อเรือขึ้นมา เลยใช้ให้ฉันไปดูเรือให้ ฉันเลยต้องโทรไปลางาน โกหกพี่มวลว่าป่วย"
ช่อม่วงโล่งอก "โถ่ ฉันก็ห่วงแทบแย่"
ตงฉินชะงักแปลกใจ ช่อม่วงรู้ตัวก็รีบกลบเกลื่อน
"เปล่าๆ นายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว แต่เสร็จธุระแล้วก็อย่าลืมมาจัดการเรื่องของฉันล่ะ"
ตงฉิน
ตอบรับเซ็งๆ "เออๆ เธอเองก็อย่าลืมหยอดคุณฟองดาวให้ฉันละกัน
ฉันว่าสถานการณ์ของฉันตอนนี้ดูไม่ปลอดภัยเท่าไหร่
ยังไงเราต้องรีบทำให้สองคนนั้นมาเป็นแฟนเราให้เร็วที่สุด
ก่อนที่เตี่ยฉันจะฟ้องอาม่าเรื่องคุณฟองดาวซะก่อน"
ช่อม่วงหน้าเครียดขึ้นมาทันที แต่ก็โล่งใจเมื่อรู้ว่าตงฉินไม่ได้ป่วย
รถ
ของตงฉินขับมาจอดที่ท่าเรือ สักพักตงฉินเปิดประตูลงมายืนที่ท่าเรือ
เห็นว่ามีเรือไฟเบอร์ลำขนาดกลางจอดอยู่ โดยที่บนเรือมีคนขับเรือ และชาย2คน
นั่งอยู่บนเรือ ตงฉินเลยเดินเข้าไปหา
"เอ่อ นี่เรืออาเจ๊กเล้งรึเปล่าครับ"
ชาย2คน
ที่นั่งอยู่บนเรือพยักหน้ารับ ตงฉินเดินขึ้นเรือ ทันใดนั้นเอง
ชายคนหนึ่งก็ปรบมือ แปะๆ จากนั้นคนขับเรือก็ออกเรือทันที ตงฉินมองงงๆ
"จะไปไหนกันเหรอครับ"
ทัน
ใดนั้นเอง ชายทั้งสองคนหันมา เห็นว่าคนหนึ่งคือ ย้งยี้ปลอมตัวเป็นผู้ชาย
ส่วนอีกคนคือดอกท้อ ปลอมตัวเป็นผู้ชายเหมือนกัน ย้งยี้ยิ้มหน้าบาน
"เซอร์ไพรซ์"
ตงฉินสะดุ้งโหยงตกใจมากๆ ย้งยี้โผเข้ากอดแขนตงฉินดีใจ
"ใช่ค่ะ พอดีอาเจ็กเล้งเป็นเพื่อนอาป๊าของย้งยี้เองแหละ ย้งยี้ก็เลยอาสาพาต่งต๊งมาดูเรือไง"
ย้ง
ยี้กอดแขนตงฉินสีหน้ามีความสุขมากๆ ตงฉินเอามือกุมขมับ ซวยจริงวันนี้
พอนึกขึ้นได้ก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือมากดแมสเสสหาช่อม่วง
โดยไม่ให้ย้งยี้รู้ ช่อม่วงนั่งตีขิมอยู่ที่บ้านของฟองดาว
กดดูข้อความเห็นเป็นข้อความว่า "ช่วยด้วย
ย้งยี้กำลังพาขึ้นเรือไปเกาะเกร็ด" ช่อม่วงชะงักตกใจ คิดหาวิธีช่วยตงฉิน
เห็นแจ่มใสหลับอยู่ เลยรีบคว้ากระเป๋าถือ เดินออกจากบ้านฟองดาวไปทันที
ย้ง
ยี้และดอกท้อพาตงฉินมาที่บ้านไม้ริมน้ำ และโกหกว่าเป็นบ้านของอาเจ๊กเล้ง
ดอกท้อเดินเข้ามาในครัว แอบใส่ยาเทลงในแก้วน้ำส้มเพื่อให้ตงฉินดื่ม
ย้งยี้พยายามหลอกล่อให้ตงฉินดื่มน้ำส้ม แต่ตงฉินไม่ไว้ใจ
พยายามหลีกเลี่ยงทุกวิถีทาง เร่งถามว่าเมื่อไหร่อาเจ๊กเล้งจะมาสักที
ย้งยี้บ่ายเบี่ยงบอกอีกสักพักก็มาถึงแล้ว
ย้งยี้คิดว่าปล่อยไว้อย่างนี้สงสัยจะชวด เลยต้องใช้ไม้ตาย
"เอ่อ ต่งต๊งคะ ย้งยี้ขอโทษนะคะ"
ตงฉินงง "ทำไมเหรอครับ"
"เอ่อ คือว่า ย้งยี้ ย้งยี้ ย้งยี้รอไม่ไหวจริงๆค่ะ"
ทัน
ใดนั้นเองดอกท้อโผล่มาด้านข้าง จับตงฉินบีบปาก ตงฉินตกใจสุดขีด
ย้งยี้ยกแก้วน้ำส้มมากรอกปากตงฉิน เอือกๆๆ ตงฉินผลักทั้งสองคนออกไป
ย้งยี้เซไปชนเก้าอี้ ส่วนดอกท้อเซไปชนผนังก้มจ้ำเบ้า
"คุณทำแบบนี้ทำไมห๊ะ"
"ก็ต่งต๊งไม่ยอมดื่มน้ำส้มซักทีนี่ ย้งยี้อุตส่าห์วางยาไว้ ถ้าต่งต๊งไม่ดื่ม แผนของย้งยี้ก็ไม่สำเร็จสิ"
"อ๋อ นี่แสดงว่าคุณร่วมมือกับเตี่ยผม หลอกผมมาปู้ยี่ปู้ยำที่นี่ใช่มั้ย"
"ใช่ ก็ต่งต๊งอยากเล่นตัวทำไมล่ะ คนอย่างย้งยี้ถ้าอยากได้อะไรแล้ว ย้งยี้ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มา"
"ผมล่ะเชื่อคุณจริงๆเลย"
ตงฉิน
ลุกออกไป แต่ทันใดนั้นเอง ตงฉินก็วูบหลับลงกับพื้น
ย้งยี้กับดอกท้อรีบมาดู ย้งยี้สะกิดตงฉิน เมื่อเห็นตงฉินไม่ตอบรับก็ดีใจ
ทั้งสองช่วยกันลากตงฉินเข้าไปในห้องนอน
ดอกท้อเดินออกมาหน้าบ้าน
หัวเราะคิกคักสีหน้ามีความสุขมากๆ
ทันใดนั้นเองที่หน้าบ้านก็มีเรือขายก๋วยเตี๋ยวเรือแล่นเข้ามา
ดอกท้อหิวพอดีรีบเรียกก๋วยต๋วยเรือ เมื่อเรือแล่นเข้ามาจอดที่ท่า
ดอกท้อก็ต้องตกใจเมื่อเห็นช่อม่วง ช่อม่วงเดินเข้ามาเอาเรื่องดอกท้อ
รู้ว่าตงฉินต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ รีบรุดเดินเข้าไป แต่ดอกท้อห้ามไว้
ช่อ
ม่วงยิ่งร้อนใจ รีบเดินเข้าไป ดอกท้อดึงเสื้อช่อม่วงไว้
ช่อม่วงพยายามแกะมือดอกท้อออก ยื้อยุดกันอยู่นาน
ดอกท้อเองก็ไม่ยอมปล่อยง่าย ช่อม่วงแกะมือดอกท้อออกเต็มแรง ดอกท้อเซ
หงายหลังตกน้ำตูม ช่อม่วงรีบวิ่งเข้าไปในบ้านไม้ทันที
ย้งยี้ในชุดเสื้อคลุมสุดเซ็กซี่ กำลังปลดเสื้อออก ขณะที่ใกล้ๆ เห็นกล้องวีดีโอ ตั้งอัดอยู่เป็นไฟแดงแว๊บๆ
ทันใดนั้นเอง ประตูก็เปิดพรวดเข้ามา ย้งยี้ตกใจ หันขวั่บเห็นช่อม่วงยืนหน้าง้ำด้วยความแค้น
"หนอย เธอกล้ารังแกว่าที่สามีชั้นเหรอห๊ะ"
ย้ง
ยี้อึกอักทำอะไรไม่ถูก ช่อม่วงรีบเข้าไปดูตงฉิน
ย้งยี้เข้าไปจิกผมช่อม่วงออกมา และรีบเข้าไปขวางตงฉินไว้
ช่อม่วงบอกให้ย้งยี้หลบแต่ย้งยี้กลับไล่ช่อม่วง
และบอกว่าเธอกับตงกำลังจะมีความสุขกัน
"ต๊าย หน้าด้านหลอกผู้ชายมามอมยา ยังจะมาว่ามีความสุขกันอีก หลบไปนะ ไม่งั้นจะหาว่าไม่เตือน"
ย้ง
ยี้เข้าไปตบหน้าช่อม่วง ช่อม่วงกำหมัดแน่นก่อนจะเสยคางย้งยี้เต็มหมัด
ย้งยี้หน้าหงาย ลงไปสลบกองกับพื้น
ช่อม่วงรีบเรียกตงฉินแต่ตงฉินไม่รู้สึกตัว ช่อม่วงตัดสินใจ ตบหน้าตงฉิน
ซ้ายขวา เต็มฉาดและแล้วตงฉินก็ค่อยฟื้นขึ้น สีหน้าเบลอๆ
ช่อม่วงยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบพยุงตงฉินออกจากห้อง
โจวคุยโทรศัพท์สีหน้าตกใจสุดๆ
"ว่าไงนะ หนูช่อเหรอไปช่วยไอ้ตง"
กิมท้อนั่งอยู่ใกล้ๆ โดยมีจั๊บคอยพัดวีให้ หันขวั่บ
"เกิดอะไรขึ้นห๊ะอาโจว"
โจวตกใจวางสาย อ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบยังไง กิมท้อหน้าเหี้ยม
"บอกอั๊วมาซิว่ามันเกิดอะไรขึ้น อาหนูช่อไปช่วยอาตงทำไม"
โจวอึกอักหน้าเสีย
000000000000
ที่โรงงานข้าวต้มมัด แช่มชื่นคุยโทรศัพท์สีหน้าตกใจ ขณะที่รื่นรมย์ และแป้น กำลังนั่งทำข้าวต้มมัด
"ห๊ะ ว่าไงนะกิมท้อ ยัยช่อน่ะเหรอมีเรื่องกับย้งยี้ ได้ๆ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"
แช่มชื่นวางสายหันไปทางแป้น บอกให้ไปด้วยกันเดี๋ยวนี้ รื่นรมย์หันมาถามด้วยความสนใจ
"รื่นรมย์ เกิดเรื่องอะไรเหรอแม่ ยัยช่อมันเป็นอะไร แล้วไปเกี่ยวอะไรกับยัยย้งยี้"
แช่มชื่นอึกอักไม่รู้จะอธิบายยังไงดี
"เอ่อ ช่างเถอะน่า แกคุมคนงานไปเถอะ เดี๋ยวฉันมา"
แช่มชื่นกับแป้นรีบเดินออกไป รื่นรมย์มองตามรู้สึกกังวลมากๆ
โจว
นั่งคุกเข่าหน้าป้ายบรรพชน ขณะที่กิมท้อยืนด่า
โจวพยายามแก้ตัวบอกว่าแค่วางแผนให้ย้งยี้กับตงฉินอยู่ด้วยกันสองคนเฉยๆ
แต่ไม่คิดว่าย้งยี้จะมอมยาแล้วปล้ำตงฉิน
แต่กิมท้อไม่ฟังบอกยังไงโจวก็ผิดอยู่ดี กิมท้อสั่งให้โจวตบปากตัวเองแรงๆ
โจวจำใจตบหน้าตัวเอง แรงขึ้น เบ้หน้าจะร้องไห้ ทันใดนั้นเอง
แช่มชื่นกับแป้นเดินเข้ามา ตกใจ กิมท้อเห็นแช่มชื่นก็ยิ้มรับ
ทันใดนั้นเสียงรื่นรมย์ก็ดังขึ้น
"ตายซะเถอะ ไอ้โจว"
ทุกคนหันขวั่บไป เจอรื่นรมย์เลิ่กแขนเสื้อทำหน้าเหี้ยม จากนั้นรื่นรมย์ก็วิ่งเข้ามาบีบคอโจว ทุกคนพยายามห้ามแต่รื่นรมย์ไม่ฟัง
"ไม่ แม่ ฉันเคยเตือนมันแล้วว่าอย่าให้เห็นว่ายัยหมวยย้งยี้มาทำอะไรยัยช่อ ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่"
"แต่ยัยช่อไม่เป็นอะไรนะรื่น"
"ไม่จริง ก็แม่พูดเองว่ายัยช่อมีเรื่องกับยัยย้งยี้"
"ไม่ใช่นะฮะ อารื่น คนที่มีเรื่องกับยัยย้งยี้คืออาตงต่างหาก"
รื่นรมย์ชะงัก หยุดบีบคอโจว โจวไอแค่กๆๆๆ ช่อม่วงเดินออกมา
"จริงจ้ะแม่ ช่อไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย ไอ้ตงต่างหากที่โดนยัยย้งยี้มอมยาเอา ช่อเป็นคนไปช่วยมันมาเองเลย"
ช่อ
ม่วงจูงมือรื่นรมย์กลับบ้าน แช่มชื่นกับกิมท้อส่งยิ้มให้กัน
เหมือนรู้กันว่าอะไรๆ กำลังจะลงเอยด้วยดี
แป้นยกมือไหว้กิมท้อแล้วรีบเดินตามไป กิมท้อมองตามมีความสุข
ตงฉินมาหา
ช่อม่วงที่บ้านของฟองดาว พร้อมกับดอกกุหลาบ 1 ดอก
เป็นการขอบคุณที่ช่อม่วงช่วยไว้เรื่องย้งยี้ ช่อม่วงแอบเขิน
แต่ทำเฉไฉให้ตงฉินรีบไปทำงาน
"รู้แล้วน่า ฉันกำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละ แต่เดี๋ยวก่อน ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ขอเห็นหน้าคุณฟองดาวอีกนิดนึงละกัน"
ช่อม่วงผละ ออก ให้ตงฉินชะโงกหน้าเข้าไปดูในบ้าน ตงฉินเห็นฟองดาวนั่งอยู่ ตงฉินยิ้มปลื้มๆ
"ไปละๆ ไว้ค่อยเจอกันนะ"
ตงฉินขึ้นรถขับออกไป ช่อม่วงมองตามงงๆ แต่มองดูดอกกุหลาบยิ้มๆ แอบเขินเหมือนกัน
จบตอน 10
มนต์รักข้าวต้มมัด 11
ตงฉิน
เห็นว่าทำยังไงๆ ลายไทก็ไม่สนใจช่อม่วงเสียที
น่าจะเป็นที่รูปลักษณ์แต่งตัวอย่างกับแม่ค้าขายข้าวต้มมัดอยู่ตลอดเวลานี่
แหละ ตงฉินเลยพาช่อม่วงไปแปลงโฉม เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่
พร้อมกับพาไปร้านทำผมด้วย ขณะที่ตงฉินกำลังนั่งกินโดนัทรออยู่
สักพักช่อม่วงเดินเข้ามา ในชุดใหม่ ผมที่เซ็ตมาอย่างสวยงาม
ตงฉินชะงักหันมามองช่อม่วงดูสวยแปลกตามากๆ ถึงกับสำลักโดนัทกันเลยทีเดียว
ช่อม่วงทำหน้างงๆ "เฮ้ย นี่มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอห๊ะ"
"มันไม่ได้แย่หรอก"
ช่อม่วงยิ้มปลื้มหลงตัวเอง "งั้นก็แปลว่าสวยมาก"
ตงฉินเอามะเหงกเคาะหัวช่อม่วงไปหนึ่งที ช่อม่วงเอามือกุมหน้าผากมุ่ยหน้า
"นี่แน่ะ อยากเป็นผู้หญิงที่ดูน่ารัก ก็หัดหลงตัวเองให้มัยน้อยๆหน่อย ผู้หญิงสวยๆเขาไม่มีใครชื่นชมตัวเองอย่างเธอหรอก"
"อ้าวเหรอ ถ้างั้นก็" ช่อม่วงเก๊กท่าเขินอายเหมือนสาวเรียบร้อยดูกระแดะมากๆ
"คือ อว่าช่อไม่ได้สวยอะไรเลยค่ะ แต่งอย่างนี้ดูธรรมดาจะตายไป ปกติช่อแต่งตัวแบบนี้นอนซะด้วยซ้ำ"
ตงฉิน
เอาหัวเขกมะเหงกช่อม่วงอีกที "นี่ก็เยอะไป
ผู้หญิงที่ไหนแต่งตัวเซ็ตผมอย่างนี้ตอนนอนบ้าง
หัดทำอะไรให้มันดูธรรมชาติๆหน่อยได้มั้ย"
ช่อม่วงหงุดหงิด เอามือเขกมะเหงกตงฉินคืนบ้าง
"นี่แน่ะ ก็ฉันทำได้แค่นี้แหละ จะเอายังไงห๊ะ"
ตงฉินกุมหัวชักโมโห "อ้าว นี่ฉันอุตส่าห์ช่วยเธอนะ จะมาเขกหัวฉันทำไม"
"ก็นายไม่ได้ช่วยดีๆ นี่ แต่นายทำ อย่างนี้ด้วย"
ตงฉินเอามือกุมหัวตัวเอง ชักโมโหเหมือนกัน "หนอย ทำคุณบูชาโทษ ฉันไม่น่าหลวมตัวมาช่วยเธอเลย"
"ช่วยไม่ได้ อยากโง่มาช่วยเองทำไม"
"โห พูดอย่างนี้ใช่มั้ย งั้นจะทำอะไรก็เชิญเลย ฉันไม่ยุ่งแล้ว"
ตงฉินหันหลังขวั่บ เดินออกไปเลย ช่อม่วงมองตามหน้าเหวอ
"เฮ้ย ไอ้ตง โกรธจริงเหรอวะ ไอ้บ้านี่ ตัวโตยังกะกว่าควายแต่ใจเท่าสิวมด"
ช่อม่วงเดินตามตงฉินไป ตงฉินรีบเดินหนีด้วยความรำคาญ
ช่อ
ม่วงมานั่งรอที่บ้านลายไท กะให้ลายไทเห็นตัวเองน่ารัก แต่รอเท่าไหร่
ลายไทก็ยังไม่กลับมาเสียที เพราะลายไทมีนัดเดทกับฟองดาว พอลายไทกลับมา
ก็เห็นช่อม่วงนอนหลับอยู่ที่โซฟาบ้านลายไท เห็นว่าหัวเหอยุ่งหมดเลย
เลยเข้าไปปลุก ช่อม่วงตกใจตื่น เห็นลายไทก็เด้งพรวด
หันไปเห็นตัวเองในกระจก ก็ตกใจ ที่สภาพหัวเหอยุ่ง เสื้อผ้ายับ
"อ๊ายยยย ผมยุ่งหมดเลย อุตส่าห์ไปเซ็ตตั้งนาน โอ๊ย ชุดก็ยับหมดเลย"
ลายไทมองช่อม่วงงงๆ"มีอะไรเหรอน้องช่อ"
ช่อม่วงพูดแบบลืมตัว "ก็ช่อตั้งใจไปทำสวยมาอวดพี่ลายไท เอ่อ..ค่ะ"
ลายไทถอนหายใจเอือมๆ "เฮ้อ น้องช่อเป็นแบบเดิมก็น่ารักอยู่แล้วนี่ ไม่เห็นต้องทำอะไรให้ยุ่งยากเลย"
ช่อม่วงหันขวั่บสีหน้าดีใจ "จริงเหรอคะพี่ลายไท ช่อน่ารักอยู่แล้วจริงๆเหรอ"
"ก็จริงน่ะสิ พี่ว่าน้องช่อกลับบ้านเถอะ ค่ำแล้ว เดี๋ยวคุณยายจะถามหา"
ช่อม่วงลุกขึ้นสีหน้ามีความสุข ที่เห็นลายไทชม
"ก็ได้ค่ะ ถ้างั้นช่อไปก่อนนะคะ ฝันดีนะคะพี่ลายไท" ช่อม่วงส่งจูบ
ลาย
ไทยิ้มรับ ช่อม่วงยิ้มปลื้มๆ เดินออกไป ลายไทนั่งลง
มองกล่องขนมของฟองดาวที่ทำเอง เอามาให้เขา สีหน้ามีความสุข
เสียงดนตรีไทยคลอเบาๆ
0000000000000000000000000000
แช่มชื่นกับกิม
ท้อวางแผนจะให้ช่อม่วงกับตงฉินสนิทกันมากขึ้นไปอีก
เลยให้ตงฉินแกล้งมาส่งกิมท้อที่บ้านแช่มชื่น
และให้ช่อม่วงไปส่งข้าวต้มมัดที่นครนายก โดยให้ตงฉินไปเป็นเพื่อน
โดยวางแผนขังรื่นรมย์ไว้ในห้อง ตงฉินกับช่อม่วงมองหน้ากันอึกอัก พูดไม่ออก
จะปฏิเสธก็ไม่ได้ จำใจต้องไปด้วยกัน
ในรถ ช่อม่วงกำลังขับรถ ตงฉินนั่งข้างๆ หงุดหงิด ฮึดฮัด
"
เพราะเธอคนเดียวอยู่ๆไปรับปากยายแช่มทำไมก็ไม่รู้ ดูซิ
แทนที่จะไปบ้านคุณฟองดาว แต่กลายเป็นว่าต้องไปส่งข้าวต้มมัดอะไรเนี่ย
เสียเวลาจริงๆเลย"
ช่อม่วงหันมาหงุดหงิดไม่แพ้กัน "หุบปากไปเลยนะไอ้ตง
แล้วใครให้นายสาระแนพาอาม่ามาที่บ้านฉันห๊ะ
ถ้านายไม่มาเราก็ไม่ต้องออกมาด้วยกันอย่างนี้หรอก"
"ฉันต้องมาเพราะฉันปฏิเสธอาม่าไม่ได้ คิดว่าฉันอยากมานักรึไงห๊ะ"
"ฉันต้องไปก็เพราะปฏิเสธยายไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ"
"ดูซิ ตั้งนครนายก ไปถึงเมื่อไหร่จะขอดูหน้ากำนันสันทัดของเธอก่อนเลย แถวบ้านไม่มีข้าวต้มมัดกินรึไง ถึงต้องมาสั่งตั้งไกลขนาดนี้"
ตงฉินนั่งกอดอกอย่างไม่สบอารมณ์
แช่ม
ชื่นกับกิมท้อ นั่งกินข้าวต้มมัดกันสีหน้าร่าเริง
รื่นรมย์ที่หลุดออกมาจากห้องได้แล้ว
ก็ย่างสามขุมเข้ามาตั้งท่าจะเอาเรื่องมากๆ เรียกแช่มชื่นเสียดัง
แช่มชื่นกับกิมท้อกิมท้อชะงักหันไปเห็นรื่นรมย์เดินเข้ามา
กิมท้อเห็นท่าทางรื่นรมย์ชักหวั่นๆเหมือนกัน แช่มชื่นทำใจดีสู้เสือ
ยังยิ้มได้ชวนรื่นรมย์กินข้าวต้มมัด แต่รื่นรมย์ไม่กิน ถามหาช่อม่วง
พอรู้ว่าช่อม่วงไปส่งข้าวต้มมัดก็ตงฉินก็เดาเรื่องออกว่าทำไมถึงถูกขัง
เลยโวยวายใหญ่
แช่มชื่นอึ้งไป ก่อนจะโวยกลับอ้างว่าเธอเป็นแม่
ย่อมใหญ่กว่า รื่นรมย์สงบลง แต่บอกว่า
เธอจะประท้วงไม่ช่วยขายข้าวต้มมัดแล้ว รื่นรมย์สะบัดหน้าเดินออกไป
กิมท้อหน้าเจื่อน บอกแช่มชื่น
"จะว่าไป
อาโจวมันก็คิดถูกเหมือนกันนะฮะที่ไม่แต่งงานกับอาหนูรื่น
ถ้าอั๊วมีสะใภ้ดุอย่างกับเสืออย่างนี้
อั๊วคงซี้แหงไปนานแล้วนะฮะอาคุณพี่แช่ม"
ตงฉินกับช่อม่วงนั่งหน้างอกัน
มาในรถ แต่แล้วก็ต้องตกใจ เมื่อจู่ๆรถเกิดน้ำมันหมดในที่เปลี่ยว
ทั้งคู่เลยต้องออกเดินกันไปเรื่อยๆ หวังเจอปั๊มน้ำมัน
ปากตงฉินก็บ่นที่ช่อม่วงไม่รอบคอบ เช็คน้ำมันรถให้ดี ช่อม่วงโวยกลับ
บอกว่าเพราะตงฉินเอาแต่นอนหลับ ไม่ช่วยดูน้ำมัน ดูทาง ทั้งคู่ทนไม่ไหว
เลยเถียง ไล่ตีกันใหญ่ สุดท้ายช่อม่วงเซถลาตกลงข้างทาง ตงฉินตกใจ หันไปดู
เห็นช่อม่วงนั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่ข้างทางก็ตกใจ
สุดท้ายช่อม่วงก็ขาเจ็บ
ต้องขี่หลังตงฉิน เห็นหน้าตงฉินดูเหนื่อยล้ามากๆ บ่นที่วันนี้เป็นวันซวย
ทันใดนั้นเอง รถกระบะก็ขับเข้ามา สองคนได้ยินเสียงรถก็ชะงัก หันไปพร้อมกัน
ดีใจใหญ่ที่จะได้เติมน้ำมันกลับบ้านกันเสียที
ภารกิจการจับคู่ให้ช่อ
ม่วงกับตงฉินยังไม่สิ้นสุด วันต่อมา แช่มชื่นก็เดินเข้ามาหาช่อม่วง
บอกว่าเธอไปจับสลากที่ห้างสรรพสินค้ามาแล้วได้รางวัลตั๋วเครื่องบินพร้อมที่
พักที่ภูเก็ตฟรี 3 วัน 2 คืน ก็เลยเอามาให้
ช่อม่วงรับตั๋วเครื่องบินจากแช่มชื่นมาด้วยสีหน้าดีใจแล้วงงว่าทำไมตั๋วมี
แค่ 1 ใบ ไปคนเดียวเธอก็ไม่ไปดีกว่า แช่มชื่นรีบบอก
"ไม่ไปไม่ได้นะ
ช่อ เพราะยายไปรับของเค้ามาแล้ว ถ้าเกิดไม่มีใครไป ยายจะต้องถูกปรับเงิน
แล้วยังถูกยกเลิกบัตรลดราคาอีกด้วย ช่อไปเถอะ
ไหนๆยายก็ตั้งใจเอามาให้ช่อแล้วนะ"
"แต่ช่อว่ามันแปลกๆนะจ๊ะยาย มีที่ไหน ไม่ยอมไปแล้วมาปรับเงิน แถมยังยกเลิกบัตรลดราคาอีก ช่อว่าเขาคงขู่ไปอย่างนั้นเองล่ะจ้ะ"
"
เขาไม่ได้ขู่หรอก เพื่อนยายเคยโดนมาแล้ว ยายว่าช่อไปเที่ยวเถอะนะ
ไปเปิดหูเปิดตาพักผ่อนซะบ้าง พักนี้ยายเห็นช่อเหนื่อยๆ
สงสัยจะเป็นเพราะทำงานหนัก"
ช่อม่วงจะปฏิเสธอีก แต่แช่มชื่นเห็นท่าไม่ดี รีบสวมวิญญาณดาราใหญ่ เล่นละครบทโศกตบตาหลานสาว
"
หรือว่าช่อยังคิดว่ายายไม่หวังดีกับช่อ ใช่สิ ตอนนี้ยายคงเป็นยายใจร้าย
ที่คอยแต่รังแกหลานในสายตาช่อไปแล้ว ถ้างั้นช่อไม่ต้องไปก็ได้
ถือว่าเราไม่ได้คุยเรื่องนี้เลยก็แล้วกัน"
แช่มชื่นจะเดินออกไป ช่อม่วงชักรู้สึกผิดยอมไปแล้ว
ด้าน
ตงฉินก็ได้ตั๋วเครื่องบินมาจากกิมท้อเหมือนกัน
กิมท้ออ้างว่าไปสัมมนาผู้ค้าข้าวที่ภูเก็ตตงฉินรับมางงๆ
ว่าทำไมต้องไปวันนี้และเดี๋ยวนี้ด้วย แต่ไม่ทันได้ถามอะไร
อาม่ากิมท้อก็ไล่อย่างเดียวเลย ตงฉินรู้สึกแปลกๆ เลยโทรหาช่อม่วง
รู้ว่าช่อม่วงจะไปภูเก็ตเหมือนกัน เลยรู้ว่าต้องเป็นแผนแน่ๆ
ทั้งคู่เลยวางแผนจะตลกแผนกลับ ในโอกาสที่ไม่อยู่บ้าน
จะถือโอกาสให้จีบฟองดาวและลายไทได้อย่างเต็มที่
จบตอน11
มนต์รักข้าวต้มมัด 12
ตงฉิน
ให้ช่อม่วงพาฟองดาวมาที่ห้างสรรพสินค้า แล้วเขาก็จะพาลายไทมาเหมือนกัน
จากนั้นก็จะสลับคู่ แต่ขณะที่ทั้งคู่สามารถพาทั้งฟองดาวและลายไทมาได้
กำลังจะสลับกัน โดยบอกให้ทั้งคู่นั่งรอก่อนนั้น
ตงฉินกับช่อม่วงก็ต้องมาเจอกับกิมท้อ และแช่มชี่นที่เดินมาเที่ยวห้างพอดี
ทำให้กิมท้อและแช่มชื่นรู้ว่าทั้งคู่ไม่ได้ไปต่างจังหวัดตามที่พวกเธอตั้งใจ
ไว้
ขณะที่ฟองดาวเดินหาช่อม่วง เธอก็พบกับลายไทเข้าบังเอิญ
ทั้งคู่ทั้งตกใจทั้งดีใจที่ได้เจอกัน เลยลืมลายไทและช่อม่วงไปเสียสนิท
ได้เที่ยวด้วยกันอย่างสุขใจ
กิมท้อและแช่มชื่นเรียกช่อม่วงและตงฉินมาเทศนายกใหญ่ ช่อม่วงเถียงแช่มชื่น
"ก็ช่อไม่อยากไปกับไอ้ตงนี่จ๊ะยาย คนที่ช่ออยากไปเที่ยวด้วย คือพี่ลายไทต่างหาก"
"อ๋อ เพราะอย่างนี้แกก็เลยตลบหลังยาย ด้วยการแอบหนีมาเจอลายไท แล้วปล่อยให้อีแก่ที่บ้านหลงดีใจอยู่คนเดียวใช่มั้ยห๊ะ" แช่มชื่นดุ
"ก็ถ้ายายไม่วางแผนหลอกให้ช่อไปภูเก็ตกับไอ้ตง ช่อก็ไม่ทำอย่างนี้หรอกจ้ะ"
กิมท้อหันมาด่าตงฉินอย่างสุดเหวี่ยง "ลื้อว่าใครวางแผนหลอกลื้อห๊ะ"
"ไม่ใช่ผมครับอาม่า ทางโน้นต่างหาก" ตงฉินชี้ไปทางช่อม่วง
กิมท้อสะอึก ป่อย แล้วหันมาด่าอาตง
"
อั๊วรู้น่า ว่าลื้อก็อยากเถียงอั๊วอย่างนี้เหมือนกัน แล้วทำไมห๊ะ
ไปเที่ยวกันสองคน มันไม่ดีตรงไหน ถ้าอาม่าอายุเท่าลื้อ
อาม่าคงดีใจตายที่ได้ไปเที่ยวกับคนที่อาม่ารัก"
"แต่คนอย่างยัยช่อมันน่าไปด้วยมั้ยล่ะครับอาม่า" ตงฉินมุ่ยหน้า
ช่อม่วงได้ยินหันมา "เฮ้ย ไอ้ตง พูดอย่างนี้หมายความว่าไงห๊ะ"
"ก็มันจริงมั้ยล่ะ ให้ไปภูเก็ตกับเธอสู้ฉันไปติดเกาะร้างคนเดียว ยังมีความสุขกว่าเลย" ตงฉินลอยหน้า
ช่อม่วงเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ๆ ตงฉินจ้องหน้าเอาเรื่อง
"ทำไมห๊ะ ไปกับฉันแล้วมันเป็นยังไง พูดมาดีๆ นะ"
แช่มชื่นกับกิมท้อมองหน้ากัน รีบเบรคทั้งคู่กันที
"
พอๆๆ หยุดได้แล้ว เฮ้อ เธอสองคนนี่มันอะไรกันนักกันหนาห๊ะ
เมื่อกี๊ยังเห็นร่วมมือกันตบตายายกับอาม่าอยู่เลย เผลอแป๊บเดียว
กัดกันอีกแล้ว" แช่มชื่นค้อนใส่
ช่อม่วงหน้าคว่ำ "ก็คนมันไม่ชอบกันนี่จ๊ะยาย ช่อก็บอกยายมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่ยายก็ไม่ฟังช่อซักที"
ตงฉินเสริม "ใช่ครับอาม่า ยังไงเราสองคนก็ยืนยันว่าเรารักกันไม่ได้แน่ๆ ให้ตายยังไงก็รักไม่ได้ จริงๆนะครับ"
กิมท้อหงุดหงิด คิดหาทางยุติปัญหา
"ก็ได้ ในเมื่อลื้อสองคนยืนยันว่าลื้อรักกันไม่ได้จริงๆ งั้นอั๊วมีเรื่องจะขอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วอั๊วจะไม่ขออะไรอีกเลย"
ตงฉินกับช่อม่วงหันขวั่บด้วยความสนใจว่าอะไร กิมท้อยิ้มบอก
"อั๊วจะขอให้ลื้อสองคน ควงกันไปงานวันเกิดครบรอบแซยิดของอั๊ว แล้วหลังจากนั้นพวกลื้อจะเป็นยังไงก็แล้วแต่พวกลื้อแล้วกัน"
แชมชื่นหันขวั่บไปทางกิมท้อสีหน้างงๆ ตงฉินกับช่อม่วง สีหน้าตื่นเต้นดีใจมากๆ
กิม
ท้อกับแช่มชื่นเดินออกไปจากร้าน ตงฉินกับช่อม่วงเดินตามมา
สักพักตงฉินก็นึกอะไรขึ้นได้ ตกใจหน้าเสีย
ว่าต่างคนต่างลืมฟองดาวและลายไทเอาไว้ที่ห้าง ทั้งคู่รีบวิ่งออกไปทันที
แช่ม
ชื่นกลับมาถึงบ้านก็กิมท้อ
ว่าเรื่องที่พูดกับช่อม่วงและตงฉินหมายความว่ายังไง กิมท้อยิ้มเจ้าเล่ห์
บอกว่าในวันงานเลี้ยงแซยิดเธอ
เด็กสองคนควงกันมาในงานเธอจะถือโอกาสประกาศบนเวทีว่าจะให้สองคนแต่งงานกัน
เธอเชื่อว่าคนกตัญญูอย่างช่อม่วงและตงฉิน ต้องยอมแน่ๆ
หากจะเห็นเธอต้องชักแหง่กๆ ต่อหน้า หากเกิดการปฏิเสธขึ้น
แช่มชื่นกับกิมท้อ ยิ้มให้กันอย่างมีความสุข
โดยไม่รู้ว่ารื่นรมย์แอบได้ยินอยู่
00000000000000000000000
ช่อ
ม่วงเดินเข้ามาหน้าบ้าน รื่นรมย์รีบเดินเข้ามาดักไว้
แล้วดึงแขนช่อม่วงไปหลบยืนที่มุมหนึ่ง
บอกว่าเธอได้ยินแช่มชื่นคุยกับกิมท้อ บอกว่าจะหลอกให้ช่อม่วงกับตงฉิน
ควงกันไปงานแซยิด
แล้วอาม่ากิมท้อจะประกาศงานแต่งงานของช่อกับตงฉินในงานนี้เลย
ช่อม่วงชะงักด้วยอาการตกใจ รีบหาแผนการรับมือทันที
ในห้องนอนตงฉิน ตงฉินกำลังถอดเสื้อผ้านุ่งผ้าเช็ดตัวแทน ทันใดนั้นเอง ช่อม่วงก็โผล่มาตรงหน้าต่างห้องนอนตงฉิน
"ไอ้ตง!"
ตงฉินตกใจหันขวั่บมาทันที รีบคว้าเสื้อมาปิดตัวเอง
"เธอเข้ามาทำไม ถ้าคิดจะทำอะไรฉันก็ฝันไปเลยนะว่าฉันจะยอมเธอง่ายๆ ฉันลูกมีพ่อมีอาม่านะเว้ย"
ช่อ
ม่วงผลักหน้าตงฉินด้วยความหมั่นไส้ "ทุเรศ!!
นายคิดว่าฉันจะทำอะไรนายลงรึไง ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้เลยไป
เรามีเรื่องจะต้องคุยกัน"
ตงฉินรีบใส่กางเกง ใส่เสื้อ
ตาก็มองช่อม่วงอย่างไม่ไว้ใจ พอใส่เสื้อผ้าเสร็จ
ช่อม่วงก็เล่าเรื่องให้ฟัง
ทั้งคู่พยายามช่วยกันหาทางให้ลายไทและฟองดาวใจอ่อนได้โดยเร็ว
วันรุ่ง
ขึ้น ช่อม่วงแกล้งบีบน้ำตา วิ่งไปหาลายไท จังหวะนั้นเอง โหนเดินเข้ามาพอดี
เห็นช่อม่วงกับลายไทคุยกันก็แอบฟัง ช่อม่วงร่ำไห้
บอกว่ายายเธอจะบังคับให้ควงตงฉินไปงานวันเกิดแซยิดกิมท้อ
แล้วจะถือโอกาสมัดมือชกเธอให้แต่งงานกับตงฉิน
คราวนี้ลายไทต้องช่วยเธอด้วยการแต่งงานกับเธอจริงๆแล้ว ลายไทชะงัก
แทบไม่เชื่อหูตัวเอง ร้องเสียงหลง ช่อม่วงรู้ตัวก็รีบเปลี่ยน พูดใหม่ทันที
"
หรือถ้าพี่ลายไทไม่อยากแต่ง
พี่ลายไทก็ต้องไปประกาศตัวเป็นแฟนช่อต่อหน้าทุกคนในงานแล้วค้านยายกับอาม่า
กิมท้อไม่ให้บังคับช่อแต่งงานเด็ดขาด พี่ลายไททำเพื่อช่อได้มั้ยคะ"
ลายไทเครียดจัด ชักจะไปกันใหญ่แล้ว ช่อม่วงมองลายไทตาแป๋ว ขอความเห็นใจสุดๆ โหนยิ้มร้าย ได้ข่าวไปบอกนายแล้วเว้ย
โหนบอกคล้าวว่าลายไทกับช่อม่วงไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆ คล้าวสีหน้าตื่นเต้นดีใจสุดๆ
"
ในเมื่อน้องช่อไม่อยากแต่งงานกับไอ้กร๊วกนั่นอยู่แล้ว ข้านี่แหละ
จะไปประกาศความเป็นเจ้าของน้องช่อ ฉีกหน้ามันเอง คราวนี้แหละ
จะได้รู้กันซักทีว่าไผเป็นไผ"
"แล้วเขาจะยอมให้ลูกพี่เข้าไปในงานเหรอ"
คล้าวชะงัก ชักเห็นด้วย "เอ้อ จริงด้วยสิ เฮ้ย แต่ข้าไม่กลัวหรอก ระดับพี่คล้าวน่ะ อยากได้อะไร ใครก็ขัดขวางไม่ได้เว้ย"
คล้าวยิ้มพิมพ์ใจ สดใสซาบซ่า ดีใจที่ช่อม่วงยังไม่มีเจ้าของ และก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับตงฉินด้วย
ทาง
ด้านช่อม่วง ก็ชวนฟองดาวออกไปทานข้าวข้างนอก แล้วทำทีบังเอิญเจอกับตงฉิน
เลยเรียกให้มานั่งด้วยกัน
สักพักช่อม่วงแกล้งทำเป็นนึกขึ้นได้ว่าลืมโทรศัพท์ในรถ ขอตัวไปเอาก่อน
ช่อม่วงลุกออกไป
ตงฉินยิ้มให้ฟองดาว แอบเขินม้วนต้วน แฮ่
ระหว่าง
ที่รอช่อม่วงกลับมา ทันใดนั้นเอง ช่อม่วงในคราบช่อม่วงคนเดิม
ในคราบนางมารช่อม่วง หน้าตาดูเมาเหมือนหมา ก็เดินกอดขวดเหล้าเข้ามาในร้าน
ทำเป็นเมาแล้วโวยวายที่ว่าที่คู่หมั้นอย่างตงฉิน
แอบพาผู้หญิงอื่นมากินข้าว แล้วเลยอาละวาดพังข้าวของและทำร้ายตงฉิน
ทำให้ตงฉินดูน่าสงสาร ฟองดาวหน้าเจื่อนทำอะไรไม่ถูก
ตงฉินถูกช่อม่วงทำร้ายจริงจังจนทนไม่ไหว
อุ้มช่อม่วงพาดบ่าเดินออกไปจากร้านทันที ฟองดาวยืนอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก
ตงฉิน
โมโหที่ช่อม่วงทำร้ายเขาจริง ช่อม่วงบอกว่าถ้าไม่อย่างนั้น ก็ไม่สมจริง
และฟองดาวก็จะไม่ยอมเชื่อ ช่อม่วงบอกตงฉินให้รีบกลับเข้าไปในร้าน
แล้วเธอจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วตามเข้าไป
ฟองดาวนั่งเครียดอยู่ที่
โต๊ะอาหาร ตงฉินเดินเซเข้ามาสีหน้ามึนๆ เอามือกุมหัวด้วย
คนในร้านหันมามองกันใหญ่ ตงฉินยิ้มรับอย่างอายๆ แล้วเดินไปที่โต๊ะฟองดาว
ฟองดาวเห็นตงฉินก็รีบเข้ามาดูทันทีว่าเป็นยังไงบ้าง
ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครถึงต้องทำขนาดนี้
ตงฉินบอกว่าคนนี้คือคนที่อาม่าเขาจะบังคับให้แต่งงานด้วย
"อ๋อ คนนี้นี่เองที่มะม่วงพูดถึง" ฟองดาวร้องอ๋อ
ตงฉินแปลกใจ "นี่ยัยมะม่วงเล่าให้คุณฟังแล้วเหรอครับ"
ฟองดาวยิ้มเจื่อนๆ "ค่ะ ฉันได้ยินจากมะม่วงมานิดหน่อยค่ะ เพิ่งเห็นตัวจริงเมื่อกี๊นี่เอง"
"
ผมไม่อยากแต่งงานกับเค้าเลยครับ ก็อย่างที่คุณเห็นแหละครับ
ผู้หญิงคนนี้วันๆไม่ทำอะไร มีแต่ดื่มเหล้า แล้วก็อาละวาดพาลไปเรื่อย
เมื่อก่อนได้ยินว่าเจ้าชู้มากๆ แต่ไม่คิดว่าผมจะจ่อคิวเป็นคนที่11เลย
เฮ้อ...นึกแล้วก็เศร้านะครับ
ทำไมชีวิตผมต้องมาเจออะไรอย่างนี้ด้วยก็ไม่รู้"
ฟองดาวมองตงฉินด้วย
ความสงสาร แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา
ยื่นให้ตงฉินเช็ดหน้าเช็ดตาที่เลอะเทอะ
แล้วบอกว่าถ้าไม่อยากแต่งก็ควรคุยกับอาม่าอีกที
ตงฉินตีหน้าเศร้าว่าเขาพยายามแล้ว แต่ก็ไม่สามารถทำร้ายจิตใจอาม่าได้
ทัน
ใดนั้นเอง ช่อม่วงในคราบมะม่วงก็เดินเข้ามา
ทำทีเป็นเพิ่งเห็นสภาพตงฉินแล้วตกใจ ว่าเกิดอะไรขึ้น
ฟองดาวเล่าให้เหตุการณ์ให้ฟัง ช่อม่วงทำหน้าสงสารตงฉินมากๆ
เล่นละครทำเป็นจะร้องไห้
"โถ พี่ตงของมะม่วง
ทำไมถึงได้น่าสงสารอย่างนี้นะ นี่ถ้ามีใครซักคนยอมเป็นแฟนพี่ตง
ก็คงไม่ต้องเจออะไรอย่างนี้ นี่ขนาดยังไม่แต่งงาน เขายังทำกับพี่ตงได้
ถ้าแต่งงานไปชีวิตพี่ตงคงหาความสุขไม่ได้อีกแล้วแน่เลย"
ตงฉินหยิบทิชชู่ยื่นให้ช่อม่วง "ช่างเถอะมะม่วง พี่เองยอมรับในชะตากรรมของพี่แล้ว อะไรจะเกิดก็คงต้องให้มันเกิด"
"แต่พี่ตงเป็นคนดี ไม่สมควรเจอผู้หญิงอย่างนี้เลยนะ"
"แล้วมะม่วงจะให้พี่ทำยังไง ในเมื่อเราขัดอาม่าไม่ได้ พี่ก็คงต้องยอมก้มหน้ารับกรรม"
ช่อม่วงโผเข้ากอดตงฉิน "โถ พี่ตงผู้น่าสงสาร"
ฟองดาวมองสองพี่น้องปลอมๆ ด้วยความเห็นใจ
ที่สะพานริมน้ำ ช่อม่วงกับตงฉินยกน้ำขึ้นดื่มอั้กๆๆ แล้วคุยกันอย่างสบายใจ
"
ในที่สุด แผนของเราก็สำเร็จซักที ที่เหลือก็มีแค่รอให้ถึงงานแซยิด
แล้วเราก็แค่ล้มแผนของอาม่ากับยาย จากนั้นเราก็จะเป็นอิสระจากกันในที่สุด"
"ฮ่าๆๆๆ ตั้งแต่ฉันรู้จักกับเธอมา มีครั้งนี้นี่แหละ ที่ฉันว่าเธอดูนิสัยดีที่สุดแล้ว"
ช่อม่วงชะงักเอ๊ะยังไง ตงฉินรีบเปลี่ยนเรื่อง
"
เอาน่า ยังไงตอนนี้เธอก็กลายเป็นฮีโร่ของฉันไปแล้ว
ไว้ถ้าฉันไม่ต้องแต่งงานกับเธอจริงๆ แล้วฉันเดินหน้าจีบคุณฟองดาวติด
ฉันจะเลี้ยงไอติมเธอแล้วกัน"
"โห ช่วยแทบตาย เลี้ยงแค่ไอติม นายนี่ไม่คิดจะลงทุนเลยรึไง"
"ก็เธอจะมาอยากได้อะไรจากฉัน อีกหน่อยเธอได้เป็นแฟนพี่ลายไทของเธอ จะกินไอติมทั้งร้านเขาก็เหมาให้เธอได้"
"จริงด้วยสิ เฮ้อ วันนี้เป็นวันที่ฉันมีความสุขจริงๆ เลย อะไรจะดีไปกว่าการไม่ต้องแต่งงานกับนาย"
"นั่นสิ ขอแค่เราสองคนไม่ต้องแต่งงานกัน โลกนี้ก็ดูน่าอยู่ขึ้นอีกเยอะ"
ตงฉินกับช่อม่วงยิ้มละไม ดูมีความสุขม๊ากมาก
จบตอน12
มนต์รักข้าวต้มมัด 13
ถึงงานวันแซยิดของกิมท้อแล้ว
ช่อม่วงควงแขนลายไทเดินเข้ามาด้วยสีหน้าลั๊ลลามากๆ ทันใดนั้นเอง
ตงฉินกับฟองดาวก็เดินเข้ามา ฟองดาวกวาดสายตามองหามะม่วง
ตงฉินบอกฟองดาวว่ามะม่วงส่งข้อความมาบอกว่าคงมาไม่ได้แล้ว เพราะท้องเสีย
ฟอง
ดาวชะงักทันที ด้วยความตกใจ กลัวว่ามะม่วงเป็นอะไรมากหรือเปล่า
ตงฉินรีบแสร้งบอกว่าไม่เป็นอะไร
แต่มะม่วงกำชับให้เขาดูแลฟองดาวและส่งกลับบ้านให้ดี ฟองดาวทำหน้าไม่ถูก
เหมือนตกกระไดพลอยโจนมาแล้ว ฟองดาวตัดสินใจเดินเข้าไป
ตงฉินรีบเดินไปเคียงข้างฟองดาว ด้วยใบหน้าระรื่น
เสียงดนตรีบรรเลงบน
เวทีอย่างคึกคัก กิมท้อ แช่มชื่น รื่นรมย์ โจว
นั่งอยู่ที่โต๊ะจีนที่เป็นโต๊ะประธาน ขณะที่แขกเหรื่อนั่งกันเกือบเต็ม
ทันใดนั้นเองช่อม่วงก็เดินสวยเข้ามา ดูโดดเด่นเป็นสง่ามากๆ
แช่มชื่นเห็นช่อม่วงที่หน้าทางเข้าก็รีบสะกิดกิมท้อ บอกว่ามาแล้ว
กิม
ท้อตื่นเต้น รีบลุกพรวดขึ้นทันทีด้วยสีหน้าดีใจต้อนรับ แล้วถามหาตงฉิน
กิมท้อยังไม่ทันฟังคำตอบ ก็คว้าไมค์บอกแขกผู้มีเกียรติ
แนะนำว่าฟองดาวคือว่าที่หลานสะใภ้ของเธอเอง ช่อม่วงลนลานรีบปฏิเสธ
ทันใดนั้นกิมท้อก็ประกาศ
"ขอเชิญพบกับว่าที่เจ้าบ่าวของอาหนูช่อ อาตง หลานชายอั๊วเองฮ่า"
ทุกคนมองไปที่ประตู เห็นว่าคนที่เดินเข้ามาคือลายไทนั่นเอง แป่ว กิมท้อหุบยิ้มทันที แช่มชื่นสะอึกกึ้ก รีบหันไปถามรื่นรมย์
"นี่ลายไทมาได้ไง แกรู้เรื่องนี้รึเปล่ารื่น"
รื่นรมย์หันไปทางอื่น ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ทันใดนั้นเองเสียงของตงฉินก็ดังขึ้น
"ผมอยู่นี่ครับอาม่า"
ตงฉิน
เดินหล่อควงฟองดาวเข้ามา ทุกคนตะลึงกันใหญ่
โดยเฉพาะกิมท้อที่มองฟองดาวด้วยความตกใจ
ลายไทหันมาเห็นฟองดาวควงแขนตงฉินเข้ามาก็ตกใจอึ้ง
ฟองดาวเห็นลายไทก็อึ้งไปอีกคน
โจวกำมือแน่นโมโหมากๆ กิมท้อเปิดฉากเดินเข้ามาเอาเรื่องตงฉิน
"อาตง ไหนลื้อรับปากว่าจะมากับอาหนูช่อไง แล้วนี่ลื้อควงหลานยัยคุณนายปรุงทิพย์มาได้ไงห๊ะ"
"เอ่อเค้าชื่อคุณฟองดาวครับอาม่า เขาเป็นแฟนผมเอง"
กิมท้อลมจะใส่ เซนั่งลงกับเก้าอี้ โจวลุกพรวดทันทีเอาเรื่องตงฉิน
"ไอ้ตง นี่แกกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอห๊ะ ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้แกยุ่งกับหลานสาวบ้านนี้"
"แต่ผมทำตามคำสั่งเตี่ยไม่ได้นี่ครับ เพราะผมกับคุณฟองดาว..เรารักกันครับ"
ลาย
ไทอึ้งไม่แพ้กัน โจวโมโหเดือดสุดๆ จะเอาเรื่อง รื่นรมย์ขัดขาโจวหน้าคะมำ
เลยทำเป็นจิบน้ำหน้าตาเฉย โจวหันมาทางรื่นรมย์โมโหมากๆ
ฟองดาวเห็นหน้าลายไทก็ทำหน้าไม่ถูก แช่มชื่นโมโห
เดินเข้ามาเอาเรื่องช่อม่วงบ้าง
"ยัยช่อ บอกยายมาซิว่านี่อะไร ทำไมช่อถึงได้มากับลายไทห๊ะ"
"ก็ช่อเป็นแฟนพี่ลายไทนี่จ๊ะยาย ส่วนไอ้ตงก็มีแฟนมาด้วย แล้วจะให้เราควงกันมาได้ยังไงล่ะจ๊ะ"
"ใช่ครับอาม่า คุณฟองดาวก็เป็นแฟนผม เราคุยกันไว้แล้วว่าอีกไม่นานเราจะแต่งงานกันครับ"
"ส่วนช่อก็กำลังจะแต่งงานกับพี่ลายไทเหมือนกัน เพราะเรารักกันมากเลยค่ะ"
ฟอง
ดาวทนฟังไม่ไหว รีบหันไปบอกตงฉิน ขอตัวกลับ ฟองดาวเดินออกจากงานไป
ลายไทมองตามฟองดาวด้วยความเป็นห่วง และยังติดใจเรื่องนี้
เลยแกะมือช่อม่วงออก รีบตามฟองดาวออกไป ช่อม่วงกับตงฉินมองตามงง
ทำท่าจะเดินตามไป แต่แช่มชื่นรีบเรียกไว้ทันที ให้มาคุยกันให้รู้เรื่อง
คล้า
วพลางตัวเป็นบ๋อย เพื่อให้ตัวเองเข้ามาในงานหาช่อม่วงได้
ด้านย้งยี้ก็รีบร้อนเข้ามาในงาน
เลยชนเข้ากับคล้าวจนเครื่องดื่มหกใส่ตัวเธอ ย้งยี้โมโหที่ชุดเลอะหมด
คว้าถาดมาฟาดหัวคล้าว โมโหย้งยี้
ช่อม่วงพยายามอธิบายให้ทุกคนฟัง ด้วยความหวั่นๆกลัวความผิดอยู่เหมือนกัน
"
ยายจ๋า เรื่องอื่นช่อทำให้ยายได้หมด
แต่ให้ช่อยอมแต่งงานกับคนที่ช่อไม่ได้รักช่อทำไม่ได้จริงๆจ้ะ
ช่อเป็นคนนะจ๊ะยาย ไม่ใช่ข้าวต้มมัด จะได้เอาไปมัดติดกับใครก็ได้"
แช่มชื่นยืนยัน "แต่ยายก็เอาข้าวต้มมัดด้วยกันมามัดรวมกับช่อไม่ใช่เหรอ ถ้าช่อไม่เหมาะสมกับตงฉินจริงๆ ยายคงไม่ทำอย่างนี้หรอกลูก"
"
แต่ความเหมาะสมของยาย มันไม่เกี่ยวกับความรักของช่อนี่จ๊ะ
คนที่ช่อรักมีแค่พี่ลายไทคนเดียว ยังไงช่อก็แต่งงานกับไอ้ตงไม่ได้หรอกจ้ะ"
ตงฉินได้ที รีบสวนขึ้นทันควัน "ใช่ครับ คนที่ผมรักก็มีแค่คุณฟองดาวคนเดียว"
โจวโมโหสุดๆ ลุกพรวดขึ้นทันที "หยุดเลยนะไอ้ตง"
รื่นรมย์ลุกพรวดขึ้นห้าม "แกนั่นแหละหยุด พูดต่อเลยตงฉิน น้ากำลังฟังอยู่"
โจวฮึดฮัดนั่งลงอย่างไม่สบอารมณ์ รื่นรมย์ทำหน้ายักษ์ขู่โจว แล้วนั่งลงบ้าง
"ที่ผมทำแบบนี้ไม่ใช่ว่าผมตั้งใจจะอกตัญญูต่ออาม่านะครับ แต่ผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้ว จริงๆ อาม่าเห็นใจผมเถอะครับ" ตงฉินตีหน้าเศร้า
"ถ้าเป็นคนอื่นอั๊วอาจจพอรับฟังนะ แต่ทำไมต้องเป็นหลานสาวยัยหม่อมนั่นด้วยห๊ะ" กิมท้อไม่ยอม
"ใช่ จนก็จน งกก็งก" โจวเสริม
"
อั๊วขอสั่งเด็ดขาดเลยนะอาตง ลื้อก็ห้ามรักผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด
แล้วที่สำคัญคนที่ลื้อต้องรักต้องเป็นอาหนูช่อคนเดียวเท่านั้น"
กิมท้อแผดเสียง จริงจังมากๆ
000000000000000000000
ฟองดาวสีหน้ายังงอนๆ อยู่ โวยวายใส่ลายไท
"ไหนคุณบอกว่าผู้หญิงที่ชื่อช่อ เป็นน้องสาวคุณยังไงล่ะคะ แสดงว่าเรื่องทั้งหมดที่คุณบอกดาว คุณหลอกดาวใช่มั้ยคะ"
ลายไทลนลานพยายามอธิบาย "ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ คือ ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง"
"ไม่ต้องอธิบายก็ได้ค่ะ ถือว่าดาวมองคุณผิดไปละกัน"
ลาย
ไทกุมหน้าไม่รู้จะพูดยังไงดี "เอาอย่างนี้ละกันครับ ผมบอกได้แค่ว่า
ผมไม่เคยโกหกคุณเลย เรื่องวันนี้มันเป็นเพราะความจำเป็น
แล้วผมก็บอกใครไม่ได้"
"ช่างเถอะค่ะ ดาวเข้าใจว่าเราเพิ่งรู้จักกันไม่นาน คงมีอีกหลายเรื่องที่เราต่างคนต่างไม่รู้"
"รวมถึงเรื่องที่คุณเป็นแฟนกับตงฉินด้วย"
ฟองดาวสะอึก พูดไม่ออก ลายไทพ้อ
"ผมเองก็เพิ่งทราบว่าคุณมีคนรักอยู่แล้วเหมือนกัน ผมขอโทษนะครับที่เข้ามาวุ่นวายกับชีวิตคุณ ทั้งที่ไม่สมควร"
ฟองดาวรีบหลุดปากอธิบายทันที "ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ที่ดาวทำแบบนั้นก็เพราะตงฉินเขาขอร้อง ความจริงเราไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ"
ลายไทได้ฟังคำอธิบายก็ยิ้มอย่างดีใจ "จริงเหรอครับ"
"แต่สำหรับคุณคงไม่ใช่ ถ้างั้นดาวขอตัวก่อนนะคะ ลาก่อนค่ะ"
ฟองดาวเดินออกไป ลายไทรีบเรียกไว้ทันที
"เดี๋ยวครับ คุณฟองดาว ผมไม่เคยคิดกับน้องช่อมากกว่าน้องสาวจริงๆ นะครับ คนที่ผมชอบคือคุณนะครับคุณฟองดาว"
ฟองดาวชะงักหันมาทันทีอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
"เมื่อกี๊คุณว่าอะไรนะคะ"
ลายไทอึกอัก พูดอะไรออกไปวะเนี่ย
"คือ ผมชอบคุณครับคุณฟองดาว"
ขณะ
ที่ในงาน กิมท้อยืนยันจะให้ตงฉินและช่อม่วงแต่งงานกัน
ทันใดนั้นเองเสียงของย้งยี้ก็ดังขึ้นบอกว่าคนที่ตงฉินจะแต่งงานต้องเป็นเธอ
คนเดียวเท่านั้น โจวตกใจทำอะไรไม่ถูก คล้าวเองก็เดินอาดๆ เข้ามา
แววตามุ่งมั่นไม่แพ้กัน ว่าคนที่ช่อม่วงจะแต่งงานด้วย
คือเขาคนเดียวเท่านั้นเหมือนกัน
แช่มชื่นหันไปมองเห็นแขกเหรื่องงเป็น
ไก่ตาแตกกันหมด รู้สึกอายมาก สุดท้ายเลยเดินเข้ามาห้ามทัพ
แล้วถามว่าตกลงช่อม่วงจะไม่แต่งงานกับตงฉิน แต่จะแต่งกับลายไทใช่ไหม
ช่อม่วงยืนยันหนักแน่น คล้าวกุมหัวใจ ใจแทบขาด แช่มชื่นถอนหายใจ
บอกว่าเธอจะไม่บังคับก็ได้ ช่อม่วงดีใจสุดๆ
แต่ทันใดนั้นเอง ลายไทกับฟองดาวเดินเข้ามา ยกมือไว้แช่มชื่น ขอโทษ
"เรื่องราวทั้งหมดด้วยนะครับ ผมมาคิดๆดูแล้ว ผมไม่น่าโกหกคุณยายเลย ความจริงผมกับน้องช่อ เราไม่ได้เป็นแฟนกันหรอกครับ"
ช่อม่วงช็อคสุดๆ "พี่ลายไท"
ฟอง
ดาวเดินเข้ามายกมือไหว้กิมท้อ "ดาวเองก็ต้องขอโทษคุณย่าด้วยค่ะ
แต่คุณย่าไม่ต้องห่วงนะคะว่าดาวจะมาเป็นหลานสะใภ้ของคุณย่า
เพราะความจริงแล้ว ดาวเองไม่ได้เป็นแฟนหลานชายคุณย่าเหมือนกันค่ะ"
ตงฉินช้อคไปอีกคน ลายไทหันมาพูดกับช่อม่วง
"พี่ต้องขอโทษน้องช่อด้วยนะจ๊ะที่ร่วมมือกับน้องช่อต่อไปไม่ได้ น้องช่ออย่าโกรธพี่เลยนะจ๊ะ"
ฟองดาวหันมาพูดกับตงฉินด้วยความรู้สึกผิด "ดาวเองก็ต้องขอโทษคุณด้วยนะคะ ที่ช่วยคุณไม่ได้เหมือนกัน หวังว่าคุณคงอภัยให้ดาวนะคะ"
"ที่เราสองคนจะพูดก็มีเท่านี้ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"
ลาย
ไทหันไปหาฟองดาวแล้วชวนกลับ ลายไทกับฟองดาวยกมือไหว้ผู้ใหญ่ในงาน กิมท้อ
แช่มชื่น โจว รื่นรมย์ รับไหว้งงๆ ช่อม่วงกับตงฉินทำอะไรไม่ถูก
เป็นลมล้มพับไปเลย
ฟองดาวกับลายไทยืนคุยกันอยู่หน้าบ้าน
สองคนดูเขินๆด้วยกันทั้งคู่
ลายไทขอบคุณฟองดาวที่อนุญาตให้เขามาส่งหน้าบ้าน
ฟองดาวยิ้มว่าหากอยากรู้จักกันมากกว่านี้ ก็ไม่น่ามีอะไรต้องปิดบัง
และเธอเองก็อยากให้ลายไทได้รู้จักยายของเธอ ลายไทชะงักแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
"หมายความว่า คุณฟองดาวให้โอกาสผม ได้คบหาดูใจคุณเหรอครับ"
"อันนี้ก็แล้วแต่คุณละกันนะคะ ว่าคุณอยากเรียนรู้ในตัวดาวรึเปล่า"
"อยากสิครับ แค่คุณให้โอกาสผมก็ดีใจที่สุดแล้วล่ะครับ ขอบคุณนะครับคุณฟองดาว ผมดีใจที่สุดเลย ไชโย"
ฟอง
ดาวมองลายไทแอบขำที่ลายไทดีใจขนาดนั้น ทันใดนั้นเอง แจ่มใสเปิดประตูออกมา
ว่าใครมาส่งเสียงดังหน้าบ้านเธอ ลายไทเห็นแจ่มใสก็ชะงัก
แจ่มใสมองลายไทด้วยความแปลกใจ รู้สึกคุ้นหน้ามากๆ
และจำได้ว่าเคยเจอกันที่ตลาด ลายไทยกมือไหว้
แจ่มใสรับไหว้อย่างเจ้ายศ
เจ้าอย่าง แล้วหันไปถามฟองดาว ว่าตอนไปไปกับพี่ชายมะม่วง
ทำไมตอนกลับถึงมากับชายคนนี้ได้ ฟองดาวอ้างว่าพี่ชายมะม่วงติดธุระ
เลยมากับลายไท แจ่มใสสงสัยว่าทั้งคู่รู้จักกันได้ยังไง
"ก็สักพักแล้ว
ล่ะครับ ผมต้องขอโทษคุณท่านด้วยนะครับที่เพิ่งมาแนะนำตัว แต่ต่อไป
ผมจะหมั่นมาเยี่ยมเยียนคุณท่านบ่อยๆนะครับ ถ้างั้นผมลากลับก่อนนะครับ
สวัสดีครับ"
แจ่มใสรับไหว้งงๆ ลายไทหันไปยิ้มกับฟองดาว
"ฝันดีนะครับคุณฟองดาว"
ฟอง
ดาวยิ้มรับ ลายไทเดินออกไป แต่แอบเหลือบหันมากลับมามองฟองดาวเป็นระยะๆ
ด้วยความตื่นเต้นดีใจสุดๆ ฟองดาวมองตามขำๆ แจ่มใสหันไปมองฟองดาว
รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆเว้ย
ตงฉินนั่งเขี่ยข้าวอย่างหมดอาลัยตายอยาก
กินไม่ลงจริงๆ ขณะที่ช่อม่วงตักข้าวเข้าปากไม่ยั้ง ประชดชีวิต
ทั้งคู่งงว่าทำไมลายไทและฟองดาวรู้จักกันได้ ตงฉินเครียดจัดกว่าเดิม
"ยัยช่อ เธอว่าสองคนนี้จะแอบกิ๊กกันอยู่รึเปล่า"
ช่อม่วงชักใจคอไม่ดี "จริงด้วย ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ เราจะทำยังไงดีล่ะไอ้ตง"
"อย่าเพิ่งคิดไปถึงขั้นนั้นสิ ฉันว่าก่อนอื่นเราต้องสืบให้ได้ก่อนว่า สองคนนี้เป็นอะไรกันแล้วที่เหลือค่อยว่ากัน"
ช่อม่วงพยักหน้าเห็นด้วย ช่อม่วง ตงฉิน มองหน้ากัน แล้วหันมาจิกตาร้ายกาจ
จบตอน 13
มนต์รักข้าวต้มมัด 14
ช่อ
ม่วงในคราบมะม่วงนั่งตีขิมไป แอบมองฟองดาวไป
ฟองดาวนั่งเช็ดทำความสะอาดเครื่องดนตรีไป ยิ้มไป มีความสุขจริงเว้ย
ช่อม่วงวางมือแล้วเขยิบเข้ามานั่งข้างๆ ฟองดาว
"แหม ตั้งแต่กลับจากงานเมื่อวานรู้สึกครูดาวจะดูมีความสุขจังเลยนะคะ" ช่อม่วงแอบหมั่นไส้
ฟองดาวหันมาคุยกับช่อม่วง เก็บรอยยิ้มตัวเองไม่ได้เลย
"ก็งานเมื่อวานสนุกดีนี่จ๊ะ"
"สนุกเหรอคะ งานแซยิดอาม่าอายุ60 ที่จัดในสมาคมชาวจีน เนี่ยนะคะ"
ฟองดาวชะงัก "ทำไมล่ะจ๊ะ จะงานคนจีนหรือคนไทย ก็สนุกได้เหมือนกันนี่จ๊ะ"
แจ่ม
ใสเดินเข้ามาสีหน้ายังเคืองๆ "แต่ฉันขอตำหนิพี่ชายเธอหน่อยนะมะม่วง
ที่เมื่อวานรับปากว่าจะมาส่งยัยดาว แต่สุดท้ายก็ให้คนอื่นมาส่ง"
ช่อม่วงชะงักสนใจขึ้นมาทันที "ใครเหรอคะหม่อม"
"ก็นาย..." แจ่มใสทำท่าจะพูดแต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจ
"ช่างเถอะ พูดไปเธอก็คงไม่รู้จักหรอก"
"ชื่อลายไทรึเปล่าคะ"
"ใช่ นายลายไทนั่นแหละ เอ๊ะ แล้วเธอรู้ได้ยังไงห๊ะ" แจ่มใสสงสัย
ช่อม่วงชะงักหน้าเจื่อนๆ ลนลานหาทางแก้ตัว
"
เอ่อ พอดีมะม่วงได้ยินญาติๆเขาพูดกันน่ะค่ะ ว่าในงานมีคนสวยชื่อฟองดาว
คนหล่อชื่อลายไท กลับบ้านไปด้วยกัน เลยจำชื่อได้แม่นน่ะค่ะ แหะๆ"
แจ่มใสกับฟองดาวพยักหน้ารับรู้ อ่อ อย่างนี้นี่เอง
ตงฉิน
สะกดรอยตามลายไท ขับรถมาจอดใกล้ๆหน้าบ้านฟองดาว
พลางมองลายไทที่ยืนอยู่หน้าบ้านฟองดาวด้วยความสนใจ
ตงฉินเจ็บใจที่ลายไทมาหาฟองดาวอย่างที่เขาคิดจริงด้วย
เสียงออดดัง
ขึ้น ช่อม่วงชะงักมองไปทางหน้าประตูทันที ช่อม่วงลุกพรวดไปเปิดประตู
ประตูเปิดออกมาเห็นว่าลายไทยืนอยู่หน้าประตู ช่อม่วงตกใจสุดขีดปิดประตูปัง
แจ่มใสและฟองดาวชะงัก หันมามองช่อม่วงงงๆ ช่อม่วงอึกอัก ลนลานหาทางแก้ตัว
อ้างว่าหน้ามืด ขอตัวไปล้างหน้าก่อน แจ่มใสมองตามแปลกใจ
ฟองดาวไปเปิด
ประตูแทน เห็นว่าลายไทยืนยิ้มอยู่
ฟองดาวเห็นหน้าลายไทก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ลายไท
เดินเข้ามานั่งในบ้านทำความเคารพแจ่มใส แล้ว ท่าทางเก้กังๆ
ทำตัวไม่ค่อยถูก ช่อม่วงโผล่หน้ามาแอบมองจากหลังบ้านด้วยความสนใจ
แจ่มใสมองลายไทอย่างยังไม่ไว้ใจเท่าไหร่ ลายไทบอกว่าเขามีกล้วยจากสวนมาฝาก
แจ่มใสเห็นกล้วยลายไทที่มาทั้งเครือก็มองตาโต สีหน้ายิ้มๆ แอบดีใจอยู่ลึกๆ
ได้ของฟรีเว้ย ช่อม่วงมองด้วยความเจ็บใจที่ลายไทรู้ทันแจ่มใส
ลายไท
กวาดสายตามองรอบๆบ้านฟองดาว ยิ้มๆชอบใจ ชมว่าบ้านน่าอยู่
บ้านอาจจะจัดง่ายๆ แต่เครื่องเรือนของคุณท่านดูเป็นของล้ำค่าทั้งนั้น
การจัดวางก็บ่งบอกว่าคนจัดต้องมีรสนิยมดี
และมีความรู้เรื่องการจัดตกแต่งแบบบ้านของคนมีชาติตระกูลดีในสมัยก่อน
แจ่มใสเชิ่ดกว่าเดิม นึกอยากจะอวดขึ้นมา
"จริงๆ ไม่ใช่แค่เครื่องเรือนนะ ฉันยังมีข้าวของเครื่องใช้ที่หาคนมีโอกาสครอบครองได้ยากอีกหลายชิ้น เธออยากเห็นมั้ยล่ะ"
ลายไทยิ้มกว้างด้วยความสนใจ "ครับคุณท่าน"
แจ่ม
ใสเดินนำไปเปิดตู้ไม้ออกมา เห็นว่าในตู้มีเครื่องจานสังคโลกโบราณสวยงาม
ลายไทมองอย่างตื่นเต้น แล้วแอบหันมามองฟองดาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง
ช่อม่วงมองทั้งสองคนด้วยความหมั่นไส้ หันไปเตะถังขยะล้มกลิ้ง ลายไท แจ่มใส
ฟองดาวชะงัก ช่อม่วงตกใจ ลนลาน ทำเสียงแมวกลบเกลื่อน
0000000000000000000000000
ตงฉิน
ยืนอยู่หน้าฟองดาว ท่าทางตื่นเต้นมากๆ ดมกลิ่นปากตัวเอง อย่าประหม่า
ก่อนจบรรจงนิ้วกดออด ประตูเปิดออกมา เห็นว่าฟองดาวเป็นคนเปิดประตู
ตงฉินเห็นหน้าฟองดาวก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
แต่พอรู้ตัวก็รีบเก๊กหน้าขรึมทันที
"อ้าว นึกว่ามะม่วงซะอีก" ฟองดาวงงๆ
"ผมจะมาบอกคุณฟองดาวว่า ยัยมะม่วงยังไม่หายปวดท้อง เลยจะขอหยุดเรียนจนกว่าจะหาย ไม่มีอะไรแล้ว ผมไปก่อนนะครับ"
ตงฉิน
ทำท่าเฉยๆ หันหลังจะเดินออกไป แต่หน้าแอบลุ้นมากๆ
aองดาวมองตามด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะเรียกตงฉินไว้
บอกว่าขอคุยอะไรด้วยหน่อย ตงฉินชะงักหันมาเก๊กหน้าขรึม แลดูเฉยเมยมากๆ
ด้าน
ช่อม่วงนั่งลงคุยกับลายไท สีหน้ายังงอนไม่หาย
ลายไทอธิบายกับช่อม่วงว่าเขาไม่ได้ต้องการให้เรื่องออกมาแบบนี้จริงๆ
ช่อม่วงตีหน้าเศร้า
"พอเถอะค่ะพี่ลายไท ช่อเข้าใจว่าช่อเป็นแค่น้องสาวปลอมๆ พี่ลายไทคงไม่ได้รัก ไม่ได้ห่วงช่ออย่างที่พูดจริงๆ หรอก"
"ไม่ใช่อย่างนั้นนะ พี่รักน้องช่อจริงๆ นะจ๊ะ"
ช่อม่วงหันมามองตาลายไท แอบเคลิ้มนิดนึง ก่อนจะเรียกสติตัวเองคืนมา
"รักแล้วทำกับช่ออย่างนี้ได้ไง ช่อไม่เชื่อพี่ลายไทหรอกค่ะ"
ช่อม่วงหันหลังขวั่บ กอดอก งอนมากๆ
"
เอาอย่างนี้ละกัน พี่รู้ว่าพี่พูดอะไรไป น้องช่อก็คงไม่เชื่อ
ถ้างั้นน้องช่อจะให้พี่ทำยังไงจ๊ะ น้องช่อถึงจะหายโกรธพี่
ไม่งั้นพี่ต้องไม่สบายใจแน่เลย"
ลายไทสบตาช่อม่วงด้วยความจริงใจใสซื่อบริสุทธิ์ผุดผ่อง ช่อม่วงชะงัก ชักจะใจอ่อน
"พี่สัญญานะว่า พี่จะรักและดูแลน้องช่อ เหมือนที่เคยพูดไว้ นอกจากคุณฟองดาวแล้ว น้องช่อจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่พี่จะดูแลตลอดไปจ้ะ"
ช่อม่วงเผลอเคลิ้มไม่หยุด แต่แล้วก็ชะงัก "เอ๊ะ เมื่อกี๊พี่ลายไทบอกว่าไงนะคะ ทำไมมีชื่อคุณฟองดาวด้วยล่ะคะ"
ลายไทยิ้มเขินๆ "เรื่องนี้พี่ยังไม่ได้บอกใครเลยนะ แต่ในฐานะที่น้องช่อเป็นน้องสาวคนเดียวของพี่ พี่จะ
บอกน้องช่อละกัน ฟังนะ "พี่รักคุณฟองดาวจ้ะ"
ช่อม่วงอึ้ง เข่าทรุด ไปไม่เป็นกันเลยทีเดียว
หน้าบ้านฟองดาว ตงฉินเก๊กหน้าขรึมคุยกับฟองดาว
"ดาวต้องขอโทษคุณจริงๆนะคะที่ช่วยคุณไม่สำเร็จ"
"ช่างเถอะครับ ผมรู้ว่าคุณคงไม่เต็มใจช่วยผมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"
"ไม่จริงนะคะ ตอนที่ดาวเห็นคุณถูกคู่หมั้นรังแก ดาวเห็นใจคุณจริงๆ แล้วดาวก็เต็มใจช่วยคุณด้วย"
"พอเถอะครับคุณฟองดาว ถึงคุณจะบอกว่าคุณเต็มใจช่วยผม แต่สุดท้ายคุณก็เปลี่ยนใจทีหลังอยู่ดีไม่ใช่เหรอครับ"
"
นั่นเพราะดาวทนโกหกผู้ใหญ่ทั้งฝ่ายคุณแล้วก็ฝ่ายคู่หมั้นของคุณไม่ได้
แต่ถ้าคุณยังไม่พอใจ งั้นคุณจะโกรธจะเกลียดดาวก็ตามใจคุณนะคะ"
ตงฉิน
สะดุ้งโหยง รีบปฏิเสธทันที "ไม่ครับไม่
ผมบอกได้เลยนะครับว่าในโลกนี้ไม่มีใครทำให้ผมโกรธหรือเกลียดคุณได้หรอกครับ
ยกเว้นแต่ ..."
ทันใดนั้นเองเสียงโจวก็แผดดังเข้ามา "ไอ้ตง"
ตงฉิน
ชะงัก หันไปเห็นโจวเดินย่างสามขุมเข้ามาก็ตกใจ
โจวเข้าประชิดตัวตงฉินออกอากาศหวงลูกชายมากๆ
บอกฟองดาวว่าลูกชายเขามีคู่หมั้นแล้ว เชิญฟองดาวไปหาผู้ชายเอาข้างหน้า
อย่ามายุ่งกับลูกเขาอีก ตงฉินตกใจ บอกให้โจวหยุดพูดก่อน แต่โจวไม่หยุด
ตงฉินลากโจวออกไปอย่างทุลักทุเล ฟองดาวหน้าจ๋อยสุดๆ โดนด่าซะซึ้งเลย
00000000000000000000
ช่อ
ม่วงแกล้งทำเป็นป่วยหนัก เพื่อให้ลายไทมาเฝ้า แต่โดนแช่มชื่นออกตัวกัน
โดยมีกิมท้อช่วย บอกให้ตงฉินเก็บเสื้อผ้ามาเฝ้าช่อม่วง
ตงฉินไม่สามารถปฏิเสธได้ แล้วแช่มชื่นก็บอกลายไทไม่ต้องเฝ้า
ไม่ต้องเป็นห่วง เพราะมีตงฉินมาคอยช่วยดูแลแล้ว
ช่อม่วงนั่งโบ๊ะแป้ง ให้หน้าซีดๆ สักพักเสียงเคาะประตูดังขึ้น ช่อม่วงชะงัก รีบไปนอนห่มผ้าบนเตียงทันที แล้วทำน้ำเสียงอ้อนสุดๆ
"โอ๊ย เวียนหัวจัง บ้านหมุนติ้วๆๆ เลย"
ตงฉิน
เปิดประตูเข้ามา หิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าเห็นเข้าในห้อง
เห็นท่าทางสำออยของช่อม่วงก็รำคาญ เลยเอาตุ๊กตาปาใส่ช่อม่วง
ช่อม่วงชะงักหันมา เห็นตงฉินก็แปลกใจ
"อ้าว ไอ้ตง แกมาทำไมห๊ะ ไหนว่าจะชวนพี่จั๊บแอบไปหาคุณฟองดาวไง"
ตงฉินวางกระเป๋าเสื้อผ้าแล้วปิดประตู ปัง หันมาวีนใส่ช่อม่วง
"ยังจะมีหน้ามาถามอีก ก็เพราะแผนสำออยของเธอนี่แหละ เลยทำฉันอดไปหาคุณฟองดาว แล้วแถมยังต้องขนเสื้อผ้ามาอยู่บ้านเธออีก"
ช่อม่วงลุกพรวดขึ้น ไม่เชื่อหูตัวเอง "อะไรนะ นายขนเสื้อผ้ามาอยู่บ้านฉันเหรอ"
"ก็ใช่น่ะดิ พอดีอาม่าเห็นเธอป่วยเลยสั่งให้ฉันมาคอยดูแลเธออย่างใกล้ชิด ถึงขนาดให้มาอยู่บ้านเธอเลย"
"
บ้าที่สุด นี่ทีแรกฉันคิดว่าเราสองคนคิดแผนได้พิเรนจน์แล้วนะ
เจอยายกับอาม่าเข้าไป เราสองคนชิดซ้ายเลย เฮ้อ
แล้วอย่างนี้พี่ลายไทจะคิดยังไงเนี่ย ตายๆๆๆ คราวนี้
ฉันต้องเสียพี่ลายไทไปแน่ๆ"
"นี่ เลิกโวยวายซักทีได้มั้ย แล้วมาช่วยกันคิดดีกว่า ว่าเราจะทำยังไงต่อไป"
ช่อม่วงหยุดกึ้ก คิดว่าเอาไงดี
ด้าน
แช่มชื่นกับกิมท้อ เอาหูแนบประตูห้องแอบฟังสีหน้าระรื่น
กิมท้ออยากเข้าไปดู แช่มชื่นเห็นด้วย เลยเคาะประตูเรียกช่อม่วง
ถามว่าทำอะไรอยู่ เข้าไปได้ไหม ช่อม่วงกับตงฉินตกใจ
"ยายมา" ช่อม่วงลนลานกลัวแผนป่วยแตก เลยบอกกับตงฉิน "นอนลงสิวะ"
ตงฉินคิดไม่ทัน รีบขึ้นไปนอนห่มผ้าบนเตียงกับช่อม่วง สักพักช่อม่วงนึกได้
"เว้ย นายมานอนทำไม ฉันต่างหากคนป่วย"
ตงฉินนึกได้ "เออ จริงด้วย"
ตงฉินลุกขึ้นนั่ง ยังไม่ทันลุกจากเตียง ประตูก็เปิดพรวดเข้ามา แช่มชื่นกับกิมท้อเห็นตงฉินอยู่บนเตียงกับช่อม่วงก็ตกใจ
"ทำอะไรกันลูก นี่ยายไม่คิดเลยนะว่าช่อกับหลานตงจะใจร้อนขนาดนี้ แต่ยายว่ารอให้แต่งงานกันก่อนดีมั้ยลูก" กิมท้อถูกใจ
ช่อ
ม่วงคิดอะไรไม่ออก ถีบตงฉินตกจากเถียง
แล้วอ้างว่าเห็นจิ้งจกเลยให้ตกฉินจับให้
แช่มชื่นกับกิมท้อไม่อยากกวนเวลาสวีท เลยรีบจะออกจากห้อง แช่มชื่นแอบยิ้มๆ
ให้ช่อม่วงกับตงฉิน อารมณ์แซวๆ แล้วเดินตามช่อม่วงไป ประตูปิดลงปัง
ตงฉินหันขวั่บมาเอาเรื่องช่อม่วงที่ถีบเขาตกเตียง ช่อม่วงต่อปาก ต่อคำ
"อ้าว ก็นายอยากซื่อบื้อมานอนข้างฉันทำไมล่ะ"
"เชอะ คิดว่าฉันอยากนอนบนเตียงเธอนักรึไง ฉันแค่ตกใจเฉยๆเว้ย อี๋ น่าขยะแขยงจะตาย"
"มากไปแล้วนะไอ้ตง รังเกียจมากนักใช่มั้ย "
ช่อ
ม่วงเข้ามาบีบคอตงฉิน ตงฉินดิ้นรน แกะมือช่อม่วงออก
แล้วกดข้อมือช่อม่วงลงบนเตียง เห็นเป็นภาพช่อม่วงนอนแผ่
แล้วตงฉินทำเหมือนจะปล้ำช่อม่วง ประตูเปิดเข้ามา
แป้นเห็นทั้งคู่ก็ตกใจร้องลั่น ตงฉินรีบปล่อยช่อม่วงทันที
"เอ่อ คุณยายให้แป้นมาเอากระเป๋าคุณตงฉินไปไว้ที่ห้องน่ะค่ะ ตามสบายนะคะ แป้นไม่รบกวนเวลาความสุขแล้วค่ะ"
แป้นรีบบอก ก่อนจะเปิดประตูออกไปทันที ช่อม่วงกับตงฉินหันมาค้อนกัน หงุดหงิด
จบตอน 14
มนต์รักข้าวต้มมัด 15
โจว
โวยวายอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง กับกิมท้อ
ว่าตงฉินจะเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวของช่อม่วงแล้ว จั๊บเองก็ไม่อยากเชื่อ
แต่กิมท้อพัดไปยิ้มไปสีหน้ามีความสุข บอกว่าถ้าโจวได้มีโอกาสเห็นเอง
จะรู้ว่าตงฉินกับช่อม่วงรักกันขนาดไหน
กิมท้อพัดไปยิ้มไปบอกว่าเธอจะจัดงานแต่งให้ช่อม่วงและตงฉินอย่างเร็วที่สุด
โจวกับจั๊บมองหน้ากัน โจวยักไหล่ไม่อยากเชื่อเลย
โจวนำเรื่องไปบอกย้ง
ยี้ หวังให้ย้งยี้เป็นตัวกันตงฉินออกมาจากช่อม่วง ซึ่งก็ได้ผล
เมื่อย้งยี้รู้เรื่อง ก็รีบบุกไปที่โรงงานข้าวต้มมัดทันที
เจอเข้ากับรื่นรมย์และแช่มชื่น ย้งยี้แผดเสียงอย่างหาเรื่อง
ว่าเธอมารับตงฉินกลับบ้าน
เสียงของย้งยี้ดังเข้ามาในห้องนอนของช่อ
ม่วง ที่ตงฉินอยู่ด้วย ตงฉินกับช่อม่วงรีบเดินออกไปจากห้องทันที
ย้งยี้ชะงักเห็นหน้าตงฉินก็ดีใจสุดๆ
"ต่งต๊ง กลับบ้านกับย้งยี้นะ ย้งยี้จะดูแลต่งต๊งเอง ไม่ให้ใครบังคับฝืนใจต่งต๊งอีกแล้ว"
แช่มชื่นรำคาญ "ใครบังคับฝืนใจใครห๊ะ หลานตงกับยัยช่อเค้ารักกันจะตาย เธอนั่นแหละกลับไปได้แล้ว"
ย้งยี้หันขวั่บไปที่แช่มชื่น "หุบปากเลยนะอีแก่ ชอบบงการชีวิตคนอื่นดีนัก เดี๋ยวก็ไม่ได้แก่ตายหรอก"
แช่มชื่นโมโหสุดๆ รื่นรมย์เข้ามาเอาเรื่อง
"หนอย กล้าด่าแม่ฉันเหรอ มาให้ตบปากซะดีๆเลยนะ"
รื่นรมย์จะเข้าไปตบปากย้งยี้ ตงฉินทำอะไรไม่ถูก รีบเข้ามาห้ามระหว่างกลาง
"ใจเย็นๆนะครับน้ารื่น" ตงฉินหันไปพูดกับย้งยี้ "ย้งยี้ กลับไปเถอะ อย่ามีเรื่องที่นี่เลย"
"ไม่ ถ้าต่งต๊งไม่กลับไปกับย้งยี้ ย้งยี้ก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น"
ย้งยี้สีหน้ามุ่งมั่นมากๆ ช่อม่วงหน้าเครียด เอาไงดีวะ เลยรีบไปโทรบอกกิมท้อ
ย้ง
ยี้เข้ากอดมาแขนตงฉินสีหน้าเว้าวอนมากๆ ยังไงก็ไม่ยอมกลับ
ช่อม่วงบอกย้งยี้ ว่าหากไม่กลับ จะแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุก
แต่ย้งยี้ก็ไม่กลัว ทันใดนั้นเองแป้นวิ่งเข้ามาพร้อมคนงานชาย2คน
คนงานเข้าไปรวมแขนย้งยี้ทั้งสองข้าง ย้งยี้ตกใจ
แช่มชื่นบอกให้จับตัวย้งยี้ไปขังไว้ก่อน คนงานจับย้งยี้ออกไป
ย้งยี้กรี๊ดลั่น แช่มชื่น รื่นรมย์ ช่อม่วง ตงฉิน แป้น ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหนื่อยเหลือเกิน
รถ
ของโจวขับเข้ามาจอดหน้าบ้าน กิมท้อเปิดประตูลงจากรถ จะเดินไป
แต่ไม่เห็นโจวลงมาก็ชะงัก หันไปเรียก ให้ลงมา โจวหน้าเจื่อนๆ
กลัวๆยังไงไม่รู้ ทันใดนั้นเองรื่นรมย์ก็เดินย่างสามขุมเข้ามา
"ไอ้โจว มาแล้วเหรอห๊ะ แกมาเอาลูกสะใภ้ในดวงใจแกกลับไปเดี๋ยวนี้เลยนะ" โจวหน้าหงอกลัวจัง
แป้นกำลังไขประตูห้องที่ขังย้งยี้ออกมา ประตูเปิดพรวดออกมาทันที เห็นย้งยี้เดินออกมาจากห้องด้วยความโมโห
"พวกแกกล้าทำกับย้งยี้อย่างนี้เหรอห๊ะ คอยดูนะย้งยี้จะสั่งมือปืนมาเก็บพวกแกให้หมดบ้านเลย"
กิมท้อ เดินนำเข้ามา โดยที่รื่นรมย์ผลักโจวให้เดินเข้าไปย้งยี้เห็นโจวก็เดินเข้าไปฟ้องทันที
"กู๋รู้มั้ยว่าพวกนี้มันทำอะไรกับย้งยี้บ้าง ย้งยี้จะให้อาป๊าจัดการพวกมันให้หมดเลยคอยดู"
โจวหน้าเจื่อน "เอ่อ กู๋ว่าหนูย้งยี้กลับบ้านไปก่อนเถอะนะ"
ย้งยี้ยืนยัน "ไม่ ถ้าต่งต๊งไม่กลับย้งยี้ก็ไม่กลับ"
"เชื่อกู๋เถอะนะ กู๋ขอร้องล่ะ อย่าทำให้กู๋เดือดร้อนกว่านี้เลย"
รื่นรมย์ยื่นหน้ามา "ใช่ ฉันรับรองเลยว่า ถ้าเธอไม่กลับ ไอ้แก่โจวเดือดร้อนแน่"
โจว
หันไปเหล่ๆมองรื่นรมย์อย่างกลัวๆ แต่ย้งยี้ยืนยันยังไงก็ไม่กลับ
แช่มชื่นชักโมโหขึ้นมาบ้างบอกว่าจะให้แป้นโทรแจ้งตำรวจ โจวรีบมาขวาง
ช่อม่วงเอือมสุดๆ หาทางเจรจาต่อรอง ว่าหากย้งยี้กลับไปโดยดี
เธอจะให้ตงฉินไปเที่ยวด้วย ตงฉินสะดุ้งโหยง หันไปทำตาดุใส่ช่อม่วง
ย้งยี้หันขวั่บมาทางช่อม่วง
"เธอพูดจริงๆเหรอยัยตาโปน"
"ใช่ แต่ถ้าเธอไม่กลับ ฉันจะให้ไอ้ตงย้ายสำมะโนครัวมาอยู่บ้านฉันถาวรเลย ว่าไง ตกลงจะกลับไปมั้ย"
ย้งยี้เลิ่กคิ้วชักสนใจในข้อเสนอของช่อม่วง
ช่อม่วงเดินเข้ามานั่งบนเตียงถอนหายใจเหนื่อยสุดๆ ตงฉินเดินย่างสามขุมเข้ามาเอาเรื่อง ปิดประตู
"ยัยบะช่อ เรื่องอะไรเธอถึงไปพูดกับยัยย้งยี้อย่างนั้นห๊ะ รู้มั้ยว่าฉันจะต้องเจออะไรบ้าง ถ้าฉันไปเที่ยวกับยัยนั่น"
"นี่ นายอย่ามาโง่แถวนี้ได้มั้ย เห็นแล้วรำคาญจริงๆเลย ถ้าฉันไม่พูดอย่างนั้นแล้วยัยนั่นจะยอมกลับไปดีๆเหรอ"
"เธอก็พูดง่ายนี่ เธอไม่ได้มาเป็นฉัน เธอจะไปรู้อะไร"
"
แล้วนายจะเดือดร้อนอะไรห๊ะไอ้ตง คนที่รับปากยัยย้งยี้คือฉันต่างหาก
ไม่ใช่นายซะ หน่อย ถ้ายัยย้งยี้มาทวงสัญญา นายก็บอกไปดิว่านายไม่เกี่ยว"
ตงฉิน
ชะงักกึ้ก เออ จริงด้วยว่ะ ช่อม่วงส่ายหน้าเอือมๆว่าตงฉินหายโง่ซะที
ช่อม่วงหยิบหนังสือนิยายมานั่งอ่านสบายใจ
ตงฉินเบ้หน้าหมั่นไส้ยัยนี่จริงๆเลย
000000000000000000000
ตงฉิน
กับช่อม่วง วางแผนในช่วงที่คนในบ้าน คิดว่าพวกเขาสวีทกัน
ใช้โอกาสนี้พากันออกไปข้างนอก อ้างว่าช่อม่วงอยากจะไปสูดอากาศบริสุทธิ์
เลยจะให้ตงฉินพาไป แต่พอออกไปข้างนอก
ต่างคนก็บอกว่าให้ไปหาคนที่ตนเองรักให้เต็มที่
โดยช่อม่วงดิ่งไปหาลาย
ไทที่บ้าน อ้างว่าเธอไม่สบาย ไม่มีใครที่บ้านอยู่เลย
อยากให้ลายไทพาไปหาหมอหน่อย ลายไทอึกอัก เพราะอยากไปหาฟองดาวมากกว่า
แต่ก็ปฏิเสธช่อม่วงไม่ได้ แต่พอระหว่างทาง ช่อม่วงบ่นหิวข้าว
ให้ลายไทพาไปกินข้าวที่ร้านอาหารก่อน ลายไทจำใจตามใจช่อม่วง
ด้าน
ตงฉินไปหาฟองดาวที่บ้าน อ้างว่ามะม่วงน้องสาวไม่สบาย
อยากให้ฟองดาวไปเยี่ยม ฟองดาวอึดอัดใจ เพราะอยากเจอลายไทมากกว่า
แต่ก็จำใจต้องไปกับตงฉิน แต่แล้วตงฉินก็อ้างว่า
มะม่วงเพิ่งโทรมาบอกเขาว่าออกจากรพ.แล้ว ให้ไปเจอกันที่ร้านอาหารได้เลย
แต่
แล้วร้านที่ทั้งคู่เลือกไป
ดันเป็นร้านเดียวกับที่ช่อม่วงไปนั่งกินกับลายไท ขณะที่โต๊ะช่อม่วง
ลายไทนั่งหันหลังอยู่
ส่วนช่อม่วงหันหน้าออกไปทางประตูเลยเห็นตงฉินกับฟองดาวเดินเข้ามา
ช่อม่วงตกใจรีบเอาเมนูปิดหน้าไว้ ทันที ตงฉินพาฟองดาวนั่งที่โต๊ะ
ซักพักเหลือบไปเห็นช่อม่วงกับลายไทก็ชะงัก
ช่อม่วงส่งซิกแนลเรียกตงฉินไปเจอกันหน้าห้องน้ำ ตงฉินพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะหันไปพูดกับฟองดาว ว่าขอตัวเข้าห้องน้ำก่อน
ที่
หลังร้าน หน้าห้องน้ำ ช่อม่วงกับตงฉินเดินเข้ามาหากัน
สีหน้าเอาเรื่องด้วยกันทั้งคู่ ต่างคนต่างบ่นว่าทำไมต้องพามาร้านเดียวกัน
ช่อม่วงยืนยันว่าเธอมาถึงร้านนี้ก่อน ฉะนั้นตงฉินต้องพาฟองดาวออกไป
ฟอง
ดาวเห็นตงฉินมาห้องน้ำนาน ก็เดินมาดู เช่นเดียวกันกับลายไท
ทั้งหมดเลยได้เจอกัน ตงฉินกับช่อม่วงมองหน้ากันเลิ่กลั่กๆ ช่อม่วงคิดหาแผน
เอาไงดี ก่อนจะคว้าแขนลายไทมั่บ
"พี่ลายไทมาตามช่อเหรอคะ" ช่อม่วงบอกกับฟองดาว "นี่ไงคะ คนที่ช่อมาทานข้าวด้วย ไม่ทราบว่าคุณฟองดาวรู้จักพี่ลายไทรึยังคะ"
ฟองดาวหน้าเจื่อนพูดไม่ออก น้อยใจลายไทสุดๆ
"รู้จักแล้วล่ะ" ฟองดาวหันบอกกับลายไท "ไม่คิดเลยนะคะว่าจะบังเอิญเจอคุณที่นี่"
ลาย
ไทสีหน้ากังวลกลัวฟองดาวโกรธมากๆ ลายไทพยายามแกะมือช่อม่วงออก
แต่ช่อม่วงเกาะยังกะเหาปลาวาฬ ไม่ปล่อยง่ายๆ
ฟองดาวเสียใจมากหันขวั่บไปทางตงฉิน
"เอ่อ คุณตงฉินคะ พอดีดาวไม่สบาย ขอตัวกลับก่อนได้มั้ยคะ"
ตงฉินหน้าตาเลิ่กลั่ก ไม่คิดว่าแผนช่อม่วงจะได้ผล ตงฉินบอกว่าเขาจะไปส่ง ฟองดาวเดินออกไปเลย
ตงฉิน
รีบเดินตามฟองดาวไป ลายไทหน้าเสีย อยากจะอธิบาย
แต่ช่อม่วงกอดแขนลายไทแน่นแกล้งทำเป็นเวียนหัว
แลดูจะตายภายในสามวันเจ็ดวัน ลายไททำอะไรไม่ถูก
ได้แต่มองฟองดาวที่เดินออกไปแล้ว ช่อม่วงแอบยิ้มร้าย
ตงฉินยืนส่งฟองดาวอยู่หน้าบ้าน เห็นสีหน้าฟองดาวไม่ค่อยสบายใจ
"ฝากขอโทษมะม่วงด้วยนะคะที่ดาวรีบกลับมาก่อน เลยไม่ได้ไปเยี่ยม"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ มะม่วงคงเข้าใจ เดี๋ยวผมอธิบายเอง"
ตงฉินแอบยิ้มนิดๆ ที่เห็นฟองดาวกับลายไทผิดใจกัน
ลาย
ไทกำลังขับรถสีหน้าจ๋อยมากๆ ช่อม่วงแอบมองลายไท สงสารก็สงสารแต่ทำไงได้
ลายไทถามว่าช่อม่วงจะให้เขาพาไปรพ.ไหน ช่อม่วงชะงัก เกือบลืมไปเลย
เลยอ้างว่า ป่านนี้หมอคงออกเวรแล้ว งั้นเธอขอไปงีบหลับที่บ้านลายไท
เพราะคนงานที่บ้านเธอส่งเสียงดังรบกวน ลายไทไม่เต็มใจแต่ก็ต้องยอมจำนน
หลังจากลายไทพาช่อม่วงมาส่งที่บ้านตนเอง ก็สตาร์ทรถออกไปทันที ช่อม่วงตกใจ เอะใจว่าลายไทคงไปหาฟองดาว เลยรีบโทรหาตงฉินให้ช่วยทันที
ลายไทมาง้อฟองดาวที่หน้าบ้าน
"
เรื่องเมื่อเช้าผมไม่ได้ตั้งใจจะผิดสัญญาจริงๆนะครับ
แต่พอดีน้องช่อไม่สบายเลยขอให้ผมพาไปโรงพยาบาล
แต่ระหว่างทางน้องช่อหิวข้าวผมก็เลยต้องพาน้องช่อทานข้าวก่อน
แต่ผมไม่ได้จงใจผิดนัดคุณฟองดาวเลยนะครับ คุณจะต่อว่าจะทำยังไงกับผมก็ได้
แต่อย่าโกรธผมเลยนะครับ ผมไม่อยากให้เราสองคนผิดใจกันเลย
ไม่งั้นผมคงนอนไม่หลับแน่ๆ"
ฟองดาวเห็นสีหน้าลายไทดูร้อนใจมากๆ ก็แอบขำออกมา
"ดาวไม่โกรธคุณหรอกค่ะ เพราะดาวเองก็ผิดนัดคุณจะไปทานข้าวกับลูกศิษย์เหมือนกัน ครั้งนี้ถือว่าเราเจ๊ากันดีมั้ยคะ"
ลายไทยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
"ขอบคุณครับ ที่คุณไม่โกรธผม อ้อ ลืมไป ผมมีของจะให้คุณด้วยครับ"
ลายไทเปิดประตูรถออกมาหยิบกระถางดอกไม้ที่เตรียมให้ฟองดาวออกมา ยื่นให้ฟองดาว
"สำหรับคุณครับ ผมปลูกเองกับมือเลย หวังว่าคุณฟองดาวคงชอบนะครับ"
ฟอง
ดาวรับกระถางดอกไม้มาด้วยความดีใจ ลายไทจะนัดฟองดาวกินข้าวไถ่โทษวันนี้
ฟองดาวกับลายไทยิ้มให้กันสีหน้ามีความสุขมากๆ
เพลงซึ้งๆคลอขึ้นอย่างแทบไม่มีอะไรจะหยุดได้ แต่แล้วทันใดนั้นเอง
ช่อม่วงในคราบมะม่วงก็เดินพรวดพราดเข้ามา
"มะม่วงอยากเรียนตีขิมจนรอไม่ไหวแล้ว เรารีบไปเรียนกันเถอะค่ะครูดาว"
ช่อ
ม่วงลากแขนฟองดาวเข้าบ้าน
ฟองดาวกับลายไทมองหน้ากันเลิ่กลั่กไม่รู้จะเอาไงดี
ตงฉินแอบมองช่อม่วงกำลังจัดการกับลายไทและฟองดาว
อย่างแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
"แสบจริงๆเลย ยัยบะช่อเอ๊ย"
ตงฉินแอบยิ้มทึ่งในตัวช่อม่วงสุดๆ
จบตอน15
มนต์รักข้าวต้มมัด 16
ช่อ
ม่วงรู้ว่าลายไทจะพาฟองดาวมาที่บ้าน ผ่านคนรับใช้ที่บ้านฟองดาว
ทำให้ช่อม่วงรีบโทรหาไปตงฉิน ตงฉินตกใจ จะไปที่บ้านลายไท แต่ไปไม่ได้
เพราะย้งยี้จะมาลากตัวเขาออกไปเที่ยวตามสัญญา
โดยพานักกล้ามสองคนมาจับตัวเขาไป
ตงฉินเลยรีบโทรบอกให้ช่อม่วงมาช่วยเขาก่อน
ช่อม่วงจำใจต้องไปช่วยตงฉินพาหลุดมาจากมือของย้งยี้ได้สำเร็จ
แล้วรีบดิ่งไปที่บ้านลายไทกันทันที
ด้าน แช่มชื่น กิมท้อ และแป้น
กำลังเดินมาที่บริเวณบ้านลายไท
เพราะแป้นที่รู้มาจากประมวลว่าลายไทจะพาแฟนมาที่บ้าน
เลยอยากไปดูให้เห็นกับตาว่าแฟนของลายไทเป็นใคร
ลายไทกับฟองดาวกำลังเดินชมสวนกล้วยอยู่ เห็นสีหน้าฟองดาวรู้สึกชื่นชมมากๆ
"สวนที่นี่กว้างจังเลยนะคะ"
"ที่ดินแปลงนี้เป็นที่ดินเก่าแก่ของตระกูลผมครับ เราทำอาชีพเกษตรกันมาหลายรุ่นแล้ว แม้แต่ผมเอง ผมก็ตั้งใจว่าจะทำอาชีพนี้ต่อไป"
ฟอง
ดาวแอบมองลายไทอย่างปลื้มๆ ชื่นชม "คุณเป็นคนมีอุดมการณ์ดีจังนะคะ
ดาวว่าคนส่วนใหญ่ถ้ามีที่ดินอย่างคุณคงเลิกปลูกกล้วยทำการเกษตรแล้วหันไปทำ
อย่างอื่นกันแล้วมั้งคะ"
"ทุกวันนี้ผมว่า
รายได้ของผมก็พอที่จะเลี้ยงผมกับคนงานได้สบายๆอยู่แล้ว
ผมเลยไม่รู้จะดิ้นรนไปทำไม ต่อให้อีกหน่อยผมมีครอบครัว
ผมก็คงปลูกพืชอย่างอื่นเสริม
หรือไม่ก็ลองทำการเกษตรแบบใหม่ที่จะช่วยให้รายได้เพิ่มขึ้น
คุณฟองดาวว่าดีมั้ยครับ" ลายไทจ้องตาฟองดาว
ฟองดาวชะงักเขินๆ "เกี่ยวอะไรกับดาวล่ะคะ"
"เกี่ยวสิครับ เพราะคนที่ผมอยากอยู่ด้วยคือคุณนี่ครับ"
ฟอง
ดาวเขินม้วนต้วน ทันใดนั้นเอง เสียงกระแอมยายแช่มก็ดังเข้ามาทำลายบรรยากาศ
ลายไทกับฟองดาวชะงัก หันมา แช่มชื่นกับกิมท้อมองหน้ากัน งงๆ นิดหน่อย
ลายไทกับฟองดาวรีบยกมือไหว้แช่มชื่นกับกิมท้อ กิมท้อกับแช่มชื่นรับไหว้
ยังไม่หายงงที่แฟนลายไทคือฟองดาวนี่เอง
"แหม ไม่คิดเลยนะว่า คนที่ใครๆพูดถึงกันจะหมายถึงเธอนี่เอง" แช่มชื่นมองไม่วางตา
กิมท้อหัวเราะ "นั่นสิฮะ เซอไพรซ์จริงๆ"
แช่มชื่นถามฟองดาว "มาเที่ยวบ้านลายไทเหรอ"
"ค่ะ พอดีคุณลายไทชวนมาดูสวนกล้วยที่บ้านน่ะค่ะ"
"
เป็นไงล่ะฮะ ใหญ่โตถูกใจรึเปล่า จะว่าไปลื้อก็ฉลาดนะที่เลือกคบอาคุณลายไท
เพราะเขาน่ะตัวคนเดียว แต่มีทรัพย์สินเยอะแยะ
รับรองว่าถ้าลื้อตกลงปลงใจแต่งงานกับอี
ยายเรือเกลือของลื้อคงสบายไปทั้งชาติแน่เลย จริงมั้ยฮะ อาคุณพี่แช่ม"
แช่มชื่นหัวเราะตาม "จริงจ้ะกิมท้อ"
แช่ม
ชื่น กิมท้อ และแป้นหัวเราะกันคิกคัก ฟองดาวหน้าเจื่อนรู้สึกโดนดูถูก
ประมวลรีบสะกิดแป้นให้เงียบ แป้นหันมาหงุดหงิดใส่ประมวล
ลายไทเห็นสีหน้าฟองดาวดูเจื่อนๆ ก็รีบอธิบาย
"เอ่อ คุณฟองดาวคงไม่คิดอย่างนั้นหรอกครับคุณยาย"
"ตัวเขาน่ะอาจจะไม่คิดแต่ยายว่า ยายเขาน่ะคิดแน่ๆ ใช่มั้ยกิมท้อ" แช่มชื่นหันไปหากิมท้อ
"อู๊ย ถูกที่สุดเลยฮ่า"กิมท้อรีบเป็นลูกคู่
แช่มชื่นกับกิมท้อเม้าท์แจ่มใสกันสนุกปาก ลายไทมองฟองดาวด้วยความเห็นใจ
ลายไท กับฟองดาวกำลังยืนส่งแช่มชื่นกับกิมท้ออยู่หน้าบ้าน
"ไปก่อนนะจ๊ะลายไท มีข่าวดีเมื่อไหร่อย่าลืมส่งข่าวยายด้วยนะ" แช่มชื่นอารมณ์ดี
ลาย
ไทอึกอักพูดไม่ออก แช่มชื่นกับกิมท้อยิ้มให้ฟองดาวอย่างหมั่นไส้นิดๆ
ก่อนจะเดินออกไป แป้นโบกมือบ๊ายบายประมวลแล้วเดินตาม2ยายออกไป
ประมวลส่ายหน้าเอือมๆ ก่อนจะเดินเข้าบ้าน
ลายไทหันมาทางฟองดาวรู้สึกเป็นห่วงความรู้สึกฟองดาวมากๆ
"คุณฟองดาวอย่าถือสาคุณยายแช่มกับอาม่ากิมท้อเลยนะครับ ผมว่าท่านคงมีเรื่องไม่ค่อยพอใจคุณยายของคุณก็เลยพูดไปอย่างนั้นเฉยๆ"
"ช่างเถอะค่ะ เวลาจะพิสูจน์เองว่าดาวกับคุณยายไม่เคยคิดอย่างนั้น แค่คุณเข้าใจดาวก็พอใจแล้วล่ะค่ะ"
สอง
คนยิ้มให้กันด้วยความเข้าใจ ทันใดนั้นเองรถช่อม่วงก็ขับเข้ามาจอด
จากนั้นช่อม่วงรีบปรี่เข้ามาเกาะแขนลายไททันที
ตงฉินเปิดประตูลงมารีบปรี่มาหาฟองดาว ลายไทกับฟองดาวมอง2คนเลิ่กลั่กงงๆ
ลายไทถามช่อม่วงว่ามีธุระอะไรกับเขาหรือเปล่า ช่อม่วงยิ้มบอกว่าเธอไม่มี
แต่ตงฉินมี
"ครับ พอดีมะม่วงบอกให้ผมมารับคุณฟองดาวกลับไปสอนน่ะครับ"
ฟองดาวทำหน้างงๆ "แล้วคุณรู้ได้ยังไงคะว่าดาวอยู่ที่นี่"
ช่อม่วงบอกแทน "อ๋อ ช่อเป็นคนบอกเองล่ะค่ะ ก็บ้านช่ออยู่ติดกับบ้านพี่ลายไทแค่นี้เองนี่คะ"
ลายไทสงสัย "น้องช่อไม่สบายหายแล้วเหรอจ๊ะ"
ช่อม่วงนึกขึ้นได้รีบแกล้งทำสำออยอ่อนแอออเซาะลายไททันที
"ยังเลยค่ะ งั้นพี่ลายไทพาช่อเข้าไปนอนในบ้านหน่อยนะคะ นอนห้องพี่ลายไทเลยก็ได้นะคะ"
ฟองดาวหน้าเจื่อน ไปเลยที่เห็นช่อม่วงดูสนิทสนมกับลายไทมาก ลายไททำหน้าไม่ถูกกลัวฟองดาวเข้าใจผิด ตงฉินบอกฟองดาว
"รีบไปกันเถอะครับคุณฟองดาว เดี๋ยวยัยมะม่วงรอนานจะมาว่าผมอีก เชิญครับ"
ฟอง
ดาวอึกอักไม่รู้จะพูดกับลายไทยังไงดี เลยขอตัวก่อน
ฟองดาวเดินออกไปกับตงฉิน ตงฉินหันมาส่งซิกแนลช่อม่วง
ช่อม่วงนึกได้รีบโยนกุญแจรถให้ตงฉิน ก่อนจะหันมายิ้มหวานให้ลายไท
อม่วงกอดแขนลายไทเดินเข้าบ้าน ลายไทมองตามฟองดาวจ๋อยๆ
ตงฉินกำลังขับรถอยู่ หันไปเห็นฟองดาวที่นั่งทำหน้าจ๋อยๆ อยู่ก็รีบใส่ไคล้ทันที
"
คู่ยัยช่อม่วงกับคุณลายไทแล้วก็น่าอิจฉานะครับ
ผมได้ยินว่าสองคนนี้เขสนิทมาก แต่ไม่คิดว่าจะสนิทกันขนาดนี้
นี่มองผ่านๆผมนึกว่าเป็นแฟนกันเลยนะครับ"
ฟองดาวสีหน้าจ๋อยกว่าเดิม "คุณช่อม่วงเขาเป็นคนน่ารัก ก็ไม่แปลกหรอกค่ะที่ใครๆจะชอบเธอ"
"
แต่ยกเว้นผมนะครับ ถึงผมกับยัยช่อจะเคยเกือบโดนจับแต่งงานกันก็เถอะ
คนที่ผมชอบมีแค่" ตงฉินเขิน "เอ่อ..ยังไงก็ไม่ใช่ยัยช่อหรอกครับ"
ตงฉินเขินม้วนต้วน ดูไม่เป็นตัวของตัวเองมากๆ
ช่อม่วงนอนอยู่บนโซฟา พลางคุยกับลายไทที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ใกล้ๆไปด้วย
"
ช่อเพิ่งรู้นะคะพี่ลายไทว่า ไอ้ตงกับคุณฟองดาวสนิทกันมาก
เห็นไอ้ตงมันอวดว่าไปไหนมาไหนกับคุณฟองดาวบ่อยๆ
ช่อก็เพิ่งจะเห็นกับตาแหละค่ะว่าใช่จริงๆ"
ลายไทหน้าเจื่อน จ๋อยสุดๆ "ก็เขามีธุระกันไม่ใช่เหรอจ๊ะ"
"
แต่ถึงขนาดมารับกันไปไหนมาไหนได้ช่อว่าก็ไม่ธรรมดาแล้วล่ะค่ะ
อีกอย่างผู้หญิงด้วยกันดูออกว่าคุณฟองดาวต้องมีใจให้ไอ้ตงแน่เลย
พี่ลายไทต้องระวังให้ดีนะคะ ช่อเตือนด้วยความหวังดีเลยนะคะเนี่ย"
ช่อม่วงยิ้มกริ่มทำหน้าซื่อใจคด ลายไทจ๋อยสุดๆ ชักระแวงกลัวจะเป็นจริง
เช้า
วันรุ่งขึ้น ลายไทยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าบ้านฟองดาว
ตัดสินใจว่าจะกดออดดีมั้ย ทันใดนั้นเองประตูเปิดออกมา
เห็นว่าฟองดาวเดินออกมาพอดี ฟองดาวเห็นหน้าลายไทก็แปลกใจ
ว่าทำไมไม่กดออดเรียก ลายไทอึกอัก บอกความในใจ ว่าเขาอึดอัด
มีเรื่องอยากถามฟองดาว
"ผมอยากทราบว่า คุณกับคุณตงฉิน มีอะไรมากกว่าการเป็นคนรู้จักกันรึเปล่าครับ"
ฟองดาวฟังที่ลายไทพูดก็หัวเราะขำ ลายไทหน้าเหวอ ขำอะไรวะ
"
โถ่ เรื่องนี้นี่เอง คุณตงฉินเขามาส่งข้าวที่บ้านดาวเป็นประจำค่ะ
แล้วลูกพี่ลูกน้องเขาก็มาเรียนดนตรีกับดาว
เราไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นจริงๆ ค่ะ"
ลายไทยิ้มกว้างอย่างสบายใจ "จริงเหรอครับ ผมนี่แย่จริงๆ ไม่รู้เหมือนกันว่ากลายเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
"งั้นถ้าดาวถามอะไรคุณบ้าง คุณจะว่าอะไรมั้ยคะ"
"ไม่ครับ คุณฟองดาวอยากรู้อะไรเหรอครับ"
"ดาวเห็นคุณสนิทกับคุณช่อม่วงมาก เลยอยากรู้ว่า คุณสองคนมีอะไรมากว่าการเป็นพี่น้องที่โตมาด้วยกันรึเปล่าคะ"
"
ผมกับน้องช่อเราเป็นเหมือนพี่น้องกันจริงๆ ครับ
ผมก็ไม่รู้จะหาอะไรมายืนยัน นอกจากคำพูด แต่ถ้าคุณดาวให้เวลาผม
ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า น้องช่อเป็นแค่น้องสาวของผมจริงๆ
คนที่ผมรักมีแค่คุณฟองดาวคนเดียวนะครับ"
ฟองดาวฟังคำพูดลายไทก็ยิ้มด้วยความดีใจ ปนเขินๆ
"ค่ะ ดาวเชื่อคุณ ถ้างั้นต่อไปนี้เราจะไม่สงสัยเรื่องนี้กันอีกแล้ว ดีมั้ยคะ"
ลาย
ไทกับฟองดาวสบตากันแววตาหวานฉ่ำกำลังดี ทันใดนั้นเอง แจ่มใสเดินออกมา
โดยที่น้อยถือซออู้กับซอด้วงตามออกมาด้วย
แจ่มใสเห็นลายไทก็ชะงักถือตัวขึ้นมาทันที ลายไทชะงักยกมือไหว้แจ่มใส
"คราวหน้าคราวหลังมาบ้านนี้ ช่วยเข้าไปคุยในบ้านด้วยนะ มายืนคุยกันหน้าบ้านเกิดคนอื่นเห็นเข้าเค้าจะมองไม่ดี" แจ่มใสแกมดุ
ฟองดาวเห็นลายไทเกร็งๆ เลยรีบตัดบท ถามแจ่มใสจะไปไหน แจ่มใสบอก
"อ๋อ พอดียายเห็นว่าเครื่องดนตรีไทยบ้านเรามีเยอะเกินไป เลยว่าจะเอาไปขายซะหน่อย บ้านจะได้ไม่รก"
ฟองดาวชะงักแปลกใจ หันไปมองน้อย น้อยก้มหน้างุด ไม่รู้ไม่ชี้
"แต่ปกติคุณยายหวงเครื่องดนตรีมากไม่ใช่หรอคะ"
แจ่ม
ใสอึกอัก ไม่รู้จะพูดยังไงว่าโดนจดหมายทวงหนี้อยู่ "ไม่หรอกลูก
ของพวกนี้เป็นของนอกกายทั้งนั้น ไว้มีเงินเราจะซื้อเมื่อไหร่ก็ได้"
ลายไทอาสา "เอ่อ ถ้างั้นให้ผมพาไปดีมั้ยครับ คุณท่านจะได้ไม่ต้องลำบากขึ้นรถไปเอง"
แจ่มใสชะงักคิด ดีเหมือนกัน ประหยัดตังค์
ช่อม่วงสีหน้าตื่นเต้นมากๆ ทันทีที่ได้คุยกับตงฉิน
"ว่าไงนะ นายรู้แล้วเหรอว่าทำยังไงพี่ลายไทกับคุณฟองดาวถึงจะเลิกกัน"
"ใช่ ด้วยปัญญาอันชาญฉลาดของฉัน ทำให้ฉันนึกออกว่า เรามองข้ามใครคนนึงไป"
ช่อม่วงชะงักด้วยความสนใจ "ใครเหรอ"
"ก็หม่อมไงล่ะ ทำไมเราไม่ยุให้หม่อมเกลียดนายลายไท แล้วกีดกันไม่ให้สองคนนั้นรักกัน แค่นี้เราก็ไม่ต้องเหนื่อยแล้ว"
ช่อม่วงคิดตามชักสนใจขึ้นมาเหมือนกัน ช่อม่วงกับตงฉิน จิกหางตาร้ายสุดๆ
จบตอน 16
โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ และก็ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่านค่ะ
เครดิต :
www.oknation.net/blog/lakorn
Readlakorn
เว็บเรื่องย่อละครรายตอนตามบทโทรทัศน์ช่อง3,5,7,นิยาย ไทยรัฐ,
ละครเกาหลี,ละครไต้หวัน (Series), ลิ้งค์(Links) ดูละคร Youtube
เรื่องย่อละคร
ลีซานจอมบัลลังก์พลิกแผ่นดิน สุสานภูเตศวร สาปภูษา
มนต์รักข้าวต้มมัด เมียหลวง
เพลงรักข้ามภพ สายสืบดิลิเวอรี่ เทพบุตรนักบาส
ปอบผีฟ้า ตะวันชิงดวง
Readlakorn
